Bir Yolculuk Anısı – 10 –
VE BARDAĞI TAŞIRAN SON DAMLALAR….
Evet., Aslı evlenmişti….
Nasıl olur, seni ölümüne seven bir kız nasıl evlenir? Dediğinizi duyar gibi oldum…
Evet, Aslı evlendi….
Peki.. mecbur mu kalmıştı evlenmeye ?... Hayır…
Aslı, hiç kimseye haber vermeden, kendi isteği ile nişan ve düğün olmaksızın,
yıldırım nikahı ile evlenmişti…
Ve bu evlilik…, 27 gün sürdü……
Aslı, neden evlendi ve neden 27 gün sonra boşandı.
Şimdi sizlere, bu noktaya nasıl gelindiğini anlatmaya çalışacağım……
İsterseniz, uğurlamaya gelmediği Konya’dan ayrılış yolculuğu sonrasından başlayalım.
Pazartesi günü, Giresun’a geldikten sonra, Aslı’yı aramadım. Çarşamba günü, Aslı bizim evi aramış. Telefona yengem çıkmış;
- Ablacığım, Kemal gittiğinden beri hiç aramadı. Merak ettim, sizi aradı mı acaba? Yengem damarına basarcasına;
- Kemal bizi her gün arıyor, görüşüyoruz Aslıcığım. Seni neden aramadı acaba?
- Bilmiyorum ablacığım.
- Kemal’in seni neden aramadığını hiç kendine sordun mu Aslıcığım?
Sakın uğurlamaya gelmediğin için aramamış olmasın?
- O gün rahatsızdım. Onun için uğurlamaya gelemedim.
- Anladım. Peki sen niye Kemal’i aramadın Aslıcığım?
Yengemin bu sorusuna Aslı yanıt verememiş. Bunun üzerine yengem;
- Bak Aslıcığım, benden sana bir abla önerisi. Seviyorsan eğer, sevgine sahip çıkmasını bileceksin. Ufak tartışmalarla, insan sevdiğine küsmez. Seven bir insan, kendini feda eder, yine de sevdiğini kırmaz ve kırmamalı. Deyince;
- Anlıyorum ablacığım, demiş ve iyi günler dileyerek telefonu kapatmış.
Bir gün sonra, Perşembe günü, Aslı beni aradı;
- Merhaba Kemal, nasılsın? Ben aramasam sen hiç aramayacaktın galiba?
- Merhaba Aslı, neden aramadığımı biliyor olmalısın. Hadi uğurlamaya gelmedin, “ İyi yolculuklar “ diye bir telefon da açamaz mıydın Aslı?
- O gece sabaha kadar hiç uyuyamadım, sinirimi de yenemedim. Özür dilerim.
- Ben senin iyi olmanı, sağlığına kavuşmanı istedim yalnızca. Ve bunu istemekte de biraz olsun hakkım var sanıyordum. Demek ki, senin sağlığına kavuşmanı istemeye bile hakkım yokmuş.
- Ne olur böyle konuşma Kemal. İçinde olduğum konumu biliyorsun. Lütfen aşkım, ben seni daha önce hiç üzdüm hiç kırdım mı? Senin üzerine titrerken, seni deli gibi severken, seni üzmem olası mı Kemal? Son bir aydır, yaşadıklarıma bende inanamıyorum. Ama düzelecek aşkım, her şey eskisi gibi olacak, söz veriyorum sana.
Bunları o kadar tatlı dille söylemişti ki, yüreğim lime lime eridi sanki..
Hadi sen şimdi, bu kıza sitem et, edebilirsen, hadi şimdi küs, küsebilirsen…
- Canım benim, tatlım. Benim de seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun. Lütfen aşkım, benim de sana söylediklerimi yanlış anlama. Hepsi senin iyiliğin içindi. O geceki konuşmalarımla seni kırmışsam özür dilerim canım.
- O gece çok kırıldım ama sabaha kadar konuşmalarımızı irdeledim hayatım, sen haklıydın. Ve beni çok sevdiğini bir kez daha anlamış oldum. İlaçlarımı da düzenli alıyorum artık aşkım.
- Buna çok sevindim aşkım.
- Ama aşkım, ben bu ilaçları Ankara’da nasıl yazdıracağım? Okuldan sevk almak istemiyorum aşkım.
- Bak aşkım, ilaçların bitmeden bana telefon aç. Ben iki gün izin alır gelirim.
İyi bir doktor buluruz. Doktorla her şeyi detaylı olarak konuşuruz. İlaçların değişmesi gerekiyorsa, vereceği yeni ilaçları birlikte alırız.
- Çok iyisin aşkım ya. Ama bir ilaç için senin Giresun’dan gelmene razı olamam.
- Anlamıyorsun aşkım ya. İlaç bahane, ben seni görmeye geleceğim.
- Aşkım benim, ben seni çok seviyorum ya.
- Ne zaman Ankara’da olacaksın?
- Önümüzdeki hafta içerisinde gideceğim aşkım. Ders kayıtlarını yaptıracağım. Zaten bir sonraki Pazartesi okulum açılacak.
Bu konuşmamızdan sonra birbirimize, sevgi dolu sözcüklerle, iyi günler diledik.
Aşkımız, sevdamız, ikinci fırtınadan da yara almadan çıkmıştı. Ama o an, bu fırtınaların, öncü fırtınalar olduğunu, esas fırtınaların çok yakında kopacağını bilemezdim.
Önümüzde iki bayram vardı. Ramazan bayramı ve Kurban bayramı. Kurban bayramı Mayıs ayının yirmisindeydi. Bir hafta sonraki Ramazan bayramında dört gün tatil vardı. Pazartesi ve Salı günü izin alabilirsem dokuz gün tatil kullanabilecektim. Ve öyle de oldu. Müdürümüz bir hafta önceden izin alıp gitmişti. Müdür yardımcımız sorunsuz izini verdi. Hemen Aslı’ya telefon açarak, gidiş ve dönüş biletlerimizi ayırtmasını söyledim.
Cumartesi günü saat 09.00 gibi Ankara’da oldum. Aslı beni indirme peronlarında bekliyordu. Aslı’yı görünce hem çok sevindim hem de üzüldüm.
Aslı’nın sanki kalabalıktan korkmuş gibi, tedirgin, ürkek bir hali vardı. Etrafına çekingen çekingen bakıyordu. Halbuki benim Aslı’m, kendine özgüveni olan bir kızdı. Aklıma hemen, “ Aslı, yine ilaçlarını almıyor “ düşüncesi geldi. O çekingen hali ile beni görünce, sevinerek kendini biraz toparlar gibi oldu.
Fazla ayrı kalmamamıza rağmen özlemiştik birbirimizi. Ankara otogarında sanki kimse yokmuş gibi, özlemle sarıldık birbirimize.
- Özlemişim seni bir tanem, çok bekledin mi aşkım?
- Ben de seni çok özledim aşkım. Otobüsün erken gelir düşüncesiyle 08.00 da buradaydım.
- Keşke erken gelmeseydin aşkım, çok beklemişsin.
- Olsun aşkım. Sen geldin ya, sana kavuştum ya gerisi önemli değil…
- Canım benim, nasılsın sarı gülüm? İyisin değil mi?
- Sorma aşkım ya, iyi değilim. İlaçlarım bitti. Doktora gidemedim, elimde reçete de olmadığı için eczanelerden de alamadım.
- İlaçların bitmeden hani bana haber verecektin aşkım, neden aramadın?
- Aşkım, ilaçlar bir hafta önce bitti. Bir hafta bekleyebilirim dedim ama ilaçları almam ile almamam arasındaki farkı hissettim. Seni yormak istemedim aşkım.
- Üzüldüm ama aşkım. Bak, ilaçları almamanın etkilerini görmüşsün. İnsan aramaz mı aşkım? Yorulmak ne demek, ben senin için dünyayı yürüyerek dolaşsam yine yorulmam.
- Canım benim. Üzülme aşkım ya, Pazartesi ve Salı günü tatil değil. O zaman doktora gideriz olmaz mı aşkım?
Aslı’nın, ilaçlarını kullanma isteğine çok sevinmiştim. Bu iyi bir gelişmeydi.
Saat 10.00 da otobüsümüze bindik. Otobüs hareket eder etmez, Aslı, dizlerime
yatmasıyla hemen uyudu. Otobüs mola verdiğinde kaldırmak istedim ama “Aşkım ben uyumak istiyorum “ dedi ve kalkmadı. Konya’ya kadar uyuması, Aslı’nın yine uykusuzluk çektiğini gösteriyordu. Aslı sürekli uyuduğu için otobüste hiç konuşamamıştık.
Saat l4.00 de Konya gelmiştik. Aslı’yı almaya annesi ve babası gelmişti. Beni almaya da abim gelmiş. Kısa bir sohbetten sonra, evlerimize hareket etmek üzere arabalara binmiştik. Babamı da mağazadan alarak eve gittik.
Eve geldiğimde, annem ve yengem özlemle karşıladılar beni. Benim ikinci aşkım, evimizin kraliçesi İrem hanımı da bir hayli büyümüş olarak buldum. Altıncı ayını bitiren İrem, esmer güzeli bir kız olacaktı. Küçücük burnu ve küçücük çenesi vardı. Artık çok sevimli olmuştu. Çok iyi de anlaşıyorduk.
Ben İrem’i “ Sevgilim, aşkım “ diye seviyordum. O da konuşmaya başladıktan sonra, bana hiç “Amca “ demedi. Ve hala yanımıza gelse, telefon açsa, bana “ Aşkım “ der. Ve hiç unutmuyorum, Rahime ile evliliğimizin ikinci günü, Rahime’yi “ Sen aşkımla evlendin, sevmiyorum seni, seni bu evde görmek istemiyorum “ diyerek evden kovmuştu. O zaman henüz 4 yaşına bile girmemişti.
Bu gün ise, İrem’le gurur duyuyoruz. İzmir’ de bir üniversite de Doçent olarak görev yapıyor. Bir topluluğa girdiği zaman, bütün gözleri üzerinde toplayacak kadar da güzel bir kadın oldu. Eşi de, aynı üniversitede Doçent.
Pazar günü eksiksiz kahvaltıya oturmuştuk. Kahvaltı o kadar güzel geçti ki,
sormayın. Çay ikinci sefer demlendi. Masadan kalktığımızda saat 12.00 ye gelmişti.
Kahvaltıdan sonra, biz abimle tavla oynarken, babam ile annem, sanki 25 yıllık evli değil de, yeni evliler gibi yan yana oturmuşlar, şakalaşıp konuşuyorlardı. Yengem ise, arkası bize dönük olarak, kraliçemiz İrem’i emzirirken, annelik gururunu yaşıyordu.
Bir süre sonra telefonunuz çaldı. Telefona yakın olan annem yanıt verdi. Arayan Nuray annemmiş. İki dünür adayı, bayağı uzun konuştu. Ve annem, babama ve bize dönerek;
- Nuray hanım, bizi yemeğe davet ediyor, ne diyorsunuz? Diye sordu. Babam;
- Bizim zaten Aslı kızımıza “ Hoş geldin “ e gitmemiz gerekiyordu. Gidelim de,
Nuray hanım fazla yormasın kendini. Dedi.
- Tamam canım, geliyoruz ama lütfen kendini fazla yorma olur mu? Diyerek telefonu kapattı.
Aradan on veya on beş dakika geçmeden tekrar telefonumuz çaldı. Bu sefer arayan Aslıydı, ama artık evde, benim odamda olmak üzere paralel bir telefon vardı. Hemen odama geçtim.
- Aşkım, akşam geleceğinizi söyledi anneciğim, çok sevindim.
- Geleceğiz aşkım. Hangi yemekleri yaptın?
- Sürpriz olsun aşkım. Olmaz mı?
- Sen söyle yemekleri, beğenmezsen ben gelmem.
- Yok ya, gelmezmiş. Hele bir gelme, bak ben neler yapıyorum sana?
- En fazla dudaklarımdan öpersin.
- Senin canın öyle istiyor galiba, avucunu yalarsın.
- Küstüm o zaman. İnsan aşkına, avucunu yalarsın der mi?
- Küsme küsme, zaten bu gece fırsat bulamazsın öpmeye. Yalnız kalamayız her halde.
- Ben onun çaresini buldum sarı gülüm. Gelirken bir kutu uyku hapı getireyim, sen de herkesin çayına birer tane atarsın. Hepsi oturdukları yerde sızar kalırlar, biz de baş başa kalırız.
Aslı gülerek;
- Vay vicdansız aşkım vay, benimle baş başa kalmak için neler de düşünürmüş öyle. Ama sen yine de getir o uyku haplarını, ben kimin çayına atacağımı biliyorum.
- Benim çayıma mı atacaksın yoksa? O zaman getirmiyorum hapları.
- Canım benim, ben biraz anneme yardım edeyim. Akşama erken gelin oldu mu? Hadi öptüm seni.
- Ben de öpüyorum sarı gülüm. Görüşürüz. Deyip, telefonu kapattım.
Mart ayında olduğumuzdan, akşam Aslı’lara gitmek için 18.30 gibi yola çıktık.
Arabayı babam kullanıyordu. Tanıdığımız bir pastanenin önünde durduk. Elinde, taze ve iyi baklava yoksa, “ Baklava kalmadı “ deyip bize kesinlikle baklava vermezdi. Şansımıza baklavalar, bu gün öğleden sonra gelmiş. İki kilo baklava alarak, saat 19.00 da Aslılara vardık.
İsa babam, Nuray annem ve aşkım, bizi sevgiyle karşıladılar. Sevgiyle kucaklaşıldı. Aslı gayet iyi görünüyordu, sempatik ve neşeli. Ve hepimizle ayrı ayrı ilgilendi. Salona geçtiğimizde annemle babamın arasına oturarak, onlarla içten sohbet etmesi, beni çok mutlu etti. Onların arasından kalkarak, “ Nasılsın anneleri en güzeli? “ diyerek yengeme sarılması ve abimi “ Yakışıklı baba, benim biricik abim, sen nasılsın? “ diyerek kucaklaması bana gurur vermişti. Sanki Aslı, depresyonu atlatmış, eski Aslı olmuştu.
Nuray annem, çalışmasına rağmen tam bir ev hanımı ve çok güzel bir aşçıydı. “Kendini fazla yorma “ dememize rağmen, neler hazırlamamış ki. Karnıyarık, etli pilav, iki çeşit harika salata, cacık, su böreği, sigara böreği, kremalı ve çikolatalı tatlı. Yemeklerin, böreklerin en güzel yerleri de, nedense hep benim tabağımda oluyordu. Nuray anemin de, Aslı’nın da bana ayrıcalık yaptıkları şüphesizdi.. Nuray annem, masayı ve yemekleri süsleme sanatını da çok iyi biliyordu. İnsan ne kadar tok olsa dahi, yaptığı yiyeceklere bakınca, tatmadan duramazdı.
Ve yemek çok güzel geçti, espriler adeta havada uçuştu.
Aslı, yemek öncesi, yemekte ve yemek sonrası, bir saniye bile durmadı. O muhteşem güzelliği ile koşuşturdu durdu.
Yemekten sonra kahvelerimizi içtik. Kahveden sonra, ailelerimizden izin alarak, Aslı’nın odasına geçtik. Ve dudaklarımız özlemini, uzun uzun öpüşerek giderdi…
Ertesi gün, yani pazartesi günü, Aslı ile birlikte doktora gitmemize karar verildi. Sabah saat 09.00 da Aslı’yı evden alacak ve özel bir doktora gidecektik.
Bu nedenle erken kalkarak, saat tam 09.00 da evlerinin kapısı çaldım. Açan olmadı. Bir daha zile bastım, yine açan olmayınca meraklandım.
Zira; İsa babamın okulunda, Nuray annemin bankada olduğunu bildiğim için, telaşlanmıştım. Aslı evde yalnız olmalıydı. Kapı açılmayınca bu sefer elimle kapıya vurmaya başladım. “ Acaba başına bir şey mi geldi“ diyerek korkmaya başlamıştım ki, üst kattaki meraklı komşuları, benim kapıyı ısrarlı vurmam üzerine merdivenlere çıkarak;
- Delikanlı onlar evde yoklar, biraz önce İsa bey ve kızı çıktı. Deyince, şaşırmıştım.
Akşam birlikte doktora gidecektik, öyle kararlaştırılmıştı. Eğer İsa babamla Aslı, birlikte gitmeye karar vermişlerse, bana mutlaka haber vermeleri gerekirdi. Bana telefon açmadıkları için üzülmüştüm. Ama mutlaka doktora gitmişlerdir, düşüncesiyle ben eve döndüm.
Bayram günü, İsa babamgili yemeğe almaya karar vermiştik. Ve arife günü yemek yapma hazırlığı ile geçeceği için, Annem;
- Oğlum, madem ki araba sen de, biz de bayram alışverişine çıkalım mı? Eğer senin işin varsa, beni babanın yanına bırak, alışverişi babanla yapalım.
- Ne demek anneciğim, senin gibi güzel bir kadına refakat etmek bana gurur verir.
- Canım oğlum benim, iltifatına teşekkür ederim canım. Ama yaşlandık artık be oğlum, güzellikte kalmadı.
- Ne yaşlanması anneciğim, sen hala çok güzelsin, babamın sana bakışlarını görmüyor muyuz sanıyorsun?
- Utandırma beni deli çocuk. Dedi ama babamın nasıl baktığını da sormadan duramadı annem;
- Nasıl bakıyor bana babanız?
- İyi ki ben bu kadınla evlenmişim, dercesine sevgiyle bakıyor sana.
- Yalancı oğlum benim, ben hiç öyle baktığını görmedim, demişti ama, söylediklerimden de çok mutlu olmuştu.
Annem hazırlandıktan sonra, Kraliçe İrem ile yengeme “Allahaısmarladık” diyerek biz çıktık. Saat 11.00 re gelmişti.
Bayram alışverişimize, babamın yanına uğrayıp, babamı soymakla başladık. Annem bir hayli para koparmıştı babamdan. Ama neler alınmadı ki. Bir kere hepimize hediye alındığı gibi, İsa babamı, Nuray annemi ve Aslı’yı da unutmadı annem. Kasaba uğrayarak, ızgara, kuşbaşı ve kıyma olmak üzere 4-5 kilo et alındı. Oradan manava geçtik ve en son markete uğradık ama saat 16.00 olmuştu.
Alışverişte, aklım hep Aslı’da idi. Neden aramadılar, ne yaptılar? Hep onları düşünüyordum.
Eve gelip, alıverişleri tek tek indirdikten sonra, yengem Aslı’nın birkaç kez aradığını söyledi. “ Gelince mutlaka bana gelsin “ demiş. Ben merak içerisinde Aslı’lara gittim.
Kapıyı Nuray annem açtı, ama morali biraz bozuktu. İçeriye girdiğimde Aslı’yı oldukça üzgün gördüm. İsa babamda düşünceliydi. Bana “Hoş geldin Kemal bey oğlum “ dedikten sonra, İsa babam;
- Seni aramayı unuttuk oğlum. Kusura bakma. Siz gittikten sonra, doktora beraber gitmeye karar verdik ama acele ettiğimiz için seni arayamadık.
- Önemli değil babacığım. Üst kattaki komşunuz, Aslı ile beraber çıktığınızı söyleyince, doktora birlikte gittiğinizi anlamıştım zaten. Ben merak içerisinde sordum;
- Hepinizi biraz üzgün gördüm. Hayırdır babacığım, doktor ne dedi? İnşallah olumsuz bir şey yoktur.
- Maalesef oğlum, doktor bana ve Aslı’ya çok kızdı. Tedaviye ara verilmesini, Aslı’nın iyileşmesi açısından hiç iyi olmadığını söyledi. Hemen bir psikolog ile irtibata geçmemizi de önemle vurguladı ve bu konuda çok geç kalmışsınız dedi. Aslı’ da, ben de “ Okulunun son dönemi “ dedik ama doktor, “ Okul mu önemli, sağlık mı? “ Okulu bu dönem dondurun, değilse bir ömür bu panik ataktan, depresyondan kurtulamazsınız.” Dedi oğlum. Biz de ne yapacağımızı şaşırdık.
Çok üzülmüştüm. Ne diyeceğimi bilemedim. Aslı’ya dönerek;
- Geçmiş olsun hayatım. Çok üzüldüm. Sen ne düşünüyorsun?
Aslı ayağa kalkarak yanıma geldi;
- Bu gün sana çok ihtiyacım vardı Kemal, seni çok aradım. Neden yalnız bıraktın beni?
- Canım, yengem söylemiş sanırım. Bayram alışverişimiz uzun sürdü. Bilseydim, seni hiç yalnız bırakır mıydım?
- Hiç iyi değilim hayatım. Ne olacak benim durumum?
- Yanındayım hayatım. Hepimiz yanındayız senin. Ne gerekiyorsa hep birlikte yapacağız.
- Ben okuluma dönmek ve okulu bitirip öğretmen olmak istiyorum hayatım. Tedavime yazın devam etmek istiyorum.
- Anlıyorum seni hayatım. Ama benim için, bizim için sen önemlisin. Senin sağlığın, geleceğin önemli. Kendi sağlığını kaybettikten sonra, okulun önemi var mı? Üniversiteyi sağlığına kavuştuktan sonra bitirirsin. Bir yıl ara vermen sana bir şey kaybettirmez.
İsa babam ve Nuray annem de bizi dinliyordu. İsa babama dönerek;
- Siz ne düşünüyorsunuz babacığım?
- Nuray hanımla ben, bayramdan sonra Aslı’ya, alabildiğimiz kadar rapor alıp, bir psikolog tedavisine başlamayı düşünüyoruz oğlum ama Aslı bizim düşüncemize katılmıyor. Nuray annem;
- Önümüzde bir hafta var. Sakinleşebilirsek, sakin bir kafayla düşünelim İsa bey. Aslıcığımı bu vaziyette bende, Ankara’ya göndermek istemiyorum ama kararı hep birlikte verelim hayatım.
Akşam yemeği için beni salmadılar, ben eve haber verdim. Yemeğe oturduk ama hiç kimse yemek yiyemedi. Hiç birimizde ne iştah ne de yemek yiyecek moral kalmıştı. Çatalla yemekleri karıştırıp durduk.
Yemekten sonra, aklıma bir seçenek gelmişti, Nuray anneme;
- Anneciğim, yarın siz müdürle görüşseniz, bankanın Genel Müdürlüğü ile görüşseniz, Aslı’nın durumunu özellikle söyleseniz, geçici görevle Ankara’ya gidemez misiniz? Bir daire tutulur, Aslı’da yurttan ayrılır. Hem bir psikologa gider hem de okuluna devam eder.
Benim önerime İsa babam;
- Güzel bir düşünce, sağ ol oğlum. Ama bizim beklemeye tahammülümüz yok. Senin bu önerin doğrultusunda, Ankara’ya birimiz tayin de isteyebiliriz. Lakin tayinin çıkması, en az bir ayı bulur.
- Önemli değil babacığım. Aslı’nın yanında onar gün kalırız. Madem, Aslı okulunu bitirmek istiyor, tayin çıkıncaya kadar, sırayla Aslı’nın yanında kalırız. Nuray annem;
- Bu alternatifi göz ardı etmeyelim İsa bey. İzinlerimiz duruyor nasıl olsa. Hem Ankara’da daha iyi bir doktorda bulabiliriz.
- Bak bu düşünce benim de aklıma yattı. Hem tayini de takip etme olanağımız olur. Değince; Aslı;
- İkinizin birden mi tayin isteyecek siniz? diye sordu. İkinizin birden tayini çıkmazsa ben bunu kabul edemem. Benim yüzümden ayrı kalmanıza gönlüm razı olmaz babacığım. Ama şöyle yapabiliriz. Bayramdan sonra birlikte gideriz babacığım. Birlikte bir doktor buluruz. Hafta sonları randevu alırız ve ben hafta sonları doktora giderim. Böylece okulumu da bitirmiş olurum. Dedi ama üçümüzden de, Aslı’yı destekleyici yanıt gelmedi. Zira;
Aslı’nın, Ankara’da tek başına kalıp, tedavisine devam edeceğinden şüpheliydik.
Nuray annem;
- Güzel kızım, keşke Kemal bey oğlum Meryem hanımı bulduğu zaman tedavine başlanılsaydı. Aslı?
- Saçmaladın ama anne. Siz değil miydiniz “Heyecan yapıyorsun “ diyen? Sen ne zaman benim yanımda oldun ki zaten. Deyince, buz gibi hava esti. Nuray annem kıpkırmızı oldu.
- O ne biçim söz kızım, sen biricik kızımsın, benim bir parçamsın. Senin acın benim acım demek. Ben senin her zaman yanındayım kızım.
- Üniversiteyi kazanınca babacığım, “Ankara’ya tayin isteyelim. Kızımızın yanında olalım “ demişti, sen karşı çıktın. Şimdi Ankara’da olacaktık ve belki de ben bu depresyona yakalanmayacaktım.
- Ben senin özgüvenini sağlamanı, ayaklarını yere sağlam basmasını, hayatın gerçeklerini öğrenmen için Ankara’ya tayine karşı çıkmıştım Aslıcığım. Hem sen değil miydin “ İyi ki Ankara’ya gelmediniz anneciğim “ diyen.
- Özgüvenmiş, yalnız bırakmanın özgüveni işte karşında duruyor. Ankara’ya gelmiş olsaydınız, yanımda olmanızın güveniyle depresyona belki de yakalanmayacaktım.
Aslı’nın bu çıkışlarına, suçlamalarına Nuray annemin üzüldüğü her halinden belli oluyordu. Kızının durumunu bildiği için de, yanıtlarına çok dikkat etmeye çalışıyordu.
- Aslıcığım, güzel kızım, rahatsızlığını gözünde büyütüyorsun. Senin iyi bir tedavi almanı sağlayacağız kızım ve hiçbir şeyin kalmayacak.
- Benim bütün hayallerim maf olmuş, hayatım kararmış, sen neler diyorsun ya…Senin benim annem olduğuna inanamıyorum. Deyince, Nuray annem sapsarı kesilmişti. İsa babam biraz yüksek sesle;
- Aslı, konuşmalarına dikkat et kızım. Annenden de derhal özür dile. Diye, müdahale edince, Aslı özür dilemeden odasına gitti. Nuray annemin sinirden bütün vücudu titriyordu.
- Ben bir kahve yapayım, diye ayağa kalkmıştı ama ayağa kalkar kalkmaz sendelemişti. Hemen İsa babam yetişerek, koltuğa oturmasını sağladı. Zavallının tansiyonu ya fırlamıştı ya da düşmüştü. İsa babam, su getirmek için mutfağa gidince Nuray annem ağlamaya başlamıştı.
Artık Aslı’nın bu ani çıkışları hepimizi üzüyordu. Bu olayın bir aile sorununa dönüşmeden, benim gitmem gerekiyordu.
İsa babam dan izin aldım. Nuray anneme, üzülmemesini söyleyerek, iyi akşamlar diledim. Ve Aslı’nın kapısını tıklatarak, kapıyı araladım, yüz üstü yatağa uzanmış ağlıyordu;
- Hayatım, girebilir miyim?
- Ne istiyorsun, görmüyor musun halimi? Yine de içeriye girdim, biraz moral vermek için saçlarını okşayarak;
- Hayatım, kendini bu kadar üzme, her şey düzelecek?
- Hayır Kemal, hiçbir şey düzelmeyecek. Her gün daha kötüye gidiyorum ben.
- Karamsar düşünüyorsun aşkım, Hani sen, ben bu hastalığı özgüvenimle yeneceğim diyordun. Ben bu hastalığı yeneceğim, tedavime ara vermeyeceğim dersen, bu rahatsızlığını atlatırsın hayatım.
- Beni teselli etmeye çalışma Kemal. Doktor “ Okulu bile dondurmamı istedi,
Değilse, ömür boyu bu depresyonla yaşamayı öğrenmem gerektiğini “ söyledi Kemal. Ben böyle yaşayamam ki. Ümitsiz bir vakayım ben artık.
- Sen iyice yelkenleri suya indirdin ama aşkım. Böyle de olmaz ki. Tıp ilerliyor, her şeyin bir çözümü var artık aşkım. Bak doktor da, “değilse “ demiş, yani bir tedavi ile atlatacaksın bu hastalığı.
Söz dinleyecek, ikna olabilecek gibi değil di, ve;
– Yalnız kalmak istiyorum Kemal, deyince, saçlarından öperek, iyi geceler diledim ve evden ayrıldım.
Salı günü yani arife günü erken kalkmıştık. Sabah kahvaltısı yapılır yapılmaz, farklı bir sevinç ve heyecanla, bayram hazırlığına başlanıldı. Evde bir hareketlilik var ki, hiç sormayın. Saat 11.00 gibi beni “ Sen İsa beyleri, yarın yemeğe davet etmek için git “ diyerek, kovaladılar.
Ve çok ta iyi ettiler. Ben de dün beğendiğim hediyeyi, Aslı’ya almak için çarşıya götürebilecektim. Aslında sürpriz yapacaktım ama bayram sonu hemen döneceğimiz için, ufak veya büyük gelirse değiştirme şansımız olmayacaktı. Aslı’ya çok şahane bir pırlanta yüzük beğenmiştim.
O saatte Aslı’yı evde yalnız bulacağımı tahmin ediyordum ama kapıyı Nuray annem açtı, yalnız morali hala bozuk ve üzüntülüydü;
- Hoş geldin Kemal bey oğlum. Bankadan ben de yeni geldim.
- Teşekkür ederim anneciğim ama moraliniz bozuk gibi.
- Nasıl bozuk olmasın Kemal bey oğlum, Aslı akşamdan beri özür dilemediği gibi benimle konuşmuyor. Ayrıca akşam konuştuğumuz gibi, Müdür beyle birlikte, bankanın Genel Müdürlüğü’nü aradık. Personelden sorumlu, Genel Müdür Yardımcısı ile konuştuk. Her şeyi anlattım oğlum, ama, ne dese beğenirsin, “ Ankara’ya tayininizi yapabiliriz ama Ankara merkezde sizi bırakamayız “ dedi. Yakın bir ilçesi olsa dahi, Aslı üniversiteye, her gün nasıl gidip gelecek oğlum.
- Bir de Genel Müdür’le konuşsaydınız Nuray anne.
- Zaten ilk önce Genel Müdür’ümüzü aradık oğlum. Ama bayram iznine çıkmış bile adam.
- Tayininize olumlu baktıklarına göre, bayramdan sonra Genel Müdür ile yüz yüze görüşmenizden daha iyi sonuç alacağınıza inanıyorum ben.
- Ah keşke oğlum keşke, değilse Aslı’nın durumu bizi çok üzüyor oğlum.
- Üzülmeyin Nuray anneciğim, Hepimizin isteği, Aslı’nın bir an önce eski sağlığına kavuşması. Demiştim ama her şey Aslı’da bitiyordu. Aslı’nın da iyileşmeyi, içtenlikle istemesi gerekiyordu.
- Aslı odasında mı anneciğim?
- Banyo da Kemal bey oğlum. Biraz sonra çıkar. İsa bey de, okul Müdürü ile görüşecekti. Birazdan gelir. O ne yaptı bakalım?
Aslı banyodan çıkmıştı. Üzerinde bir eşofman altı ve siyah V yakalı bir tişört vardı. Saçlarını havluyla sarmıştı. Ama Aslı’nın da hala morali bozuktu. Beni görerek;
- Hoş geldin Kemal, ne zaman geldin?
- Teşekkür ederim canım. Biraz önce geldim. Nasılsın?
- Nasıl olabilirim ki. Hiç iyi değilim.
Aslı’nın, Nuray anneme bakmamak için kendisini zorladığını gördüm.
- Hadi gel benim odamda konuşalım.
Ben ayağa kalktım. Ellerini tutarak;
- Aslıcığım, ben seni almaya geldim. Biraz dışarı çıkalım, senin için de iyi olur.
- Ben çıkmak istemiyorum Kemal.
- Hayatım biraz açılırsın. Hem sana güzel bir sürprizim var.
- Açılmakta istemiyorum, sürpriz de istemiyorum Kemal.
Ben, Aslı’nın kendisini daha iyi hissetmesini istediğim için ısrarımdan vazgeçmemiştim. Hem o yüzüğü Aslı’ya almayı çok istiyordum.
- Hadi güzel aşkım benim, hazırlan da çıkalım. Hem sürprizime bayılacaksın.
- Kemal, ben sürpriz falan istemiyorum, çıkmakta istemiyorum. Demesi ve bunu biraz yüksek sesle söylemesi, üzmüştü beni.
- Ama hayatım, senin çok istediğin, çok beğeneceğine inandığım bir sürpriz bu.
- Ben hiçbir şey istemiyorum. Ben odama gidip uzanmak istiyorum. Dedi ve odasına gitmek için döndü.
Benimle çıkmayacağı kesindi. Yapacağım tek şey kalmıştı. O pırlanta yüzüğü alıp gelmek.
- Tamam hayatım, sen dinlen o zaman. Ben hemen geliyorum. Dedim, hiç yanıt vermeden odasına girdi.
Benim gibi Nuray annem de çok üzülmüştü;
- Allahım bize sabır ver. Allahım kızımın iyileşmesi için bize yardım et. Deli olacağım Allahım, ne olur? Diye, dua etmeye başlanıştı.
Ben çıkmak için izin isterken;
- Unutmadan anneciğim, sizi yarın yemeğe bekliyoruz. Annem, erken gelmenizi ve kahvaltı yapmadan gelmenizi rica etti. Dedim.
- Teşekkür ederiz Kemal bey oğlum. İnşallah Aslı, yarın kendisini iyi hisseder.
Şimdi sana yaptığı gibi yaparsa, gelmemiz çok zor oğlum.
Ben, o yüzüğü almak için çıktım ve aradan yarım saat geçmemişti ki, geri döndüm. Yüzüğü, ufak veya büyük geldiğinde değiştirmek koşulu ile aldım. Aslı odasındaydı. Yüzüğü ilk önce Nuray anneme gösterdim. Çok beğenmişti;
- Ay çok güzel bir yüzük bu oğlum, çok beğendim, çok harika. Aslı’nın da beğeneceğine inanıyorum. Senin zevkini, her zaman takdir ederim zaten oğlum. İnşallah bu sürprizin, Aslı’nın moralinin yerine gelmesini sağlar.
Aslı’nın kapısı vurarak bekledim. Aslı birkaç saniye sonra kapıyı açtı. Elinden tutarak, daha iyi ışık alan salon penceresinin önüne götürdüm.
- Sen gelmedin ama aşkım, sürprizimi ben sana getirdim. Diyerek yanağından öptüm ve yüzüğü çıkararak gösterdim. Yüzüğü görünce, yüzünü ilk önce bir mutluluk dalgası sardı. Sevinmiş ve beğendiği her halinden belli olmuştu. Beğendiğini, sevindiğini Nuray annem de görmüştü. Yüzüğü parmağına takarken, yüzü birden asıldı, elini çekti ve yine yüksek bir ses tonu ile;
- Ben burada canınla uğraşırken, bu çıkmazdan nasıl kurtulacağım diye çırpınırken sen ne yapmak istiyorsun Kemal? Bu pahalı bir hediye ile kendimi iyi hissedeceğimi mi sanıyorsun?
Çok bozulmuştum. Yine de;
- Ama hayatım, ben senin mutlu olmanı istemiştim. Hem bu yüzüğü almayı ne zamandan beri düşünüyordum. Tekrar elini tuttum;
- Aşkımın parmağında da çok güzel duracak, mutlu günlerimizde daha çok ışıldayacak bu yüzük, diyerek tekrar parmağına takmak istedim. Yine sert bir şekilde elini çekerek;
- İstemiyorum Kemal. Git bu yüzüğü geri ver. Demişti, beğenmesine rağmen bu şekilde davranması beni de, Nuray annemi de çok üzmüştü.
Nuray annem dayanamayıp;
- Aslıcığım, güzel kızım. Niye böyle yapıyorsun? Harika bir yüzük. Senin parmağında da çok güzel duracak. Bak, sen kabul etmeyince Kemal bey oğlum ne kadar üzüldü.
Nuray annem, Aslı’yı ikna etmek, yatıştırmak için bunları söylemişti ama keşke hiç karışmasaydı…..Aslı, Annesine dönerek, sinirli bir şekilde ve bağırarak;
- Farkında mısın sen ya? Her gün, iki sözünün biri “ Kemal’i üzme, Kemal’i kırma “ Bıktım artık ya. Kemal’i bu kadar çok seviyorsan, boşanırsın babam dan, alırsın Kemal’i koynuna. Benim de canıma minnet olur.
Odanın içerisine sanki bomba düştü…
Benim kanım dondu sanki… Hele “ Benim de canıma minnet olur “ demesiyle, yüreğim kanadığını hissettim, kanıyordu yüreğim. Yüreğim kanıyordu ama elim ayağım buz kesmişti. Duyduklarıma inanmak istemiyordum. Beni çok sevdiğini söylerken, yalan mı söylüyordu bu kız. Benim yanımda, annesine bütün bunları nasıl söyleyebilmişti…
Saniyeler sonra, Nuray anneme bakabildim. Ağzı açık kalmıştı zavallının… O da duyduklarına inanamıyor gibiydi. Ama eli ayağı titriyordu. Yüzünde renk kalmamış gibi sapsarı olmuştu. Ellerini yüzüne götürürken “Aman Allahım “ dediğini duydum. Masanın üzerine kollarını koyarak, başını kollarının arasına gömdü. Muhtemelen sessiz sessiz ağlıyordu.
Aslı ise, şaşkınlık içerisindeydi. Yaptığı hatanın farkına vararak, pişmanlık içerisinde ellerini ovuşturuyordu.
Nuray annem, birden ayağa fırladı, Aslı’nın söylediklerini yeni algılıyordu sanki, deli gibiydi;
- Ne dedin sen, terbiyesiz, diyerek Aslı’ya müthiş bir tokat vurdu.
Aslı sendeledi, o yaşına kadar annesinden bir tokat yemeyen Aslı, hiç beklemediği bu tokat karşısında şaşkınlık ve koku içerisinde annesine bakarken hem de yüzünü tutmaya çalışıyordu. Nuray annem;
- Utanmaz, hayvan seni, Nasıl söylersin böyle bir şeyi, Hem de Kemal beyin yanında, der demez, Aslı’ya ikinci tokadı yapıştırdı. İkinci tokat daha sert olmuştu ve salonun duvarı olmamış olsaydı, Aslı kesinlikle yere düşmüştü.
Yine de salonun duvarına çarparak, dizlerinin üzerine düştü ve düştüğü yere de oturdu kaldı. Yüzünü elleri ile kapatıp, ağlamaya başladı.
Nuray annem de ağlıyordu. Benden daha çok perişandı. Omuzlarından tutarak, salondan uzaklaştırmak istedim. Ve mutfağa götürdüm. Tekrar salona dönerek, kolonyayı aldım. Yüzüne bile kolonya sürecek durumda değildi. Yüzünü, şakaklarını, bileklerini kolonya ile ovdum. Aradan 10-15 dakika geçmişti. Kendisine gelmeye başladı.
Daha da sakinleşmesini sağlamak için aklıma kahve yapmak geldi. Kahvenin ve fincanların yerini biliyordum. Hemen kahve suyunu koydum.
Nuray annem, kahvesinden bir yudum aldı ve;
- Kemal bey oğlum, bir sigara verir misin? Dedi. O ana kadar Nuray annemin sigara içtiğini hiç görmemiştim, şaşırmıştım. Evde sigara içme yasağı koyan kadın, sigarayı yakarak kendi yasağını bile delmiş oldu.
Nuray annem sigarasını içerken, elim de kolonya ile Aslı’ya bakmak için salona geçtim. Aslı hala oturduğu yerde iki büklüm olmuş ağlıyordu. Ellerini yüzünden çekip, hem yüzünü hem de ellerini kolonyalamak istedim, ama;
- Dokunma bana, diye bir bağırdı ki çok şaşırdım.
- Hepsi senin yüzünden, hepsi senin yüzünden, anlıyor musun? Diye bağırmaya devam ediyordu.
- Benimle ailemin arasına girdin. Benden daha çok seviyorlar seni.
O kadar çok bağırıyordu ki, kesinlikle, üst ve alt kattaki komşuları duymuş olabilirlerdi. Nuray annem de, Aslı’nın bu bağırmaları nedeniyle salona gelmişti.
Ben şoktaydım. Aslı, öfke dolu gözlerle bağırmaya devam ediyordu;
- Nefret ediyorum senden. Seni tanıdığım güne lanet ediyorum. Deyince, kolonya şişesi elimden düştü. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı şaşırmıştım. Aslı’nın bu şekilde bağırmasıyla, Nuray annem de renkten renge giriyordu.
Aslı;
- Seni görmek istemiyorum artık, defol, diye bağırırken, parmağındaki yüzüğü de çıkarıp, ayaklarıma doğru fırlatmıştı.
İkinci kez yüzüğünü fırlatmasını kaldıramamış olacaktım ki, koltuğa çöktüm kaldım. Kalbim sıkışmış, boğulacak gibi olmuştum. Biraz önce donan ellerim şimdi ateş gibi yanıyordu.
Galiba çok kötü olmuştum ki, bu sefer Nuray annem gelip sarıldı bana. Yemek masasına götürdü. Cebimden sigara paketini çıkardı. Yakarak bir sigara tutuşturdu dudaklarıma. Hemen mutfağa koştu. Bir kül tablası getirdi ve tekrar mutfağa gitti. Aslı’nın fırlattığı yüzük, antrenin kapısının önünde duruyordu. Nuray annem kahve yapmış getiriyordu hem de kahveleri su bardağına yapmış.
Salonda, ara sıra Aslı’nın hıçkırıklarından başka ses çıkmıyordu. Nuray annemle de hiç konuşmuyorduk ama kahve bitinceye kadar peş peşe, üçer sigara içmiştik.
Bundan sonra ne olacak, ne yapmam gerekiyor diye de hiçbir şey düşünemiyordum. Beynim durmuştu sanki. Ayağa kalktım, gitmek istediğimi Nuray annem anlamıştı. Elimden tuttu;
- Ben de hiç iyi değilim oğlum. Lütfen, İsa bey gelinceye kadar beni yalnız bırakma. Hem sende kendine gelirsin biraz daha. Lütfen oğlum gitme. Deyince, kadıncağızı, yaşadığım şoka rağmen, istenmediğim bir yerde kalmak istememe rağmen, kıramadım ve tekrar oturdum.
“ Sevmemin bedeli, aşkımın bedeli bu olmamalıydı. “ diye, yüreğim isyan etmeye başlamıştı. Ben Aslı’yı sevindirmek, mutlu etmek, onu ne kadar çok sevdiğimi tekrar göstermek için neler yapıyorumdum, Aslı benim bu sevgime karşı neler yapıyor… Söylediklerinin hiç birini hak edecek bir şey yapmamıştım. Hele yüzüğü bir daha çıkarıp atmasıyla hem gururum kırılmış, hem de dönüşü olmayan bir yola girmiştik artık.
Bu şekilde kaç dakika geçti bilmiyorum. Kapının açılmasıyla kendimize geldik. İsa babam gelmişti. Antreden salonun yarısı görüldüğü için, Aslı’yı o halde görüp, ayakkabılarını bile çıkarmadan Aslı’nın yanına koşmuştu. Aslı’nın omuzlarından tutup kaldırırken bizi de gördü. Aslı’yı koltuğa oturtmuştu ama Nuray annemin parmaklarının izi, Aslı’nın yüzünde çok bariz bir şekilde belli oluyordu. Aslı’nın yüzü hala kıpkırmızı ve parmakların yeri kalem gibi şişmişti. İsa babam şaşkınlık içerisinde;
- Neler oluyor burada, biri bana anlatsın lütfen? diye bağırdı.
Bundan sonrası artık, aile içi bir sorundu. Ben ayağa kalktım. Nuray anneme dönerek;
- Ben müsaadenizi istiyorum. Benim kalmamın bir anlamı yok artık. Dedim ve yüzüğü yerden alıp, cebime koyarken, İsa babam yüksek sesle;
- Bir dakika delikanlı, burada neler olmuşsa birisi bana açıklayacak, dedi ama Nuray annem hemen atıldı, hem de kimsenin beklemediği bir tarz ve sesle;
- Sesini yükseltme İsa. Kemal beyi de itham etme.
Evlendikleri günden beri Nuray hanım, eşine “İsa “ diye seslenmediği için, İsa babam şaşırmıştı. Nuray annem aynı ses tonu ile;
- O terbiyesiz, köpek kızına ben vurdum. Deyince Aslı ağlayarak odasına kaçtı.
Yaşadığımız olayı Nuray annem anlatırken, İsa bey de renkten renge girmişti.
Ben hala ayaktaydım;
- Neler olduğunu öğrendiniz. Ben artık gidiyorum. Bundan sonra ki sizin sorununuz. Dedim ama, İsa babam hemen yanıma gelerek;
- Özür dilerim Kemal bey oğlum. Seni de kırdım. Lütfen hemen gitme. Aslı ikinizden de özür dileyecek. Dedi ve beni salonun ortasına doğru çekti.
İsa babam, Aslı’nın odasına girmek istedi ama kapı arkadan kilitlenmişti. İsa babam sert bir ses tonu ile;
- Aslı derhal kapıyı aç ve dışarıya çık, diye bağırdı. Ne yanıt geldi ne de kapı açıldı. İsa babam yineledi;
- Aslı, sana ne demişsem hemen yapacaksın. Aç kapıyı Aslı.
Kapı yine açılmadı.
- Aslı yaptığın terbiyesizlik için derhal özür dileyeceksin. Aç kapıyı.
Kapı açılıp ta Aslı dışarıya çıkmayınca, Nuray annem, kendisine kızının hakaret etmesine rağmen, annelik duygusuyla;
- Aman Allahım, yine ilaç içmiş olmasın, ya yine intihara kalkışmışsa, der demez, İsa babam da o korkuyla;
- Aslı, ya kapıyı açarsın ya da kapıyı kırıyorum. Dedi.
Aslı’nın odasının kapısı, bir iki saniye sonra açıldı. Aslı ayakta durmakta güçlük çekiyordu, sanki düşmemek için kenarına yaslandı. Korku ve yalvaran gözlerle babasına bakmaya başladı ama bir yaprak gibi titriyordu. Ben bu kızı çok sevdiğim için, onun bu halini görünce yüreğim sızlamıştı.
İsa babam;
- Benim kızım, kültürlü bir kız, nasıl yapar böyle bir terbiyesizliği Aslı? İnanamıyorum ya, annene nasıl söylersin o lafları. Derhal annenin elini öpeceksin ve özür dileyeceksin Aslı. Ondan sonra Kemal beyden özür dileyeceksin.
Aslı, bir şeyler söylemek istedi, söyleyemedi. Bize doğru adım atmak istedi,
Adımını atar atmaz seldelledi, babası tutmak istedi, ben “ Düşüyor “ diye bağırdım. Nuray annem “ Aslı, yavrum “ diye bağırıp, Aslı’ya koşmasına rağmen yetişemedi ve Aslı sağ tarafına, parke taşlarının üzerine çok fena düştü. Bayılmıştı. Başı ve yüzünün sağ tarafı parke taşlara fena vurdu. Nuray annem ve İsa babam korkuyla kızlarını kaldırırken, Ben Aslı’nın odasına koştum. İlaç içmesi endişesiyle hemen çalışma masasının üzerindeki, dün verilen ilaçlara baktım. İki kutu hiç açılmamış halde duruyordu. Diğer iki kutuya baktım. Kutuların üzerinde 30 tablet yazıyordu. İlaçları avucuma dökerek hızlı bir şekilde iki kutuda ki hapları saydım. İkisinde de 28 tablet hap çıkınca çok rahatlamıştım. Dün ve bu gün içtiği haplardı eksik olan. Aslı İlaç içip, intihara kalkışmamıştı.
Aslı’yı üçlü koltuğa yatırmışlar, Nuray annem pardösüsünü giymeye çalışıyordu. Aslı’yı acil olarak hastaneye götürmek akıllarına gelmişti. Ben;
- İlaç içmemiş, ilaçları olduğu gibi duruyor. Deyince, ikisi de biraz olsun rahatladı.
Ve ben “ Nefret ediyorum senden “ diye bağırdığı zaman, elimden düşen kolonya şişesini yerden kaparak, Aslı’nın yüzünü, şakaklarını kolonya ile ovmaya başladım. Yüzünün sağ tarafı kıpkırmızı olmuş ve morarmaya başlamıştı. İsa babam da bileklerini ovarak, Aslı’nın kollarını hareket ettirmeye başladı. Nuray annem ise ayakta çaresiz bir vaziyette ağlıyordu.
Yüzünü tekrar kolonya ile ovarken, moraran yerler yanmıştı ki, Aslı’nın ağzında “ahh” diye bir acıma nidası çıktı.
Bir kaç dakika sonra Aslı kendine gelmeye başladı. Sanki beni, babasını, annesini ilk defa görüyormuş gibi şaşkın şaşkın bakmaya başladı. Başını tuttu. Demek ki başı, yere çok kötü çarptığı için acıyordu. İsa babam;
- Nuray hanım yardım edin de banyoya götürelim. Başını yüzünü soğuk suyla iyi bir yıkayalım.
İkisi birden Aslı’yı banyoya götürdüler. İsa babam dışarı çıktı ama yüzünü benden kaçırınca, ağladığını tahmin ettim.
Aslı bornozla, Nuray aneminde üstü başı su içerisinde banyodan çıktılar. Gördüğümüz kadarı ile, Nuray annem, kızının kendisine gelmesi için, tamamen soyarak soğuk suyla yıkamıştı. Nuray annem, kendisinin o halini hiç düşünmeden, Aslı’yı giydirmek için odasına götürdü. Biraz sonra çıkarak, kendi üstünü değiştirmek için yatak odasına geçti.
İsa babam sandalyeye oturmuş, üzüntü içerisinde, kara kara düşünürken, ben hala ayakta idim. Elimde kolonya şişesiyle taş gibi kesilmiştim.
Nuray annem üzerini değiştirmiş tekrar Aslı’nın odasına girmişti. Biraz sonra çıktı;
- Yüzü çok fena vurdu taşlara. Banyoda hep soğuk su tuttum yüzüne. Şimdi yüzüne deri pomadı sürüyor. Demesiyle ben kendime geldim. Elimdeki kolonya şişesini sehpanın üzerine bırakarak;
- Geçmiş olsun, ben gidiyorum. Dedim ve çıkış kapısına yürüdüm. İsa babam ve Nuray annem yetişerek kollarımdan tuttular. Nuray annem;
- Aslı çıkacak Kemal bey oğlum. Banyo da kendine geldi ve bana sarılarak özür diledi. Eminim, çıkınca senden de özür dileyecektir. İsa babam Aslı’nın odasına doğru seslenerek;
- Aslı, Kemal bey gidiyor kızım. Diye bağırdı.
Ama ben kalamazdım artık. Hele “ Seni tanıdığım güne lanet ediyorum ve Boşanırsın babam dan, alırsın Kemal’i koynuna. Benim de canıma minnet olur “ sözleri, yüreğimi sızlatıp, beynimde yankılarken duramazdım. Ayakkabılarımın topuklarına basarak dışarıya fırladım. Arkamdan “Dur oğlum, gitme. Aslı çıktı “ demelerine rağmen merdivenleri ikişer ikişer atlayarak, kendimi sitenin bahçesine attım. Bu evden, bir an önce uzaklaşmak için, koşar adımlarla arabaya giderken, Aslı balkona çıkmış ;
- Kemal çok özür dilerim. Kemal yalvarırım gitme, diye bağırıyordu. Yukarıya bile bakmadan, arabaya binerek, nereye gideceğimi bilmeden gaza bastım.
Yarın bayramdı…Eve gidemezdim…Benim bayramım zehir olmuştu…Onları da üzerek, bayramlarını zehir edemezdim. Ve ben bittim artık derken, nereye gittiğimi hiç bilmeden gaza bastıkça basıyordum. Bir ara ibrenin 180 ni geçtiğini gördüm……
…………………………………………………………………………………………………..
Deneme yazımın son bölümünde, Aslı’nın beni o kadar çok sevmesine rağmen, neden evlendiğini okuyacaksınız… Yani, bu ölümsüz sevdayı bitiren son darbeyi…
Sevgi ve saygılarımla
Kemal KÜÇÜKTEKİN
17.08.2010
KARAMAN
