Kemal'in Blogu

GÖZLERİNDE VURGUN YEDİ YÜREĞİM

2010-10-29T02:16:00.000-07:00

GÖZLERİNDE VURGUN YEDİ YÜREĞİM

Ilık ılık akmıştı o mavi gözlerin gözlerime,

Deli deli yanmıştı aşkın ateşi yüreğimde,

Hiç bir şeyi sevmemiştim, gözlerin kadar,

Ama sen.., " Kal " diyemedin.

Yüreğim senden giderken,

Martıların yakarışlarını duymadın deniz gözlüm.

B/aşka gülümserken yakamozlar, mavi gözlerinde,

Sen " Kal " diyemedin,

Ve deniz mavisi o gözlerinde,

Vurgun yedi yüreğim.

" Kal " deseydin, mavi gözlerinin serinliğinde,

Sıkı sıkı tutunurdum kirpiklerinden,

Fırtınalar bile sökemezdi beni o gözlerinden.

Bir kez, " Sev " deseydin,

Denizler bile yanardı gözlerinin ateşinden,

Ve ben, yazılmamış aşklar büyütürdüm o zaman,

En güzelinden....

Ama sen..,

B/aşka eserken meltemler mavi gözlerinde,

" Kal " diyemedin...

" Kal " deseydin,

Saklasaydın beni, sevda mavisi gözlerine,

İşte o zaman,

Sevdam daha derin olurdu gözlerinden.

Mavi mavi sevgiler akardı yüreğine, yüreğimden.

Ve öyle severdim ki, o mavi gözlerini,

Rüyalarımda bile ihanet etmeden....

Ama sen..,

Seninle, b/aşka çarpan yüreğimi görüp,

" Kal " diyemedin...

İnan ki,

Mavi mavi bakan o gözlerini,

Bir denizin uysallığın da severdim.

Var ya okyanus gözlüm,

Gözlerinde görseydim eğer kendimi,

Volkanların bile sönük kaldığı, yüreğimin ateşiyle severdim.

Tanrıçalar bile kıskanırdı o zaman seni,

O kızıl dudaklarından, bir kez duysaydım sevdiğini.

Ve sen..,

B/aşka doğarken mavi gözlerinde güneş,

B/aşka bakarken sevda mavisi gözlerin,

" Kal " diyemedin..,

Ve deniz mavisi o gözlerinde,

Vurgun yedi yüreğim....

Kemal KÜÇÜKTEKİN

29.1O.2010

KARAMAN.

HABERİN VAR MI -2-

2010-09-25T04:24:00.000-07:00

HABERİN VAR MI -2-

Merhaba meleğim,

Sensiz, lanet olası bir gün daha bitti.

Yüzü solgun,

Yüreğim üzgün,

Ve sen, ve sen yine yoksun.

Bu gün, beni çaresiz bırakışının kırkıncı günü.

Bana kırk yıl gibi gelen, kırk koca gün.

Ve ben seni, çok ama çok özledim be meleğim..,

Haberin var mı...

Yokluğun çok zor be meleğim,

Yokluğun cehennem,

Yokluğun dipsiz bir kuyu.

Daha ne bekliyorsun be meleğim?

Yalvar, yakar gönder artık şu Azrail'i,

Yoksa sen, hiç özlemedin mi beni?

Biliyorsun,

Ben beceremedim ölmeyi.

Avuç dolusu hap içmeme rağmen,

Engellediler sana gelmemi.

Hiç insafı yokmuş çocuklarımızın be meleğim,

Sevenlerin arasına hiç girilir mi?

Bir de;

" Bu yaptığın delilik " diye, azarladılar beni.

Haberin var mı...

Hani Yeşim'imiz vardı ya meleğim,

Hani evimizin neşesi,

Seni görür görmez omuzlarına konan,

Benden sonra,

Sana " Sarı gülüm " " Meleğim " diyebilen tek canlı.

O muhabbet kuşumuz yok artık meleğim.

Senin yokluğuna daha fazla dayanamadı,

Kendini duvardan duvara vurarak,

İntihar etti.

Haberin var mı?

Şimdi orada,

Yapayalnız ve tek başınasın.

İnan ki meleğim,

Aklıma gelince çıldıracak gibi oluyorum.

Sen karanlıktan, sen yalnızlıktan çok korkardın.

Ne yaptın meleğim,

Alışabildin mi?

Bu gün hava soğuktu biraz,

Üzerini örtmek için sana battaniye getirmiştim.

Ama örttürmediler üzerini be meleğim,

" Ölüler üşümez " dediler,

Deli bunlar be meleğim deli bunlar,

Sen ben de hiç ölmedin ki.

Haberin var mı...

Kemal KÜÇÜKTEKİN

KARAMAN

BİR YOLCULUK ANISI - 10 - VE BARDAĞI TAŞIRAN SON DAMLALAR

2010-08-18T02:29:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı – 10 –

VE BARDAĞI TAŞIRAN SON DAMLALAR….

Evet., Aslı evlenmişti….

Nasıl olur, seni ölümüne seven bir kız nasıl evlenir? Dediğinizi duyar gibi oldum…

Evet, Aslı evlendi….

Peki.. mecbur mu kalmıştı evlenmeye ?... Hayır…

Aslı, hiç kimseye haber vermeden, kendi isteği ile nişan ve düğün olmaksızın,

yıldırım nikahı ile evlenmişti…

Ve bu evlilik…, 27 gün sürdü……

Aslı, neden evlendi ve neden 27 gün sonra boşandı.

Şimdi sizlere, bu noktaya nasıl gelindiğini anlatmaya çalışacağım……

İsterseniz, uğurlamaya gelmediği Konya’dan ayrılış yolculuğu sonrasından başlayalım.

Pazartesi günü, Giresun’a geldikten sonra, Aslı’yı aramadım. Çarşamba günü, Aslı bizim evi aramış. Telefona yengem çıkmış;

- Ablacığım, Kemal gittiğinden beri hiç aramadı. Merak ettim, sizi aradı mı acaba? Yengem damarına basarcasına;

- Kemal bizi her gün arıyor, görüşüyoruz Aslıcığım. Seni neden aramadı acaba?

- Bilmiyorum ablacığım.

- Kemal’in seni neden aramadığını hiç kendine sordun mu Aslıcığım?

Sakın uğurlamaya gelmediğin için aramamış olmasın?

- O gün rahatsızdım. Onun için uğurlamaya gelemedim.

- Anladım. Peki sen niye Kemal’i aramadın Aslıcığım?

Yengemin bu sorusuna Aslı yanıt verememiş. Bunun üzerine yengem;

- Bak Aslıcığım, benden sana bir abla önerisi. Seviyorsan eğer, sevgine sahip çıkmasını bileceksin. Ufak tartışmalarla, insan sevdiğine küsmez. Seven bir insan, kendini feda eder, yine de sevdiğini kırmaz ve kırmamalı. Deyince;

- Anlıyorum ablacığım, demiş ve iyi günler dileyerek telefonu kapatmış.

Bir gün sonra, Perşembe günü, Aslı beni aradı;

- Merhaba Kemal, nasılsın? Ben aramasam sen hiç aramayacaktın galiba?

- Merhaba Aslı, neden aramadığımı biliyor olmalısın. Hadi uğurlamaya gelmedin, “ İyi yolculuklar “ diye bir telefon da açamaz mıydın Aslı?

- O gece sabaha kadar hiç uyuyamadım, sinirimi de yenemedim. Özür dilerim.

- Ben senin iyi olmanı, sağlığına kavuşmanı istedim yalnızca. Ve bunu istemekte de biraz olsun hakkım var sanıyordum. Demek ki, senin sağlığına kavuşmanı istemeye bile hakkım yokmuş.

- Ne olur böyle konuşma Kemal. İçinde olduğum konumu biliyorsun. Lütfen aşkım, ben seni daha önce hiç üzdüm hiç kırdım mı? Senin üzerine titrerken, seni deli gibi severken, seni üzmem olası mı Kemal? Son bir aydır, yaşadıklarıma bende inanamıyorum. Ama düzelecek aşkım, her şey eskisi gibi olacak, söz veriyorum sana.

Bunları o kadar tatlı dille söylemişti ki, yüreğim lime lime eridi sanki..

Hadi sen şimdi, bu kıza sitem et, edebilirsen, hadi şimdi küs, küsebilirsen…

- Canım benim, tatlım. Benim de seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun. Lütfen aşkım, benim de sana söylediklerimi yanlış anlama. Hepsi senin iyiliğin içindi. O geceki konuşmalarımla seni kırmışsam özür dilerim canım.

- O gece çok kırıldım ama sabaha kadar konuşmalarımızı irdeledim hayatım, sen haklıydın. Ve beni çok sevdiğini bir kez daha anlamış oldum. İlaçlarımı da düzenli alıyorum artık aşkım.

- Buna çok sevindim aşkım.

- Ama aşkım, ben bu ilaçları Ankara’da nasıl yazdıracağım? Okuldan sevk almak istemiyorum aşkım.

- Bak aşkım, ilaçların bitmeden bana telefon aç. Ben iki gün izin alır gelirim.

İyi bir doktor buluruz. Doktorla her şeyi detaylı olarak konuşuruz. İlaçların değişmesi gerekiyorsa, vereceği yeni ilaçları birlikte alırız.

- Çok iyisin aşkım ya. Ama bir ilaç için senin Giresun’dan gelmene razı olamam.

- Anlamıyorsun aşkım ya. İlaç bahane, ben seni görmeye geleceğim.

- Aşkım benim, ben seni çok seviyorum ya.

- Ne zaman Ankara’da olacaksın?

- Önümüzdeki hafta içerisinde gideceğim aşkım. Ders kayıtlarını yaptıracağım. Zaten bir sonraki Pazartesi okulum açılacak.

Bu konuşmamızdan sonra birbirimize, sevgi dolu sözcüklerle, iyi günler diledik.

Aşkımız, sevdamız, ikinci fırtınadan da yara almadan çıkmıştı. Ama o an, bu fırtınaların, öncü fırtınalar olduğunu, esas fırtınaların çok yakında kopacağını bilemezdim.

Önümüzde iki bayram vardı. Ramazan bayramı ve Kurban bayramı. Kurban bayramı Mayıs ayının yirmisindeydi. Bir hafta sonraki Ramazan bayramında dört gün tatil vardı. Pazartesi ve Salı günü izin alabilirsem dokuz gün tatil kullanabilecektim. Ve öyle de oldu. Müdürümüz bir hafta önceden izin alıp gitmişti. Müdür yardımcımız sorunsuz izini verdi. Hemen Aslı’ya telefon açarak, gidiş ve dönüş biletlerimizi ayırtmasını söyledim.

Cumartesi günü saat 09.00 gibi Ankara’da oldum. Aslı beni indirme peronlarında bekliyordu. Aslı’yı görünce hem çok sevindim hem de üzüldüm.

Aslı’nın sanki kalabalıktan korkmuş gibi, tedirgin, ürkek bir hali vardı. Etrafına çekingen çekingen bakıyordu. Halbuki benim Aslı’m, kendine özgüveni olan bir kızdı. Aklıma hemen, “ Aslı, yine ilaçlarını almıyor “ düşüncesi geldi. O çekingen hali ile beni görünce, sevinerek kendini biraz toparlar gibi oldu.

Fazla ayrı kalmamamıza rağmen özlemiştik birbirimizi. Ankara otogarında sanki kimse yokmuş gibi, özlemle sarıldık birbirimize.

- Özlemişim seni bir tanem, çok bekledin mi aşkım?

- Ben de seni çok özledim aşkım. Otobüsün erken gelir düşüncesiyle 08.00 da buradaydım.

- Keşke erken gelmeseydin aşkım, çok beklemişsin.

- Olsun aşkım. Sen geldin ya, sana kavuştum ya gerisi önemli değil…

- Canım benim, nasılsın sarı gülüm? İyisin değil mi?

- Sorma aşkım ya, iyi değilim. İlaçlarım bitti. Doktora gidemedim, elimde reçete de olmadığı için eczanelerden de alamadım.

- İlaçların bitmeden hani bana haber verecektin aşkım, neden aramadın?

- Aşkım, ilaçlar bir hafta önce bitti. Bir hafta bekleyebilirim dedim ama ilaçları almam ile almamam arasındaki farkı hissettim. Seni yormak istemedim aşkım.

- Üzüldüm ama aşkım. Bak, ilaçları almamanın etkilerini görmüşsün. İnsan aramaz mı aşkım? Yorulmak ne demek, ben senin için dünyayı yürüyerek dolaşsam yine yorulmam.

- Canım benim. Üzülme aşkım ya, Pazartesi ve Salı günü tatil değil. O zaman doktora gideriz olmaz mı aşkım?

Aslı’nın, ilaçlarını kullanma isteğine çok sevinmiştim. Bu iyi bir gelişmeydi.

Saat 10.00 da otobüsümüze bindik. Otobüs hareket eder etmez, Aslı, dizlerime

yatmasıyla hemen uyudu. Otobüs mola verdiğinde kaldırmak istedim ama “Aşkım ben uyumak istiyorum “ dedi ve kalkmadı. Konya’ya kadar uyuması, Aslı’nın yine uykusuzluk çektiğini gösteriyordu. Aslı sürekli uyuduğu için otobüste hiç konuşamamıştık.

Saat l4.00 de Konya gelmiştik. Aslı’yı almaya annesi ve babası gelmişti. Beni almaya da abim gelmiş. Kısa bir sohbetten sonra, evlerimize hareket etmek üzere arabalara binmiştik. Babamı da mağazadan alarak eve gittik.

Eve geldiğimde, annem ve yengem özlemle karşıladılar beni. Benim ikinci aşkım, evimizin kraliçesi İrem hanımı da bir hayli büyümüş olarak buldum. Altıncı ayını bitiren İrem, esmer güzeli bir kız olacaktı. Küçücük burnu ve küçücük çenesi vardı. Artık çok sevimli olmuştu. Çok iyi de anlaşıyorduk.

Ben İrem’i “ Sevgilim, aşkım “ diye seviyordum. O da konuşmaya başladıktan sonra, bana hiç “Amca “ demedi. Ve hala yanımıza gelse, telefon açsa, bana “ Aşkım “ der. Ve hiç unutmuyorum, Rahime ile evliliğimizin ikinci günü, Rahime’yi “ Sen aşkımla evlendin, sevmiyorum seni, seni bu evde görmek istemiyorum “ diyerek evden kovmuştu. O zaman henüz 4 yaşına bile girmemişti.

Bu gün ise, İrem’le gurur duyuyoruz. İzmir’ de bir üniversite de Doçent olarak görev yapıyor. Bir topluluğa girdiği zaman, bütün gözleri üzerinde toplayacak kadar da güzel bir kadın oldu. Eşi de, aynı üniversitede Doçent.

Pazar günü eksiksiz kahvaltıya oturmuştuk. Kahvaltı o kadar güzel geçti ki,

sormayın. Çay ikinci sefer demlendi. Masadan kalktığımızda saat 12.00 ye gelmişti.

Kahvaltıdan sonra, biz abimle tavla oynarken, babam ile annem, sanki 25 yıllık evli değil de, yeni evliler gibi yan yana oturmuşlar, şakalaşıp konuşuyorlardı. Yengem ise, arkası bize dönük olarak, kraliçemiz İrem’i emzirirken, annelik gururunu yaşıyordu.

Bir süre sonra telefonunuz çaldı. Telefona yakın olan annem yanıt verdi. Arayan Nuray annemmiş. İki dünür adayı, bayağı uzun konuştu. Ve annem, babama ve bize dönerek;

- Nuray hanım, bizi yemeğe davet ediyor, ne diyorsunuz? Diye sordu. Babam;

- Bizim zaten Aslı kızımıza “ Hoş geldin “ e gitmemiz gerekiyordu. Gidelim de,

Nuray hanım fazla yormasın kendini. Dedi.

- Tamam canım, geliyoruz ama lütfen kendini fazla yorma olur mu? Diyerek telefonu kapattı.

Aradan on veya on beş dakika geçmeden tekrar telefonumuz çaldı. Bu sefer arayan Aslıydı, ama artık evde, benim odamda olmak üzere paralel bir telefon vardı. Hemen odama geçtim.

- Aşkım, akşam geleceğinizi söyledi anneciğim, çok sevindim.

- Geleceğiz aşkım. Hangi yemekleri yaptın?

- Sürpriz olsun aşkım. Olmaz mı?

- Sen söyle yemekleri, beğenmezsen ben gelmem.

- Yok ya, gelmezmiş. Hele bir gelme, bak ben neler yapıyorum sana?

- En fazla dudaklarımdan öpersin.

- Senin canın öyle istiyor galiba, avucunu yalarsın.

- Küstüm o zaman. İnsan aşkına, avucunu yalarsın der mi?

- Küsme küsme, zaten bu gece fırsat bulamazsın öpmeye. Yalnız kalamayız her halde.

- Ben onun çaresini buldum sarı gülüm. Gelirken bir kutu uyku hapı getireyim, sen de herkesin çayına birer tane atarsın. Hepsi oturdukları yerde sızar kalırlar, biz de baş başa kalırız.

Aslı gülerek;

- Vay vicdansız aşkım vay, benimle baş başa kalmak için neler de düşünürmüş öyle. Ama sen yine de getir o uyku haplarını, ben kimin çayına atacağımı biliyorum.

- Benim çayıma mı atacaksın yoksa? O zaman getirmiyorum hapları.

- Canım benim, ben biraz anneme yardım edeyim. Akşama erken gelin oldu mu? Hadi öptüm seni.

- Ben de öpüyorum sarı gülüm. Görüşürüz. Deyip, telefonu kapattım.

Mart ayında olduğumuzdan, akşam Aslı’lara gitmek için 18.30 gibi yola çıktık.

Arabayı babam kullanıyordu. Tanıdığımız bir pastanenin önünde durduk. Elinde, taze ve iyi baklava yoksa, “ Baklava kalmadı “ deyip bize kesinlikle baklava vermezdi. Şansımıza baklavalar, bu gün öğleden sonra gelmiş. İki kilo baklava alarak, saat 19.00 da Aslılara vardık.

İsa babam, Nuray annem ve aşkım, bizi sevgiyle karşıladılar. Sevgiyle kucaklaşıldı. Aslı gayet iyi görünüyordu, sempatik ve neşeli. Ve hepimizle ayrı ayrı ilgilendi. Salona geçtiğimizde annemle babamın arasına oturarak, onlarla içten sohbet etmesi, beni çok mutlu etti. Onların arasından kalkarak, “ Nasılsın anneleri en güzeli? “ diyerek yengeme sarılması ve abimi “ Yakışıklı baba, benim biricik abim, sen nasılsın? “ diyerek kucaklaması bana gurur vermişti. Sanki Aslı, depresyonu atlatmış, eski Aslı olmuştu.

Nuray annem, çalışmasına rağmen tam bir ev hanımı ve çok güzel bir aşçıydı. “Kendini fazla yorma “ dememize rağmen, neler hazırlamamış ki. Karnıyarık, etli pilav, iki çeşit harika salata, cacık, su böreği, sigara böreği, kremalı ve çikolatalı tatlı. Yemeklerin, böreklerin en güzel yerleri de, nedense hep benim tabağımda oluyordu. Nuray anemin de, Aslı’nın da bana ayrıcalık yaptıkları şüphesizdi.. Nuray annem, masayı ve yemekleri süsleme sanatını da çok iyi biliyordu. İnsan ne kadar tok olsa dahi, yaptığı yiyeceklere bakınca, tatmadan duramazdı.

Ve yemek çok güzel geçti, espriler adeta havada uçuştu.

Aslı, yemek öncesi, yemekte ve yemek sonrası, bir saniye bile durmadı. O muhteşem güzelliği ile koşuşturdu durdu.

Yemekten sonra kahvelerimizi içtik. Kahveden sonra, ailelerimizden izin alarak, Aslı’nın odasına geçtik. Ve dudaklarımız özlemini, uzun uzun öpüşerek giderdi…

Ertesi gün, yani pazartesi günü, Aslı ile birlikte doktora gitmemize karar verildi. Sabah saat 09.00 da Aslı’yı evden alacak ve özel bir doktora gidecektik.

Bu nedenle erken kalkarak, saat tam 09.00 da evlerinin kapısı çaldım. Açan olmadı. Bir daha zile bastım, yine açan olmayınca meraklandım.

Zira; İsa babamın okulunda, Nuray annemin bankada olduğunu bildiğim için, telaşlanmıştım. Aslı evde yalnız olmalıydı. Kapı açılmayınca bu sefer elimle kapıya vurmaya başladım. “ Acaba başına bir şey mi geldi“ diyerek korkmaya başlamıştım ki, üst kattaki meraklı komşuları, benim kapıyı ısrarlı vurmam üzerine merdivenlere çıkarak;

- Delikanlı onlar evde yoklar, biraz önce İsa bey ve kızı çıktı. Deyince, şaşırmıştım.

Akşam birlikte doktora gidecektik, öyle kararlaştırılmıştı. Eğer İsa babamla Aslı, birlikte gitmeye karar vermişlerse, bana mutlaka haber vermeleri gerekirdi. Bana telefon açmadıkları için üzülmüştüm. Ama mutlaka doktora gitmişlerdir, düşüncesiyle ben eve döndüm.

Bayram günü, İsa babamgili yemeğe almaya karar vermiştik. Ve arife günü yemek yapma hazırlığı ile geçeceği için, Annem;

- Oğlum, madem ki araba sen de, biz de bayram alışverişine çıkalım mı? Eğer senin işin varsa, beni babanın yanına bırak, alışverişi babanla yapalım.

- Ne demek anneciğim, senin gibi güzel bir kadına refakat etmek bana gurur verir.

- Canım oğlum benim, iltifatına teşekkür ederim canım. Ama yaşlandık artık be oğlum, güzellikte kalmadı.

- Ne yaşlanması anneciğim, sen hala çok güzelsin, babamın sana bakışlarını görmüyor muyuz sanıyorsun?

- Utandırma beni deli çocuk. Dedi ama babamın nasıl baktığını da sormadan duramadı annem;

- Nasıl bakıyor bana babanız?

- İyi ki ben bu kadınla evlenmişim, dercesine sevgiyle bakıyor sana.

- Yalancı oğlum benim, ben hiç öyle baktığını görmedim, demişti ama, söylediklerimden de çok mutlu olmuştu.

Annem hazırlandıktan sonra, Kraliçe İrem ile yengeme “Allahaısmarladık” diyerek biz çıktık. Saat 11.00 re gelmişti.

Bayram alışverişimize, babamın yanına uğrayıp, babamı soymakla başladık. Annem bir hayli para koparmıştı babamdan. Ama neler alınmadı ki. Bir kere hepimize hediye alındığı gibi, İsa babamı, Nuray annemi ve Aslı’yı da unutmadı annem. Kasaba uğrayarak, ızgara, kuşbaşı ve kıyma olmak üzere 4-5 kilo et alındı. Oradan manava geçtik ve en son markete uğradık ama saat 16.00 olmuştu.

Alışverişte, aklım hep Aslı’da idi. Neden aramadılar, ne yaptılar? Hep onları düşünüyordum.

Eve gelip, alıverişleri tek tek indirdikten sonra, yengem Aslı’nın birkaç kez aradığını söyledi. “ Gelince mutlaka bana gelsin “ demiş. Ben merak içerisinde Aslı’lara gittim.

Kapıyı Nuray annem açtı, ama morali biraz bozuktu. İçeriye girdiğimde Aslı’yı oldukça üzgün gördüm. İsa babamda düşünceliydi. Bana “Hoş geldin Kemal bey oğlum “ dedikten sonra, İsa babam;

- Seni aramayı unuttuk oğlum. Kusura bakma. Siz gittikten sonra, doktora beraber gitmeye karar verdik ama acele ettiğimiz için seni arayamadık.

- Önemli değil babacığım. Üst kattaki komşunuz, Aslı ile beraber çıktığınızı söyleyince, doktora birlikte gittiğinizi anlamıştım zaten. Ben merak içerisinde sordum;

- Hepinizi biraz üzgün gördüm. Hayırdır babacığım, doktor ne dedi? İnşallah olumsuz bir şey yoktur.

- Maalesef oğlum, doktor bana ve Aslı’ya çok kızdı. Tedaviye ara verilmesini, Aslı’nın iyileşmesi açısından hiç iyi olmadığını söyledi. Hemen bir psikolog ile irtibata geçmemizi de önemle vurguladı ve bu konuda çok geç kalmışsınız dedi. Aslı’ da, ben de “ Okulunun son dönemi “ dedik ama doktor, “ Okul mu önemli, sağlık mı? “ Okulu bu dönem dondurun, değilse bir ömür bu panik ataktan, depresyondan kurtulamazsınız.” Dedi oğlum. Biz de ne yapacağımızı şaşırdık.

Çok üzülmüştüm. Ne diyeceğimi bilemedim. Aslı’ya dönerek;

- Geçmiş olsun hayatım. Çok üzüldüm. Sen ne düşünüyorsun?

Aslı ayağa kalkarak yanıma geldi;

- Bu gün sana çok ihtiyacım vardı Kemal, seni çok aradım. Neden yalnız bıraktın beni?

- Canım, yengem söylemiş sanırım. Bayram alışverişimiz uzun sürdü. Bilseydim, seni hiç yalnız bırakır mıydım?

- Hiç iyi değilim hayatım. Ne olacak benim durumum?

- Yanındayım hayatım. Hepimiz yanındayız senin. Ne gerekiyorsa hep birlikte yapacağız.

- Ben okuluma dönmek ve okulu bitirip öğretmen olmak istiyorum hayatım. Tedavime yazın devam etmek istiyorum.

- Anlıyorum seni hayatım. Ama benim için, bizim için sen önemlisin. Senin sağlığın, geleceğin önemli. Kendi sağlığını kaybettikten sonra, okulun önemi var mı? Üniversiteyi sağlığına kavuştuktan sonra bitirirsin. Bir yıl ara vermen sana bir şey kaybettirmez.

İsa babam ve Nuray annem de bizi dinliyordu. İsa babama dönerek;

- Siz ne düşünüyorsunuz babacığım?

- Nuray hanımla ben, bayramdan sonra Aslı’ya, alabildiğimiz kadar rapor alıp, bir psikolog tedavisine başlamayı düşünüyoruz oğlum ama Aslı bizim düşüncemize katılmıyor. Nuray annem;

- Önümüzde bir hafta var. Sakinleşebilirsek, sakin bir kafayla düşünelim İsa bey. Aslıcığımı bu vaziyette bende, Ankara’ya göndermek istemiyorum ama kararı hep birlikte verelim hayatım.

Akşam yemeği için beni salmadılar, ben eve haber verdim. Yemeğe oturduk ama hiç kimse yemek yiyemedi. Hiç birimizde ne iştah ne de yemek yiyecek moral kalmıştı. Çatalla yemekleri karıştırıp durduk.

Yemekten sonra, aklıma bir seçenek gelmişti, Nuray anneme;

- Anneciğim, yarın siz müdürle görüşseniz, bankanın Genel Müdürlüğü ile görüşseniz, Aslı’nın durumunu özellikle söyleseniz, geçici görevle Ankara’ya gidemez misiniz? Bir daire tutulur, Aslı’da yurttan ayrılır. Hem bir psikologa gider hem de okuluna devam eder.

Benim önerime İsa babam;

- Güzel bir düşünce, sağ ol oğlum. Ama bizim beklemeye tahammülümüz yok. Senin bu önerin doğrultusunda, Ankara’ya birimiz tayin de isteyebiliriz. Lakin tayinin çıkması, en az bir ayı bulur.

- Önemli değil babacığım. Aslı’nın yanında onar gün kalırız. Madem, Aslı okulunu bitirmek istiyor, tayin çıkıncaya kadar, sırayla Aslı’nın yanında kalırız. Nuray annem;

- Bu alternatifi göz ardı etmeyelim İsa bey. İzinlerimiz duruyor nasıl olsa. Hem Ankara’da daha iyi bir doktorda bulabiliriz.

- Bak bu düşünce benim de aklıma yattı. Hem tayini de takip etme olanağımız olur. Değince; Aslı;

- İkinizin birden mi tayin isteyecek siniz? diye sordu. İkinizin birden tayini çıkmazsa ben bunu kabul edemem. Benim yüzümden ayrı kalmanıza gönlüm razı olmaz babacığım. Ama şöyle yapabiliriz. Bayramdan sonra birlikte gideriz babacığım. Birlikte bir doktor buluruz. Hafta sonları randevu alırız ve ben hafta sonları doktora giderim. Böylece okulumu da bitirmiş olurum. Dedi ama üçümüzden de, Aslı’yı destekleyici yanıt gelmedi. Zira;

Aslı’nın, Ankara’da tek başına kalıp, tedavisine devam edeceğinden şüpheliydik.

Nuray annem;

- Güzel kızım, keşke Kemal bey oğlum Meryem hanımı bulduğu zaman tedavine başlanılsaydı. Aslı?

- Saçmaladın ama anne. Siz değil miydiniz “Heyecan yapıyorsun “ diyen? Sen ne zaman benim yanımda oldun ki zaten. Deyince, buz gibi hava esti. Nuray annem kıpkırmızı oldu.

- O ne biçim söz kızım, sen biricik kızımsın, benim bir parçamsın. Senin acın benim acım demek. Ben senin her zaman yanındayım kızım.

- Üniversiteyi kazanınca babacığım, “Ankara’ya tayin isteyelim. Kızımızın yanında olalım “ demişti, sen karşı çıktın. Şimdi Ankara’da olacaktık ve belki de ben bu depresyona yakalanmayacaktım.

- Ben senin özgüvenini sağlamanı, ayaklarını yere sağlam basmasını, hayatın gerçeklerini öğrenmen için Ankara’ya tayine karşı çıkmıştım Aslıcığım. Hem sen değil miydin “ İyi ki Ankara’ya gelmediniz anneciğim “ diyen.

- Özgüvenmiş, yalnız bırakmanın özgüveni işte karşında duruyor. Ankara’ya gelmiş olsaydınız, yanımda olmanızın güveniyle depresyona belki de yakalanmayacaktım.

Aslı’nın bu çıkışlarına, suçlamalarına Nuray annemin üzüldüğü her halinden belli oluyordu. Kızının durumunu bildiği için de, yanıtlarına çok dikkat etmeye çalışıyordu.

- Aslıcığım, güzel kızım, rahatsızlığını gözünde büyütüyorsun. Senin iyi bir tedavi almanı sağlayacağız kızım ve hiçbir şeyin kalmayacak.

- Benim bütün hayallerim maf olmuş, hayatım kararmış, sen neler diyorsun ya…Senin benim annem olduğuna inanamıyorum. Deyince, Nuray annem sapsarı kesilmişti. İsa babam biraz yüksek sesle;

- Aslı, konuşmalarına dikkat et kızım. Annenden de derhal özür dile. Diye, müdahale edince, Aslı özür dilemeden odasına gitti. Nuray annemin sinirden bütün vücudu titriyordu.

- Ben bir kahve yapayım, diye ayağa kalkmıştı ama ayağa kalkar kalkmaz sendelemişti. Hemen İsa babam yetişerek, koltuğa oturmasını sağladı. Zavallının tansiyonu ya fırlamıştı ya da düşmüştü. İsa babam, su getirmek için mutfağa gidince Nuray annem ağlamaya başlamıştı.

Artık Aslı’nın bu ani çıkışları hepimizi üzüyordu. Bu olayın bir aile sorununa dönüşmeden, benim gitmem gerekiyordu.

İsa babam dan izin aldım. Nuray anneme, üzülmemesini söyleyerek, iyi akşamlar diledim. Ve Aslı’nın kapısını tıklatarak, kapıyı araladım, yüz üstü yatağa uzanmış ağlıyordu;

- Hayatım, girebilir miyim?

- Ne istiyorsun, görmüyor musun halimi? Yine de içeriye girdim, biraz moral vermek için saçlarını okşayarak;

- Hayatım, kendini bu kadar üzme, her şey düzelecek?

- Hayır Kemal, hiçbir şey düzelmeyecek. Her gün daha kötüye gidiyorum ben.

- Karamsar düşünüyorsun aşkım, Hani sen, ben bu hastalığı özgüvenimle yeneceğim diyordun. Ben bu hastalığı yeneceğim, tedavime ara vermeyeceğim dersen, bu rahatsızlığını atlatırsın hayatım.

- Beni teselli etmeye çalışma Kemal. Doktor “ Okulu bile dondurmamı istedi,

Değilse, ömür boyu bu depresyonla yaşamayı öğrenmem gerektiğini “ söyledi Kemal. Ben böyle yaşayamam ki. Ümitsiz bir vakayım ben artık.

- Sen iyice yelkenleri suya indirdin ama aşkım. Böyle de olmaz ki. Tıp ilerliyor, her şeyin bir çözümü var artık aşkım. Bak doktor da, “değilse “ demiş, yani bir tedavi ile atlatacaksın bu hastalığı.

Söz dinleyecek, ikna olabilecek gibi değil di, ve;

– Yalnız kalmak istiyorum Kemal, deyince, saçlarından öperek, iyi geceler diledim ve evden ayrıldım.

Salı günü yani arife günü erken kalkmıştık. Sabah kahvaltısı yapılır yapılmaz, farklı bir sevinç ve heyecanla, bayram hazırlığına başlanıldı. Evde bir hareketlilik var ki, hiç sormayın. Saat 11.00 gibi beni “ Sen İsa beyleri, yarın yemeğe davet etmek için git “ diyerek, kovaladılar.

Ve çok ta iyi ettiler. Ben de dün beğendiğim hediyeyi, Aslı’ya almak için çarşıya götürebilecektim. Aslında sürpriz yapacaktım ama bayram sonu hemen döneceğimiz için, ufak veya büyük gelirse değiştirme şansımız olmayacaktı. Aslı’ya çok şahane bir pırlanta yüzük beğenmiştim.

O saatte Aslı’yı evde yalnız bulacağımı tahmin ediyordum ama kapıyı Nuray annem açtı, yalnız morali hala bozuk ve üzüntülüydü;

- Hoş geldin Kemal bey oğlum. Bankadan ben de yeni geldim.

- Teşekkür ederim anneciğim ama moraliniz bozuk gibi.

- Nasıl bozuk olmasın Kemal bey oğlum, Aslı akşamdan beri özür dilemediği gibi benimle konuşmuyor. Ayrıca akşam konuştuğumuz gibi, Müdür beyle birlikte, bankanın Genel Müdürlüğü’nü aradık. Personelden sorumlu, Genel Müdür Yardımcısı ile konuştuk. Her şeyi anlattım oğlum, ama, ne dese beğenirsin, “ Ankara’ya tayininizi yapabiliriz ama Ankara merkezde sizi bırakamayız “ dedi. Yakın bir ilçesi olsa dahi, Aslı üniversiteye, her gün nasıl gidip gelecek oğlum.

- Bir de Genel Müdür’le konuşsaydınız Nuray anne.

- Zaten ilk önce Genel Müdür’ümüzü aradık oğlum. Ama bayram iznine çıkmış bile adam.

- Tayininize olumlu baktıklarına göre, bayramdan sonra Genel Müdür ile yüz yüze görüşmenizden daha iyi sonuç alacağınıza inanıyorum ben.

- Ah keşke oğlum keşke, değilse Aslı’nın durumu bizi çok üzüyor oğlum.

- Üzülmeyin Nuray anneciğim, Hepimizin isteği, Aslı’nın bir an önce eski sağlığına kavuşması. Demiştim ama her şey Aslı’da bitiyordu. Aslı’nın da iyileşmeyi, içtenlikle istemesi gerekiyordu.

- Aslı odasında mı anneciğim?

- Banyo da Kemal bey oğlum. Biraz sonra çıkar. İsa bey de, okul Müdürü ile görüşecekti. Birazdan gelir. O ne yaptı bakalım?

Aslı banyodan çıkmıştı. Üzerinde bir eşofman altı ve siyah V yakalı bir tişört vardı. Saçlarını havluyla sarmıştı. Ama Aslı’nın da hala morali bozuktu. Beni görerek;

- Hoş geldin Kemal, ne zaman geldin?

- Teşekkür ederim canım. Biraz önce geldim. Nasılsın?

- Nasıl olabilirim ki. Hiç iyi değilim.

Aslı’nın, Nuray anneme bakmamak için kendisini zorladığını gördüm.

- Hadi gel benim odamda konuşalım.

Ben ayağa kalktım. Ellerini tutarak;

- Aslıcığım, ben seni almaya geldim. Biraz dışarı çıkalım, senin için de iyi olur.

- Ben çıkmak istemiyorum Kemal.

- Hayatım biraz açılırsın. Hem sana güzel bir sürprizim var.

- Açılmakta istemiyorum, sürpriz de istemiyorum Kemal.

Ben, Aslı’nın kendisini daha iyi hissetmesini istediğim için ısrarımdan vazgeçmemiştim. Hem o yüzüğü Aslı’ya almayı çok istiyordum.

- Hadi güzel aşkım benim, hazırlan da çıkalım. Hem sürprizime bayılacaksın.

- Kemal, ben sürpriz falan istemiyorum, çıkmakta istemiyorum. Demesi ve bunu biraz yüksek sesle söylemesi, üzmüştü beni.

- Ama hayatım, senin çok istediğin, çok beğeneceğine inandığım bir sürpriz bu.

- Ben hiçbir şey istemiyorum. Ben odama gidip uzanmak istiyorum. Dedi ve odasına gitmek için döndü.

Benimle çıkmayacağı kesindi. Yapacağım tek şey kalmıştı. O pırlanta yüzüğü alıp gelmek.

- Tamam hayatım, sen dinlen o zaman. Ben hemen geliyorum. Dedim, hiç yanıt vermeden odasına girdi.

Benim gibi Nuray annem de çok üzülmüştü;

- Allahım bize sabır ver. Allahım kızımın iyileşmesi için bize yardım et. Deli olacağım Allahım, ne olur? Diye, dua etmeye başlanıştı.

Ben çıkmak için izin isterken;

- Unutmadan anneciğim, sizi yarın yemeğe bekliyoruz. Annem, erken gelmenizi ve kahvaltı yapmadan gelmenizi rica etti. Dedim.

- Teşekkür ederiz Kemal bey oğlum. İnşallah Aslı, yarın kendisini iyi hisseder.

Şimdi sana yaptığı gibi yaparsa, gelmemiz çok zor oğlum.

Ben, o yüzüğü almak için çıktım ve aradan yarım saat geçmemişti ki, geri döndüm. Yüzüğü, ufak veya büyük geldiğinde değiştirmek koşulu ile aldım. Aslı odasındaydı. Yüzüğü ilk önce Nuray anneme gösterdim. Çok beğenmişti;

- Ay çok güzel bir yüzük bu oğlum, çok beğendim, çok harika. Aslı’nın da beğeneceğine inanıyorum. Senin zevkini, her zaman takdir ederim zaten oğlum. İnşallah bu sürprizin, Aslı’nın moralinin yerine gelmesini sağlar.

Aslı’nın kapısı vurarak bekledim. Aslı birkaç saniye sonra kapıyı açtı. Elinden tutarak, daha iyi ışık alan salon penceresinin önüne götürdüm.

- Sen gelmedin ama aşkım, sürprizimi ben sana getirdim. Diyerek yanağından öptüm ve yüzüğü çıkararak gösterdim. Yüzüğü görünce, yüzünü ilk önce bir mutluluk dalgası sardı. Sevinmiş ve beğendiği her halinden belli olmuştu. Beğendiğini, sevindiğini Nuray annem de görmüştü. Yüzüğü parmağına takarken, yüzü birden asıldı, elini çekti ve yine yüksek bir ses tonu ile;

- Ben burada canınla uğraşırken, bu çıkmazdan nasıl kurtulacağım diye çırpınırken sen ne yapmak istiyorsun Kemal? Bu pahalı bir hediye ile kendimi iyi hissedeceğimi mi sanıyorsun?

Çok bozulmuştum. Yine de;

- Ama hayatım, ben senin mutlu olmanı istemiştim. Hem bu yüzüğü almayı ne zamandan beri düşünüyordum. Tekrar elini tuttum;

- Aşkımın parmağında da çok güzel duracak, mutlu günlerimizde daha çok ışıldayacak bu yüzük, diyerek tekrar parmağına takmak istedim. Yine sert bir şekilde elini çekerek;

- İstemiyorum Kemal. Git bu yüzüğü geri ver. Demişti, beğenmesine rağmen bu şekilde davranması beni de, Nuray annemi de çok üzmüştü.

Nuray annem dayanamayıp;

- Aslıcığım, güzel kızım. Niye böyle yapıyorsun? Harika bir yüzük. Senin parmağında da çok güzel duracak. Bak, sen kabul etmeyince Kemal bey oğlum ne kadar üzüldü.

Nuray annem, Aslı’yı ikna etmek, yatıştırmak için bunları söylemişti ama keşke hiç karışmasaydı…..Aslı, Annesine dönerek, sinirli bir şekilde ve bağırarak;

- Farkında mısın sen ya? Her gün, iki sözünün biri “ Kemal’i üzme, Kemal’i kırma “ Bıktım artık ya. Kemal’i bu kadar çok seviyorsan, boşanırsın babam dan, alırsın Kemal’i koynuna. Benim de canıma minnet olur.

Odanın içerisine sanki bomba düştü…

Benim kanım dondu sanki… Hele “ Benim de canıma minnet olur “ demesiyle, yüreğim kanadığını hissettim, kanıyordu yüreğim. Yüreğim kanıyordu ama elim ayağım buz kesmişti. Duyduklarıma inanmak istemiyordum. Beni çok sevdiğini söylerken, yalan mı söylüyordu bu kız. Benim yanımda, annesine bütün bunları nasıl söyleyebilmişti…

Saniyeler sonra, Nuray anneme bakabildim. Ağzı açık kalmıştı zavallının… O da duyduklarına inanamıyor gibiydi. Ama eli ayağı titriyordu. Yüzünde renk kalmamış gibi sapsarı olmuştu. Ellerini yüzüne götürürken “Aman Allahım “ dediğini duydum. Masanın üzerine kollarını koyarak, başını kollarının arasına gömdü. Muhtemelen sessiz sessiz ağlıyordu.

Aslı ise, şaşkınlık içerisindeydi. Yaptığı hatanın farkına vararak, pişmanlık içerisinde ellerini ovuşturuyordu.

Nuray annem, birden ayağa fırladı, Aslı’nın söylediklerini yeni algılıyordu sanki, deli gibiydi;

- Ne dedin sen, terbiyesiz, diyerek Aslı’ya müthiş bir tokat vurdu.

Aslı sendeledi, o yaşına kadar annesinden bir tokat yemeyen Aslı, hiç beklemediği bu tokat karşısında şaşkınlık ve koku içerisinde annesine bakarken hem de yüzünü tutmaya çalışıyordu. Nuray annem;

- Utanmaz, hayvan seni, Nasıl söylersin böyle bir şeyi, Hem de Kemal beyin yanında, der demez, Aslı’ya ikinci tokadı yapıştırdı. İkinci tokat daha sert olmuştu ve salonun duvarı olmamış olsaydı, Aslı kesinlikle yere düşmüştü.

Yine de salonun duvarına çarparak, dizlerinin üzerine düştü ve düştüğü yere de oturdu kaldı. Yüzünü elleri ile kapatıp, ağlamaya başladı.

Nuray annem de ağlıyordu. Benden daha çok perişandı. Omuzlarından tutarak, salondan uzaklaştırmak istedim. Ve mutfağa götürdüm. Tekrar salona dönerek, kolonyayı aldım. Yüzüne bile kolonya sürecek durumda değildi. Yüzünü, şakaklarını, bileklerini kolonya ile ovdum. Aradan 10-15 dakika geçmişti. Kendisine gelmeye başladı.

Daha da sakinleşmesini sağlamak için aklıma kahve yapmak geldi. Kahvenin ve fincanların yerini biliyordum. Hemen kahve suyunu koydum.

Nuray annem, kahvesinden bir yudum aldı ve;

- Kemal bey oğlum, bir sigara verir misin? Dedi. O ana kadar Nuray annemin sigara içtiğini hiç görmemiştim, şaşırmıştım. Evde sigara içme yasağı koyan kadın, sigarayı yakarak kendi yasağını bile delmiş oldu.

Nuray annem sigarasını içerken, elim de kolonya ile Aslı’ya bakmak için salona geçtim. Aslı hala oturduğu yerde iki büklüm olmuş ağlıyordu. Ellerini yüzünden çekip, hem yüzünü hem de ellerini kolonyalamak istedim, ama;

- Dokunma bana, diye bir bağırdı ki çok şaşırdım.

- Hepsi senin yüzünden, hepsi senin yüzünden, anlıyor musun? Diye bağırmaya devam ediyordu.

- Benimle ailemin arasına girdin. Benden daha çok seviyorlar seni.

O kadar çok bağırıyordu ki, kesinlikle, üst ve alt kattaki komşuları duymuş olabilirlerdi. Nuray annem de, Aslı’nın bu bağırmaları nedeniyle salona gelmişti.

Ben şoktaydım. Aslı, öfke dolu gözlerle bağırmaya devam ediyordu;

- Nefret ediyorum senden. Seni tanıdığım güne lanet ediyorum. Deyince, kolonya şişesi elimden düştü. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı şaşırmıştım. Aslı’nın bu şekilde bağırmasıyla, Nuray annem de renkten renge giriyordu.

Aslı;

- Seni görmek istemiyorum artık, defol, diye bağırırken, parmağındaki yüzüğü de çıkarıp, ayaklarıma doğru fırlatmıştı.

İkinci kez yüzüğünü fırlatmasını kaldıramamış olacaktım ki, koltuğa çöktüm kaldım. Kalbim sıkışmış, boğulacak gibi olmuştum. Biraz önce donan ellerim şimdi ateş gibi yanıyordu.

Galiba çok kötü olmuştum ki, bu sefer Nuray annem gelip sarıldı bana. Yemek masasına götürdü. Cebimden sigara paketini çıkardı. Yakarak bir sigara tutuşturdu dudaklarıma. Hemen mutfağa koştu. Bir kül tablası getirdi ve tekrar mutfağa gitti. Aslı’nın fırlattığı yüzük, antrenin kapısının önünde duruyordu. Nuray annem kahve yapmış getiriyordu hem de kahveleri su bardağına yapmış.

Salonda, ara sıra Aslı’nın hıçkırıklarından başka ses çıkmıyordu. Nuray annemle de hiç konuşmuyorduk ama kahve bitinceye kadar peş peşe, üçer sigara içmiştik.

Bundan sonra ne olacak, ne yapmam gerekiyor diye de hiçbir şey düşünemiyordum. Beynim durmuştu sanki. Ayağa kalktım, gitmek istediğimi Nuray annem anlamıştı. Elimden tuttu;

- Ben de hiç iyi değilim oğlum. Lütfen, İsa bey gelinceye kadar beni yalnız bırakma. Hem sende kendine gelirsin biraz daha. Lütfen oğlum gitme. Deyince, kadıncağızı, yaşadığım şoka rağmen, istenmediğim bir yerde kalmak istememe rağmen, kıramadım ve tekrar oturdum.

“ Sevmemin bedeli, aşkımın bedeli bu olmamalıydı. “ diye, yüreğim isyan etmeye başlamıştı. Ben Aslı’yı sevindirmek, mutlu etmek, onu ne kadar çok sevdiğimi tekrar göstermek için neler yapıyorumdum, Aslı benim bu sevgime karşı neler yapıyor… Söylediklerinin hiç birini hak edecek bir şey yapmamıştım. Hele yüzüğü bir daha çıkarıp atmasıyla hem gururum kırılmış, hem de dönüşü olmayan bir yola girmiştik artık.

Bu şekilde kaç dakika geçti bilmiyorum. Kapının açılmasıyla kendimize geldik. İsa babam gelmişti. Antreden salonun yarısı görüldüğü için, Aslı’yı o halde görüp, ayakkabılarını bile çıkarmadan Aslı’nın yanına koşmuştu. Aslı’nın omuzlarından tutup kaldırırken bizi de gördü. Aslı’yı koltuğa oturtmuştu ama Nuray annemin parmaklarının izi, Aslı’nın yüzünde çok bariz bir şekilde belli oluyordu. Aslı’nın yüzü hala kıpkırmızı ve parmakların yeri kalem gibi şişmişti. İsa babam şaşkınlık içerisinde;

- Neler oluyor burada, biri bana anlatsın lütfen? diye bağırdı.

Bundan sonrası artık, aile içi bir sorundu. Ben ayağa kalktım. Nuray anneme dönerek;

- Ben müsaadenizi istiyorum. Benim kalmamın bir anlamı yok artık. Dedim ve yüzüğü yerden alıp, cebime koyarken, İsa babam yüksek sesle;

- Bir dakika delikanlı, burada neler olmuşsa birisi bana açıklayacak, dedi ama Nuray annem hemen atıldı, hem de kimsenin beklemediği bir tarz ve sesle;

- Sesini yükseltme İsa. Kemal beyi de itham etme.

Evlendikleri günden beri Nuray hanım, eşine “İsa “ diye seslenmediği için, İsa babam şaşırmıştı. Nuray annem aynı ses tonu ile;

- O terbiyesiz, köpek kızına ben vurdum. Deyince Aslı ağlayarak odasına kaçtı.

Yaşadığımız olayı Nuray annem anlatırken, İsa bey de renkten renge girmişti.

Ben hala ayaktaydım;

- Neler olduğunu öğrendiniz. Ben artık gidiyorum. Bundan sonra ki sizin sorununuz. Dedim ama, İsa babam hemen yanıma gelerek;

- Özür dilerim Kemal bey oğlum. Seni de kırdım. Lütfen hemen gitme. Aslı ikinizden de özür dileyecek. Dedi ve beni salonun ortasına doğru çekti.

İsa babam, Aslı’nın odasına girmek istedi ama kapı arkadan kilitlenmişti. İsa babam sert bir ses tonu ile;

- Aslı derhal kapıyı aç ve dışarıya çık, diye bağırdı. Ne yanıt geldi ne de kapı açıldı. İsa babam yineledi;

- Aslı, sana ne demişsem hemen yapacaksın. Aç kapıyı Aslı.

Kapı yine açılmadı.

- Aslı yaptığın terbiyesizlik için derhal özür dileyeceksin. Aç kapıyı.

Kapı açılıp ta Aslı dışarıya çıkmayınca, Nuray annem, kendisine kızının hakaret etmesine rağmen, annelik duygusuyla;

- Aman Allahım, yine ilaç içmiş olmasın, ya yine intihara kalkışmışsa, der demez, İsa babam da o korkuyla;

- Aslı, ya kapıyı açarsın ya da kapıyı kırıyorum. Dedi.

Aslı’nın odasının kapısı, bir iki saniye sonra açıldı. Aslı ayakta durmakta güçlük çekiyordu, sanki düşmemek için kenarına yaslandı. Korku ve yalvaran gözlerle babasına bakmaya başladı ama bir yaprak gibi titriyordu. Ben bu kızı çok sevdiğim için, onun bu halini görünce yüreğim sızlamıştı.

İsa babam;

- Benim kızım, kültürlü bir kız, nasıl yapar böyle bir terbiyesizliği Aslı? İnanamıyorum ya, annene nasıl söylersin o lafları. Derhal annenin elini öpeceksin ve özür dileyeceksin Aslı. Ondan sonra Kemal beyden özür dileyeceksin.

Aslı, bir şeyler söylemek istedi, söyleyemedi. Bize doğru adım atmak istedi,

Adımını atar atmaz seldelledi, babası tutmak istedi, ben “ Düşüyor “ diye bağırdım. Nuray annem “ Aslı, yavrum “ diye bağırıp, Aslı’ya koşmasına rağmen yetişemedi ve Aslı sağ tarafına, parke taşlarının üzerine çok fena düştü. Bayılmıştı. Başı ve yüzünün sağ tarafı parke taşlara fena vurdu. Nuray annem ve İsa babam korkuyla kızlarını kaldırırken, Ben Aslı’nın odasına koştum. İlaç içmesi endişesiyle hemen çalışma masasının üzerindeki, dün verilen ilaçlara baktım. İki kutu hiç açılmamış halde duruyordu. Diğer iki kutuya baktım. Kutuların üzerinde 30 tablet yazıyordu. İlaçları avucuma dökerek hızlı bir şekilde iki kutuda ki hapları saydım. İkisinde de 28 tablet hap çıkınca çok rahatlamıştım. Dün ve bu gün içtiği haplardı eksik olan. Aslı İlaç içip, intihara kalkışmamıştı.

Aslı’yı üçlü koltuğa yatırmışlar, Nuray annem pardösüsünü giymeye çalışıyordu. Aslı’yı acil olarak hastaneye götürmek akıllarına gelmişti. Ben;

- İlaç içmemiş, ilaçları olduğu gibi duruyor. Deyince, ikisi de biraz olsun rahatladı.

Ve ben “ Nefret ediyorum senden “ diye bağırdığı zaman, elimden düşen kolonya şişesini yerden kaparak, Aslı’nın yüzünü, şakaklarını kolonya ile ovmaya başladım. Yüzünün sağ tarafı kıpkırmızı olmuş ve morarmaya başlamıştı. İsa babam da bileklerini ovarak, Aslı’nın kollarını hareket ettirmeye başladı. Nuray annem ise ayakta çaresiz bir vaziyette ağlıyordu.

Yüzünü tekrar kolonya ile ovarken, moraran yerler yanmıştı ki, Aslı’nın ağzında “ahh” diye bir acıma nidası çıktı.

Bir kaç dakika sonra Aslı kendine gelmeye başladı. Sanki beni, babasını, annesini ilk defa görüyormuş gibi şaşkın şaşkın bakmaya başladı. Başını tuttu. Demek ki başı, yere çok kötü çarptığı için acıyordu. İsa babam;

- Nuray hanım yardım edin de banyoya götürelim. Başını yüzünü soğuk suyla iyi bir yıkayalım.

İkisi birden Aslı’yı banyoya götürdüler. İsa babam dışarı çıktı ama yüzünü benden kaçırınca, ağladığını tahmin ettim.

Aslı bornozla, Nuray aneminde üstü başı su içerisinde banyodan çıktılar. Gördüğümüz kadarı ile, Nuray annem, kızının kendisine gelmesi için, tamamen soyarak soğuk suyla yıkamıştı. Nuray annem, kendisinin o halini hiç düşünmeden, Aslı’yı giydirmek için odasına götürdü. Biraz sonra çıkarak, kendi üstünü değiştirmek için yatak odasına geçti.

İsa babam sandalyeye oturmuş, üzüntü içerisinde, kara kara düşünürken, ben hala ayakta idim. Elimde kolonya şişesiyle taş gibi kesilmiştim.

Nuray annem üzerini değiştirmiş tekrar Aslı’nın odasına girmişti. Biraz sonra çıktı;

- Yüzü çok fena vurdu taşlara. Banyoda hep soğuk su tuttum yüzüne. Şimdi yüzüne deri pomadı sürüyor. Demesiyle ben kendime geldim. Elimdeki kolonya şişesini sehpanın üzerine bırakarak;

- Geçmiş olsun, ben gidiyorum. Dedim ve çıkış kapısına yürüdüm. İsa babam ve Nuray annem yetişerek kollarımdan tuttular. Nuray annem;

- Aslı çıkacak Kemal bey oğlum. Banyo da kendine geldi ve bana sarılarak özür diledi. Eminim, çıkınca senden de özür dileyecektir. İsa babam Aslı’nın odasına doğru seslenerek;

- Aslı, Kemal bey gidiyor kızım. Diye bağırdı.

Ama ben kalamazdım artık. Hele “ Seni tanıdığım güne lanet ediyorum ve Boşanırsın babam dan, alırsın Kemal’i koynuna. Benim de canıma minnet olur “ sözleri, yüreğimi sızlatıp, beynimde yankılarken duramazdım. Ayakkabılarımın topuklarına basarak dışarıya fırladım. Arkamdan “Dur oğlum, gitme. Aslı çıktı “ demelerine rağmen merdivenleri ikişer ikişer atlayarak, kendimi sitenin bahçesine attım. Bu evden, bir an önce uzaklaşmak için, koşar adımlarla arabaya giderken, Aslı balkona çıkmış ;

- Kemal çok özür dilerim. Kemal yalvarırım gitme, diye bağırıyordu. Yukarıya bile bakmadan, arabaya binerek, nereye gideceğimi bilmeden gaza bastım.

Yarın bayramdı…Eve gidemezdim…Benim bayramım zehir olmuştu…Onları da üzerek, bayramlarını zehir edemezdim. Ve ben bittim artık derken, nereye gittiğimi hiç bilmeden gaza bastıkça basıyordum. Bir ara ibrenin 180 ni geçtiğini gördüm……

…………………………………………………………………………………………………..

Deneme yazımın son bölümünde, Aslı’nın beni o kadar çok sevmesine rağmen, neden evlendiğini okuyacaksınız… Yani, bu ölümsüz sevdayı bitiren son darbeyi…

Sevgi ve saygılarımla

Kemal KÜÇÜKTEKİN

17.08.2010

KARAMAN

BİR YOLCULUK ANISI -9- VE SONUN BAŞLANGICI

2010-08-07T14:39:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı -9- Ve Sonun Başlangıcı

Aslı zaten psikolojik tedaviye başlamıştı. Bir de annemim telefon konuşması bitmeden, benim kendisi ile barışmadan gittiğim kanısına kapılarak, ilişkimizin bittiği korkusuyla paniğe kapılmış, klinik depresyon ve panik atak olması nedeniyle, zaten intihara meyilli olan bu hastalar gibi, Aslı, iki kutu depresyon ilacı yutmuştu.

İyi ki hapları aldıktan sonra salona dönmüş. Salona dönmeden, odasındaki yatağına uzansa, belki de Nuray annem, tedavi için aldığı hapların Aslı’yı uyuttuğunu bildiği için, Aslı’nın uyuduğunu sanarak, müdahalede geç kalınabilir ve Aslı’yı kaybedebilirdik.

Aslı yere düşünce, Nuray annem paniklese bile, merdivenlere çıkarak,

“ İmdat, yardım edin “ diye bağırmış ve sitenin hemen yanındaki taksi durağından, telefonla acil olarak taksi çağırmış. Alt ve üst katlardaki komşuların yardımıyla, aşağıya indirerek, en yakın hastanenin acil servisine götürmüşler ve Aslı’nın, bir dahiliye uzmanının eşliğinde hemen midesi yıkanmış. Bilinci yerinde olmadığından, midesinde ve iç organlarında hasar olup olmadığını anlamak için, o an film çekilememiş ve yalnızca serum ve mide solüsyonları verilmiş.

Öğleden sonra dersi olmayan İsa babam da, Aslı’nın hastaneye götürülmesinden 15 dakika sonra eve gelmiş. Komşularının olayı anlatmasıyla, taksi durağından hangi hastaneye götürüldüğü öğrenerek o da korku içerisinde hastaneye gitmiş.

Aslı’nın aldığı ilaçlar, antidepresan türü ilaçlar olduğu için, Aslı’nın kendisine gelmesi ertesi günün akşamını bulmuş. Doktorlar hemen film çekilmesini istemişler. Filmlerde yalnızca mide de deformasyon tespit edilmiş, erken müdahale edilmesiyle diğer iç organlarda hasar görülmemiş. Deformasyon tedavisi için Aslı, iki gün daha hastanede kalmış. Ve 4. gün, ben Ankara’dan dönmeden bir gün önce taburcu edilmiş.

Aslı’nın intihara teşebbüs ettiğini ben dönünce öğrendim.

Ankara’ya gittiğimin ertesi günü, evi arayarak rahat bir şekilde ve zamanında geldiğimi bildirmiştim. Ve vedalaşmadan ayrıldığım için, İsa beyleri de aramıştım. Ama telefonu açan olmamıştı. O akşam defalarca aramama rağmen yine telefon açılmamıştı. Aslı rahatsız iken misafirliğe gidemezlerdi.

Çarşamba günü, sabah ve öğle üzeri aramama rağmen telefonu yine kimse açmıyordu. İyice merakta kalmıştım. Öğleden sonra, bizim evi aradım. “İki günden beri Aslı’yı arıyorum ama telefonu açan olmuyor, merak ettim. Nedenini biliyor musunuz? “ diye sordum. Bizimkiler “Her hangi bir bilgimiz yok “ deyince de, gidip bakmalarını rica ettim.

Perşembe günü, abim ve yengem İrem hanıma, mama ve giysi almak için, çarşıya indiklerinde Aslı gile uğruyorlar. Kapıyı açan olmayınca ve benim dediklerim de akıllarına gelince, komşularına soruyorlar. Komşuları “ Aslı intihar etmek istemiş, bu nedenle üç günden beri hastanedeler “ deyince, annemi ve babamı da alarak hastaneye gidiyorlar. Aslı’yı kendisine gelmiş görünce ve ertesi günü taburcu olacağını duyunca seviniyorlar.

Yalnız, benim panik yapmamam için, duyar duymaz hemen gelir ve gelirken aşırı hız yapar, başıma bir şey gelir korkusuyla bana söyleyemiyorlar.

Ankara’dan Cumartesi günü, saat 17.30 eve döndüğümde, Aslı’nın sevdamızın, birlikteliğimizin bittiğini sanarak intihara teşebbüs etmesini duyunca yıkılmıştım. Suçluluk duygusu ile yüreğim yanmıştı sanki. Keşke, inat etmeseydim, gurur yapmasaydım da, Aslı’yı görmeye gitseydim, diye kendimi suçladım. Aslı’nın sevgisinden şüphe etmekle de, zavallı sevgilimin günahını almıştım.

Hemen evlerine gitmek için kalktım, annem;

- Oğlum, yemek hazır, bak uzun yoldan da yeni geldin. Bir soluk al. Haber verelim, yemekten sonra hep birlikte gidelim.

- Anneciğim, şu an yemek yiyecek durumda değilim, yiyemem de. Ben gidiyorum. Siz gelmek isterseniz yemekten sonra gelirsiniz. Dedim. Babam;

- Hadi o zaman hep birlikte gidelim. Biz de geçmiş olsun diyelim. Aslı kızımız zaten hasta, fazla kalınmaz. Geldikten sonra yemek yeriz. Demesiyle, hazırlanmaya başladılar. Annesi, İrem hanımı hazırlarken, Annem de, İsa babamgile telefon açtı;

- Kemal yeni geldi. Aslı’nın durumunu öğrenince mafoldu. Daha ceketini bile çıkarmamıştı inanın, “ Ben gidiyorum “ dedi. Müsaitseniz, Kemal’le birlikte bizde Aslı kızımızı görmeye geleceğiz. Diye haber verdi.

Aslı’lara vardığımızda, Aslı’yı o halde görünce bir kez daha yıkıldım. Kendime lanetler okumaya başladım. Aslı’nın rahatsız olduğunu tahmin etmeme rağmen, parmağından yüzüğünü çıkarmasını sorun ettiğim için kendime yüzlerce kez küfrettim, kızdım. Ne vardı sanki, ertesi günü gelip parmağına yüzüğü ben taksaydım, doktora gittiğinde, canından çok sevdiğin bu kıza, bir geçmiş olsun demeye gelmez mi insan, “ Eşek kafalı Kemal, Eşek kafalı Kemal “ diye kendime kızdım. Bu kız, gelmediğim için, kendisini affetmediğimi düşünerek, ölmek istemişti… Benim için ölmek istemişti…. Ama hiç değer miydi, benim gibi bir geri zekalı için ölmeyi istemek. Benim gibi birisi için, “ ölümü düşünmek“ bile deymezdi….

Eve daha girmeden, kendimi bu şekilde sorgularken, dudaklarım titriyor, ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Karşımda duran Nuray annem anlamış olacak ki, elimi tutmasıyla kendime geldim.

Aslı, o kadar yorgun o kadar halsiz görünüyordu ki, bitmişti sanki. Yüzünde hiç renk kalmamış, sapsarıydı. Gözleri içine çökerek, canlılığını bile kaybetmişti. Görüşmediğimiz dokuz günden beri zayıflamış, erimişti. Ayakta zor duruyor, tutunduğu sandalyeden destek alıyordu.

Hepsi benim suçumdu… Hepsi…Hangi yüzle gelmiştim buraya…

İçeriye geçmiştik, Aslı ile göz göze gelir gelmez, ikimizde aynı anda, “Özür dilerim Aslı “, Özür dilerim Kemal “ diyerek birbirimize sarıldık. Birbirimizin yüzünü, gözlerini, saçlarını öpüyorduk. Birbirimizin yüzünü, saçlarını okşuyorduk. O da, ben de ağlıyorduk. İkimizin göz yaşları, birbirine karışmış, birlikte akıyordu artık.

Hiç kimse, hiç şey umurumuzda değildi. Zaten odadakiler bizi, bize bırakarak, oturma odasına geçmişlerdi. İsa babamla Nuray annem bana “Hoş geldin Kemal “ dediler mi, demediler mi onu da bilmiyordum. Bu şekilde, dakikalarca ayakta kaldık. Sonunda Aslı, elimden tutarak;

- Benim odama geçelim. Daha rahat konuşuruz aşkım, dedi.

Odasına geçince, Aslı, “ Aşkım, ilk önce ben konuşmak istiyorum “ dedi;

- Ben bu bulanıma nasıl ve ne zaman düştüğümü, depresyona nasıl girdiğimi bilmiyorum Kemal. Ama o korkularımı, sabahlara kadar uyuyamayarak ben yarattım. Yersiz ağlamalarıma ve sinirlenmelerime engel olamıyordum artık. Kendimdeki değişimi görüyordum, gördükçe de daha çok korkuyordum kendimden. Ben, “ Deliriyor muyum? “ acaba dediğim ve ağladığım gecelerimde çok oldu. Kendimdeki değişimi görmeme rağmen, bu korkuyla doktora da gidemedim. Anneme, babama ve sana da anlattım korkularımı, belki de bana güvenerek ciddiye almadınız. “ Stres, heyecan yapıyorsun “ denildi hep. Ama içinde bulunduğum durum, stres ve heyecanın ötesindeydi.

Aslı haklıydı. İsa babam, Nuray annem ve ben Aslı’yı anlayamamıştık. Saçlarını okşarken, Aslı konuşmasına devam ediyordu.

- Cafede ki o gün, normal bir insanın, hele hele benim, yapacağım bir hareket mi idi Kemal. Bana konulan Klinik depresyon teşhisi ile bir anda kendimi kaybettim. O kıza tokat attığım aklıma gelince, tüylerim hala diken diken oluyor. Hele, büyük bir onurla, gururla, sevgiyle parmağımda taşıdığım, “ Ancak ben ölünce parmağımdan çıkar “ dediğim, o yüzüğü parmağımdan çıkarırken gerçekten çıldırmış olmalıyım. Zaten, senin yüzündeki o şaşkın, o acı dolu, gözlerindeki o yalvaran ifadeyi görünce ağlayarak kaçtım. Hem koşuyorum hem de “ Ben ne yaptım Allahım “ diye ağlıyordum.

Eve gidemedim. Gitsem ne diyecektim aileme..? “ Kemal’in yüzüne yüzüğü fırlattım “ desem, ilk sözleri, “ Sen delirdin mi? “ olacaktı. Evet, deliriyordum…. Senin o perişan halin gözlerimin önüne geldikçe deliriyordum.

Cafede ki o olayı, senin o perişan halini, benim yaptığım çirkinliği unutmam lazımdı. Değilse bu sefer gerçekten çıldıracaktım. Gittim 6-7 şişe bira aldım. Sitenin çocuk bahçesine oturdum. Üç şişe biranın bitmesi 10 dakika sürmedi. Hem ağlıyor, hem kendime lanetler yağdırıyor hem de içiyordum. Karanlık basınca korkmaya başladım. Gittim ligustrumların arasına oturdum. Beşinci- altıncı biradan sonra artık hiçbir şey düşünemiyor, yalnızca ağlıyordum. Eğer sesli sesli ağlamamış olsam, annemin beni bulması olanaksızdı.

Derin bir nefes aldı Aslı. Göğsüme koydu kafasını.

- Ertesi günü, ilk düşündüğüm sana telefon etmek ve özür dilemek oldu. Ama telefonu yüzüme kapatırsın diye cesaret edip sana telefon açamadım. Defalarca elim telefona gitti ama kendimi savunacak hiçbir nedenim yoktu. Kemal, beni bu şekilde yaralarsa, kırarsa be ne yaparım diye, kendimi, senin yerine koyarak düşününce, “Resmen çıldırırım” diyerek, senin yerinde olmak bile istemedim.

Ama, doktordan sonra, bir geçmiş olsun, demen için aramanı çok bekledim.

Sen aramayınca, beni affetmeyeceğin korkusu düştü içime ve o korkuyla yüreğim yanarken, seni aradım. Seni kaybetmeye dayanamazdım. Ama, Neriman annemin “ Kemal Ankara’ya gitti “ demesiyle, ben bitmiştim. Diğer konuşmalarını ne duyuyor ne de anlıyordum. Zaten, affetmeyeceğin korkusunu içimde yaşatırken, o an her şey bitmişti benim için.

İçimden “Kemal beni asla affetmeyecek” dedim ve “Yaşamamın anlamı yok artık “ diyerek, o hapları içtiğimi hatırlıyorum.

Ama beni, annemle birlikte markete gittiğimizde, defalarca aradığını, Doğan babam ile birlikte evimize kadar geldiğini, kurtulduktan sonra öğrendim.

Aslı, başını kaldırdı, ilk önce yanağıma sonra dudaklarıma bir öpücük kondurdu;

- Bu 9-10 içerisinde sana yaşattığım acılar için beni affet hayatım. Senden çok çok özür dilerim. Dedi.

Aslı zaten çok halsiz idi. Bu konuşmasının arkasından da yatağına uzandı. Ben de hemen yatağına oturarak, başını bacaklarımın üzerine koydum. Yüzünü, saçlarını okşarken;

- Bu evde özür dilenecek birisi varsa, o da sensin sevgilim. Asıl ben senden özür dilerim.

Giresun’dan geldiğim gün, sendeki değişimin farkındaydım ve çok üzülmüştüm. İsa babamla konuşmayı düşünüyordum. Ama Cafede ki o olaydan önce konuşma fırsatı bulamadım.

Cafede ki o kıskançlık duygusuyla başlayan o sinirli halin hala gözlerimin önünden gitmiyor. Çıldırmış gibiydin. Hiç art niyeti olmayan, yalnızca sigarasını yakmak için gelen kıza tokat vurman, beni çok şaşırtmış, senin sinirden titremen ise beni çok korkutmuştu.

Dışarıya çıktıktan sonra, beni suçlamanda zoruma gitmişti.

Ama, benim için en acısı parmağından yüzüğü çıkarıp fırlatman oldu. İnanamadım, şok olmuştum. Yüreğim, sevgimizin biteceği korkusuyla, yandı. Hani, dünyam karardı derler ya, her şey simsiyah oldu birden. Yıkılmıştım. O an biri gelip, beni tabancayla öldürmek istese, inan ki, o acıları yaşatmayacağı için, onun elini öperdim.

O şoktan kurtulduğumda, senin koşarak gittiğini görünce, seni kaybetme korkusuyla, yüzüğü yerden alarak, arkandan koşmaya başladım. Caddeye çıktığımda seni göremedim. Deli gibi seni sokaklarda arıyordum. Bulamayınca buraya geldim. Olayı duyunca annen ve babanda şok oldular. Bu sefer İsa babamla aramaya başladık seni. Benim en büyük korkum, o bunalım içerisinde kendine zarar vermendi. Sana bir şey olursa, bırak suçluluk duygusunu, seni kaybetmenin acısıyla, kendimi öldürürdüm.

O perişan halimle seni ararken, bir yandan da seni sorguluyordum. “ Benim tanıdığım Aslı, benim onu çok sevdiğimi bilmesine rağmen bunu nasıl yapabildi?” “ Ya parmağından çıkardığı yüzüğü, bir daha parmağına takmazsa, benim sonum ne olur?” “ Beni çok sevdiğini söyleyen bir Aslı, beni nasıl bu kadar kırabilir?” “ Yoksa bana karşı sevgisi azaldı mı? “ der demez, Aslı doğruldu;

- Deli., bunu nasıl düşünebilirsin? Seni, ölümüne severken, sevgimden nasıl şüphe duyarsın?

Uzandım dudaklarından öptüm.

- Bu karamsar düşüncelerden sonra, kendime gurur yaptım, sen telefon açıp özür dileyinceye kadar, seni aramayacaktım. Ama senden de telefon gelmeyince, öfke içerisinde kıvranıyordum. Senin durumunu öğrenmek için anneme telefon açtırdım. Ertesi gün, seni görüp bana bilgi getirmeleri için babam ve annemi size gönderdim. Seni görmek için can atmama rağmen inadım ve gururum engel oluyordu. Buna rağmen Pazartesi günü sana doktor buldum, belki İsa babam söylemiştir. O gün öğleden sonra, ne pahasına olursa olsun gelecektim. Ama büyük bir şanssızlık sonrası Ankara’ya gitmek mecburiyetinde kaldım.

Sevgi de ve aşkta gurur ve inadın olmaması gerektiğini, çok acı bir şekilde öğrenmiş oldum. Biliyor musun aşkım, ikimizin de bu dünyadan gitmesine az kalmıştı. Ama seni, yine cennette bulurdum.

- Ne biliyorsun cennete gideceğimi?

- Cehennem de melek yok aşkım. Melekler cennete gider.

-Canım benim, deyip boynuma sarılmıştı ki, Aslı’nın odasının kapısı vuruldu. Aslı kapıyı açtı, gelen yengem di;

- Doymadınız mı daha birbirinize? Haydi yemek yiyeceğiz, herkes sizi bekliyor.

- Ne yemeği yenge?

- Kendinizi bir kapattınız buraya, iki buçuk saat oldu Kemal. Herkes açıktı. Nuray hanım da salmadı bizi.

Saate bir baktım, saat 22.00 ye geliyordu. Zamanın nasıl geçtiğinin farkına bile varmamıştık. Aslı, yengemi öperek;

- Geliyoruz ablacığım, dedi ve bana döndü;

- Yüzüğümü verir misin aşkım? Yüzüğümü tekrar parmağımda görmek için sabırsızlanıyorum.

- Rüşvet vermeden yüzüğünüzü geri alamazsınız Aslı hanım. deyince, Aslı yengeme dönerek;

- Ablacığım bize bir-iki dakika verin. Ben Kemal’in rüşvetini vereyim, hemen geliyoruz. Yengem, “ Vallahi deli bunlar “ diyerek güldü, başını salladı ve çıktı.

Aslı, kollarını boynuma dolayarak, o sıcacık öpüşüyle rüşvetimi verince, ben de cebimden çıkardığım yüzüğünü parmağına taktım.

Söz de, kısa bir geçmiş olsun ziyaretine gelmiştik, Aslılardan ayrıldığımız da saat 01.30 tu.

Ve ilk fırtına bu şekilde atlatılmış oldu….

Ama bundan tam bir hafta sonra, Cumartesi günü ikinci fırtına koptu.

Ben o hafta sonu Giresun’a dönmek zorundaydım. İlköğretim okulları da Cuma günü tatile girince, Cumartesi günü bizde buluşulmasına karar verildi. Ve ben Pazar günü yola çıkacağım için bu birliktelik, Aslı ile bana moral olması için düşünülmüştü.

O bir hafta çok güzel geçti.

Günün büyük bir bölümünü, el ele göz göze geçiriyorduk. Çifte kumrular gibiydik. Yüzüğü parmağından çıkarıp fırlatmasını, intihara teşebbüs etmesini hiç yaşanmamışçasına, unutmuştuk…

Döneceğimden bir önceki gün, yani Cumartesi günü, saat 11.00 de İsa babamgil bize geldiler. Sevgiyle kucaklaşıldı.

Öğle yemeği hep birlikte hazırlandı. Gülerek, tatlı tatlı sohbet ederek, zevkli bir öğle yemeğinden sonra, babam, İsa babam ve abim prafa ( İskambil kağıdıyla, üç kişi tarafından oynanan bir oyun ) oynamaya başladılar. Annem ile Nuray annem sohbet ediyorlardı. Yengem ise mutfakta çay servisi için hazırlık yapıyordu.

Aslı başını omzuma yaslamış, mizah dergilerine bakıyorduk. Yakaladığımız esprili karikatürlere, İrem hanım uyanmasın diye, fazla ses çıkarmadan gülüyorduk.

Tam o an, İrem hanım sıçrayarak, korkuyla uyandı. Çığlık çığlığa ağlamasıyla, Aslı, elleri ile kulaklarını kapatıp, başını omzuna çekip, titremeye başladı. Yengem mutfaktan koşarak gelip, İrem’i kucağına alıp susturmuştu ama Aslı’nın panik içerisinde titremesi geçmemişti. Sıkı sıkı sarılıp, saçlarını okşamama rağmen o korkması bir türlü geçmiyordu. Nuray annem hızlı bir şekilde su getirdi. Ellerinin titremesi nedeniyle iki eliyle birden bardağı tutmasına rağmen suyu içemedi. Dudakları bile titrediği için, “ Aşkım ne oldu, lütfen aşkım konuş? “ desem de yanıt veremiyordu.

Herkes üzgün bir şekilde Aslı ile ilgilenmeye çalışıyordu. Ben hemen omuzlarından tutarak, yüzünü yıkamaya götürdüm. Nuray annem de yardım ediyordu. Yüzünü yıkarken de, neden İrem’in çığlığından bu derece etkilendiğini düşünüyordum. Acaba, bu sabah depresyon haplarını almayı unutmuş olabilir mi idi? Aslı yüzü yıkanınca biraz kendine geldi. Aklıma gelen bu soruyu hemen sordum;

- Aşkım, bu sabah ilaçlarını aldın değil mi?

Aslı yanıt vermedi. Bu sefer Nuray anneme sordum,

- Anneciğim, Aslı ilaçlarını aldı mı? Nuray annem de yanıt vermeyince, tekrar Aslı’ya sordum;

- Aşkım, ilaçlarını aldın mı almadın mı? İlaçlarını almış olsan, İrem’in ağlamasından bu kadar etkilenmemen gerekirdi. Aslı başını öne eğerek;

- O ilaçları artık almıyorum. Demesiyle, başımdan aşağı kaynar su döktüler sanki.

- Neden hayatım, neden almıyorsun ilaçlarını? Aslı kaçmak istercesine;

- Oturmak istiyorum. Deyince, ben kollarından tutup kendime çevirdim;

- Neden Aslı, neden ilaçlarını almıyorsun?

- Sonra konuşuruz aşkım, diyerek gitti ve yerine oturdu. Ben Nuray anneme;

- Nuray anneciğim, neler oluyor, Aslı neden ilaçlarını almıyor?

- Bana hiçbir şey sorma Kemal bey oğlum. Üç günden beri bunun kavgasını yapıyoruz. İsa baban da ikna edemedi Aslı’yı. O da çok üzülüyor.

- Üç günden beri Aslı İlaçlarını içmiyor mu?

- Evet.

- Ama neden Nuray anne?

- ilaçların yan etkileri için. Aslı’yı ancak sen ikna edersin Kemal bey oğlum. Sorun yaptığı yan etkileri de, sizin çözeceğiniz sorunlar. Götür odana konuş Aslı’yla oğlum. Deyince Nuray annem, anlamıştım.

Aslı’ya, Klinik Depresyon tanısı konulduğundan beri, depresyon ve panik atak hastalıkları hakkında elime ne geçerse okuyordum. Depresyon ve panik atak hakkında bir hayli bilgi sahibi olmuştum.

Aslı’nın yanına giderek elinden tuttum;

- Benim odam da biraz konuşabilir miyiz hayatım. Aslı itiraz etmeden kalktı ve benim odama gittik. Üşümemek için elektrikli ısıtıcıyı çalıştırdım. Ve;

- Aslıcığım ilaçlarını üç günden beri almıyormuşsun, neden hayatım?

- Sen o ilaçların yan etkilerini hiç okudun mu Kemal?

- Okumaz olur muyum hayatım. Sen rahatsız olduğundan beri, sağlık andiklopedilerinden, sağlık kitaplarından depresyon ve panik atak ile ilgili bütün yazılanları okuyorum hayatım.

- O zaman sen de bilirsin yan etkilerini hayatım. O ilaçların faydasından çok zararı var.

- Aslıcığım doktorun verdiği ilaçları içmezsen iyileşemezsin ki.

- Kemal, anlatamıyorum galiba, o ilaçları içersem, kabızlık, troid, sarılık gibi hastalıklara yakalanmam riski varmış. En önemlisi o depresyon ilaçları şişmanlık, cinsel isteksizlik ve kısırlık yapıyormuş.

- Biliyorum, okudum hayatım. Ama senin bu hastalığın, tedavi edilmezse, tedavini yarıda kesersen nelerle karşılaşacağı, bu kısır döngü içerisinde neler yaşacağını biliyor musun veya merak edip okudun mu?

- Okumadım ve bilmekte istemiyorum.

- O zaman ilaçlarını kullanmaya devam edeceksin hayatım.

- Antidepresan ilaçlarını kullanmayacağım Kemal. Neden dersen, ben kilo almak, şekilsiz biri olmak istemiyorum bu bir. İkincisi, cinsel isteksizlik.

4-5 ay sonra evleneceğiz. Eşler arasında cinsel birleşmedeki amaç, sevişmedeki amaç nedir? Doyuma ulaşmak, zevk almak değil midir? Sen sevişmek istediğin an ben hayır dersem, sevişirken hiçbir şey hissetmezsem sen zevk alabilir misin? Sen, ben den soğumaz mısın Kemal?

Aynı yatakta yatacağız, ben sana karşı bir şey hissetmeyeceğim. Benim bir odundan farkım ne olacak, söyleyebilir misin?

Konuşacak oldum;

- Dur, sözümü kesme lütfen hayatım. Bu depresyon hapları, beni kısırlaştırırsa, ben sana nasıl çocuk verebileceğim aşkım? Evlenen her kadın ve erkek bir çocuklarının olmasını istemez mi? Sana vereceğim bir bebek, o evliliğimizin, aşkımızın, sevgimizin bir meyvesi olmayacak mı? O haplar kısırlık yaparsa, senin baba olma özlemini ben nasıl engellerim hayatım? Hakkım var mı buna?

………………………………………………………………………………………………………

Yazarın notu;

Sağlık sektöründe çalışan dostlarım benden de daha iyi bilirler. 70 yıllarda Antidepresan ilaçlarının cinsel isteksizlik ve kısırlık yaptığı biliniyordu. Ne Sağlık Bakanlığı ne de Tabipler Odası o dönemler de net bir açıklama yapmamışlardı. Bu nedenle, arayış içerisinde olan ilaç firmalarının, 80 li ve 90 lı yıllarda piyasaya sürmüş oldukları Antidepresan ilaçlarının çeşitliliğinden geçilmiyordu.

Bu gün ise, Antidepresan ilaçlarının, hala daha cinsel isteksizlik ve kısırlık yapıp yapmadığı konusunda bir bilgim yok.

……………………………………………………………………………………………………….

Hemen sözünü kestim;

- Hayatım korkularını anlıyorum. Benim için birinci derece de senin sağlığın önemli hayatım. İlaçların yan etkileri nedeniyle, sağlığından vazgeçemezsin. Tedavini yarım bırakamazsın.

Sen sürekli olarak moral çöküntüsü içerisinde, korkularınla nasıl yaşarsın hayatım? Ülkemizde ki intihar olaylarının büyük bir çoğunluğunun depresyondan kaynaklandığını hiç okumadın mı? Eğer tedavi olmazsan, yaşamaktan nasıl mutluluk alabileceksin hayatım? Ben, sevdiklerin yanında olsak bile mutlu olamazsın hayatım.

Hem bu yan etkilerin, herkeste aynı biçimde görüneceği, senin bu yan etkilerden etkileneceğini kesin olarak nasıl bilebilirsin? Etkilensen bile, bu depresyon tedavisi bittikten sonra, seni etkileyen yan etkilerinin tedavisini yaptırmaz mıyız hiç?

Bak hayatım, evlendiğimizde çocuk konusunda kararı birlikte vereceğiz. Sen, tek başına bu konuda karar veremezsin? Sen ilk önce iyileş, bu konuları seninle tekrar tekrar konuşacağız. Bir bebek bir çocuk elbette ki bir ailede mutluluğu arttırır. Ama çocuğu olmayan aileler de var. Onlar mutlu değil mi hayatım? Yarın evlenince, benim geçirdiğim bir rahatsızlıktan veya bende ki bir eksiklikten dolayı çocuğumuz olmazsa, sen beni sevmeyecek misin? Bu bizim mutluluğumuza gölge mi düşürecek? Kısırlık korkusuyla bu ilaçları yutmadın diyelim, yine senden kaynaklanan bir nedenle çocuğumuz olmazsa, bir birimize duyduğumuz sevgimiz bitecek mi? Mutlu olamayacak mıyız hayatım? Hem her şeyin bir çözümü mutlaka vardır. Der demez Aslı sözümü kesti;

- Hayatım, kaderimizde öyle bir şey varsa yapacak bir şeyimiz olmaz. Tüm tedavileri o zaman deneriz. Ama bu farklı..Bu ilaçları içersem, bile bile lades olmak denir buna. Ben yarın senin isteklerine yanıt veremezsem, sen mutsuz olmayacak mı sın? O şekil de kaç gün sabredebilirsin bana? Ha taşa sarılıp yatmışın ha bana sarılıp yatmışsın. Olacak şey mi bu? Bu beni daha çok üzmeyecek mi? Senin gözün dışarıda olmayacak mı?

- Yapma hayatım ya. Benim sana olan sevgimi hiçbir şey azaltamaz. Benim, seni üzecek bir şey yapacağımı nasıl düşünürsün? Bak bir İrem’in bağırarak uyanması seni ne hale getirdi. Stres ve korku içerisinde yaşamak ister misin sen?

- Ben o ilaçları içmeyeceğim hayatım. Bu depresyon denen illeti de irademle yeneceğim.

Hemen dışarı çıkarak, evdeki sağlık ansiklopedisini getirdim. Ve daha önce o bölümü okuduğum için, o sayfanın arasına kağıt koymuştum. Okuyacağı bu paragrafın Aslı’yı olumlu etkileyeceğini düşünüyordum;

- Bak Aslıcığım, şu paragrafı bir okur musun? Aslı okumaya başladı. Paragrafta, Depresyonun ve panik atağın, genetik olduğu yazıyordu. Yani, anne ve babadan çocuklara geçebiliyordu. Okuyup bitirince;

- Gördün mü Aslıcığım, sen bana bir çocuk verebilmekten söz ediyordun. Ama tedavi olmazsan, şu an ki rahatsızlığın bebeğimize geçme olasılığı ne kadar yüksek. Yarın çocuğumuzda da bu hastalık görüldüğünde, bunu bilerek çocuk yaptığımıza üzülmeyecek miyiz.? En çok ta sen harap olacaksın. Peki bizim, sağlıksız bir çocuk dünya ya getirmeye hakkımız var mı?

- Bunun doğruluğunu nasıl kanıtlayacağız hayatım? Ya bu bilgi yanlışsa.

- Lütfen hayatım, bu kurulca yazılmış bir ansiklopedi. Bu bilgilerin yanlış olma olasılığı yok.

- Bak hayatım, ben o ilaçları kullanmayacağım. Ben sana söz veriyorum, bu hastalığı yeneceğim. Ve bebeğimiz de sağlıklı bir şekilde doğacak ve büyüteceğiz.

- Beni seviyor musun hayatım? Aslı;

- Nereden çıktı bu soru hayatım. Elbette ki seni çok seviyorum.

- O zaman tedavini yarım bırakmayacaksın ve ilaçlarını düzgün bir şekilde alacaksın.

- Aşkım, ben bu kararı alırken, hem seni hem de kendimi düşünerek aldım.

- Bak bir tanem, iradenle bu hastalığı atlatamazsın. İradenle yüzeysel ve kalıcı olmayan bir iyilik hissedersin kendinde o kadar. Yarın Pazar olmamış olsaydı ve gitmek zorunda olmamış olsaydım, seninle bir doktora gidip, detaylı bilgi de alırdık. Ama benim kanım, bu hastalıktan kurtulman için doktorunun önerilerine harfiyen uyman gerekiyor.

Eğer bu hastalık, kişilerin iradesi ile geçseydi, Doktor sana ilaç vermez,

“ Hadi git, evinde iradenle bu hastalığı yenebilirsin derdi. “ İlaçlarını içersen, depresyonu kalıcı olarak hayatından söküp atarsın.

- Bak hayatım, babam bile bu kadar ısrarcı olmadı. Sen niye bu kadar ısrar ediyorsun?

- Canım, önümüzdeki hayat bizim hayatımız. Bundan sonra, seni İsa babamdan daha fazla düşünecek olan benim. Ben senin, eskisi gibi, her zaman yüzünden gülümseme eksik olmamasını, neşeli, sempatik olmanı istiyorum. İyi olmanı, sağlıklı olmanı istiyorum hayatım.

- Beni düşündüğünü biliyorum. Ama bırak da kendim ile ilgili kararları kendim vereyim.

- Ama hayatım, aldığın karar yanlış bu bir. İkincisi senin geleceğinle ilgili ise bu karar, beni de ilgilendirir. Geleceğimiz ile ilgili kararları birlikte almamız gerekir.

- Beni daha şimdiden baskı altına almaya kalkma Kemal. Ben geleceğimizi nasıl etkileyeceğini düşünerek aldım bu kararı. Ve bu konuyu da burada bitiriyorum. Daha fazla konuşmak istemiyorum.

Son sözlerine hem çok şaşırmış hem de çok üzülmüştüm.

- “Ne demek baskı altına almaya kalkma” hayatım. Nereden çıkardın bunu? Ben seni baskı altına almaya çalışmadım ve bunu düşünemem bile. Ben, seni ve mutluluğumuzu düşündüğümüz için, senden tedavini yarım bırakmamanı rica ediyorum yalnızca.

- Tamam hayatım, sen düşüncelerini söyledin ve bende o ilaçları bir daha kullanmayacağımı söyledim. Ve konu kapandı böylece.

- Sen benden bir şey istemiş olsan, ben gözüm kapalı yapardım Aslıcığım. Hele sağlığımı düşünerek bir öneride bulunsan, seni kucaklayarak , teşekkür ederdim.

- Sen ben değilsin, ben de sen değilim. Ben bunu irademle çözeceğim diyorsam, irademle çözeceğim.

Yanıtına üzülmemek, sinirlenmemek elde değildi.

- Haklısın Aslıcığım, ama ben, biz olduğumuzu düşünüyordum. Ve sen, bu rahatsızlığından önce, benim üzüleceğimi düşünerek kesinlikle böyle konuşmazdın. Madem inat ediyorsun, irademle çözeceğim diyorsun, ben de senin yanında olacağım.

Ama sana şunu açıkça söyleyeyim. Biraz önceki gibi, yersiz korkularını, yersiz kıskançlıklarını görmeyeceğim. Olur olmaz zamanlarda sinirlenip ne kendini ne de bir başkasını üzeceksin. “ Ben depresyondayım “ deyip, bunalımlarını bir başkasına yansıtmayacaksın. Başta annen, baban, ben ve benim ailem olmak üzere kimseyi yersiz saplantılarınla üzmeyeceksin. Madem ki ilaçları kullanmayacaksın, kimseyi üzmeye de hakkın yok.

Bundan sonra, “ Elimde değil hayatım, istemeyerek oldu “ diye bir mazerette senden duymak istemiyorum Aslı.

Aslı, bu son söylediklerime hem şaşırmış hem de tedirgin olmuştu;

- Bunlar birer ültimatom mu Kemal?

- Sen nasıl kabul edersen Aslı. İster ültimatom olarak kabul et, ister rica. Sen kendi sağlığını, geleceğimizi düşünmezsen, ben de haklı olarak tepkimi koyarım.

Beklemediği bir tepkiydi benim tepkim. Yüzü kızardı, elleri titremeye başladı. Konuşmaya başladı ama sesi de titriyordu;

- Hadi seni kırdım diyelim, üzüldün diyelim. Ne yapacaksın, her şeyi silip atacak mısın?

- Onu o zaman görürsün Aslı, dedim ve ben odadan çıktım.

Odadan çıkarken, İsa babam ve Nuray annem meraklı gözlerle bana bakıyorlardı. Aslı’da odadan çıkınca, Aslı’nın da suratından, aramızda iyi bir konuşmanın geçmediğini anlamışlardı sanırım.

Ve çaylarımızı ayrı yerlerde oturarak içtik.

Saat 23.45 de İsa babam, izin isteyerek kalktı. Yarın uğurlamak için geleceklerini söylediler.

Aslı, kabanını giyip vedalaşmak için yanıma geldiğinde, sinirden kendi kendini yediğini gördüm. Bana sarılıp kulağıma fısıldarken, sesinde öfke, sitem ve kızgınlık vardı;

- Bana baskı yaparak, istediklerini yaptırabileceğini aklından çıkar Kemal. Dedi.

Çok şaşırmıştım. Bunları yaşadığı depresyonla söylemişti, kendisi de çok iyi biliyordu. Ama hala ikna olmadığına üzülmüştüm ve bende sinirli bir şekilde;

- Ben karşımda eski Aslı’yı görmek istiyorum. Karşımda eski Aslı’yı göremezsem, bu beraberliğimizin bu şekil de devam etmeyeceğini, sen de aklından sakın çıkarma.

Yüzüme öfke ve korkuyla baktı. “ İyi geceler “ bile demeden, arkasını dönüp arabaya doğru yürüdü, arabaya binerken bile dönüp bakmamıştı...

Son konuşmamın, biraz ağır, yaralayıcı ve kırıcı olduğunu kabul ediyorum. Ama ilaçlarını kullanması ve tedavisini yarıda bırakmaması için, böylesi bir zorlamaya mecburdum.

O gece, Aslı’nın durumuna üzülmekten ve sinirden hiç uyuyamadım.

Pazar günü saat 12.00 de yola çıkacaktım. 11.00 de İsa babamla Nuray annem geldi ama Aslı gelmemişti. Nuray annem aileme;

- Aslı, bu sabah kendini iyi hissetmediğini söyledi. Size sevgi ve saygılarını iletti. Dedi ama hiç birimiz inanmamıştık.

Akşam ki konuşmamız üzerine, öfkesi hala devam ediyordu demek. İçime, Aslı bana “ Güle güle, iyi yolculuklar hayatım “ demek için telefonda açmayacağı doğdu. Ve açmadı da….

11.30 da valizimi arabaya koyduk. Hava soğuk olduğu için kraliçemiz İrem hanım üşümesin diye, yengem ve İrem hanımla vedalaştım.

Otogara varınca Nuray annem;

- Biraz yürüyelim mi Kemal bey oğlum dedi. Ve biraz uzaklaşarak konuşmaya başladı.

- Aslı bize, ne konuştunuz, aranızda neler geçti hiç söylemedi oğlum. Ama gece sabaha kadar da uyumadı. O uyuyamayınca ben de uyumadım. Kendi odasında, salonda dolaştı durdu. Ara sıra ağlama sesini de duyuyordum.

Sabah, bir elinde su bardağı bir elinde ilacı olmak üzere yine 10 dakika dolandı. İlacı içip içmeme gibi bir tereddüdü vardı. Ama sonunda ilacını içti. İlacını almasına İsa baban ve ben çok sevindik. Yalnız “ Ben Kemal’i uğurlamaya gelmiyorum “ değince, çok üzüldük. İsa bey ve ben “Çok yanlış yapıyorsun Aslı. Uğurlamaya gitmemen çok ayıp olacak. Hem Kemal beyin ailesi hem de Kemal çok üzülecek “ dedik ama bizi dinlemedi bile. Gitti odasına kendisini kapattı. Deyince, çok üzülmüştüm. Ama ilacını almasına sevinmiştim.

Aslı kendi özgüveni ile bu hastalığını atlatması olası değildi. Zira, mantıklı düşünemiyordu. Eğer mantıklı düşünmüş olsaydı, bana hak vererek, uğurlamaya gelirdi.

Ben bu düşüncelere dalmışken Nuray annem;

- Sen de dalmışsın Kemal bey oğlum. Sen neler düşünüyordun öyle? Demesiyle, İsa babamı ziyaretten döndüğümüzü ve birer çay içmek için parka oturduğumuzu anımsadım. Saate baktım. Saat 12.00 ye geliyordu;

- Haklısınız Nuray anne, ben de dalmışım. Birer çay daha içer miyiz ?

- İyi olur Kemal bey oğlum. Ben bu çaydan bir zevk almadım. Soğutmuşum. deyince, kalktım ve iki çay daha söyledim.

Çaylarımız gelmeden Nuray annem konuşmaya başladı;

- Çok acı çektin değil mi Kemal bey oğlum, çok acı çektik değil mi? Biliyor musun oğlum, Aslı, o hastalığı döneminde, bizi, sevgisizlikle suçladı. İlgisizlikle suçladı. “ Ben zayıf karakterli biri olmuşsam, sorumlusu sizsiniz “ “ Sevgiye ihtiyacım olduğunda, sizi yanımda aradığım da yoktunuz. Yanımda hep o sevgisiz, suratsız bakıcılar vardı “ dedi.

Belki de Aslı haklıydı oğlum. İki sene içerisinde 3-4 bakıcı değiştirmek zorunda kaldık. Keşke Aslı daha doğar doğmaz istifa etseydim. Daha hamile kalır kalmaz istifa etseydim. Kızımı o zaman başkalarının merhametine emanet etmezdim. Sevgisiz ve yalnız büyümezdi. Diye anlatıyordu ama gözlerinden akan yaşlar, adeta birbiriyle yarışıyordu. Ellerini tuttum;

- Kendinizi üzmeyin Nuray anne. Çalışan bayanların yazgısı bu. Aslı, bakıcı elinde büyüyen tek çocuk değil.

- Aslı, seni de bizi de çok üzdü oğlum, çok. İsa beyin ve benim “ Biz kızımızı yetiştirirken nerede hata yaptık “ diye her gece ağladığımızı biliyor musun? Kızımızın, korkularının esiri olacağını, panik atak olup depresyona gireceğini hiç bilemedik. İsa bey, Aslı’nın evlenmesinden sonra, senin gece gündüz içtiğini, daireye gitmediğini, psikolojik tedavin için Konya’ya geldiğini öğrenince çok yıkılmıştı. Sen, Konya’ya tedavi için geldiğinde, Aslı’da kocasından boşanmış Konya’daydı. İlk defa Aslı’ya o kadar kızdığını görmüştüm. “ Şimdi eserinle övün Aslı. Seni deli gibi seven, pırlanta gibi çocuğu ne hale getirdin. Allah kahretsin seni. Kemal beyin “ Aslı’nın tedavisini ihmal etmeyin babacığım. Aslı hiç iyi değil, psikolojisi çok bozuk. Özgüveni ile bu hastalığı atlatamaz.“ dediği gün, seni döve döve doktora götürseydim. Seni ömrüm boyunca affetmeyeceğim Aslı. “ Diye bağırmıştı. Aslı ağlayarak odasına kaçmıştı. Hıçkırık seslerini salondan duyuyorduk. Bir süre sonra hıçkırık sesleri kesildi. Aradan yarım saat geçmişti, ben tedirgin olmaya başlamıştım. Aslı’nın sanki bir şeyler yapacağını, anne yüreği olarak sezinledim. Odasına bakmak için kalktım ama kapısı kitliydi. Aslı kapısını hiç kilitlemezdi. İsa bey bir iki defa seslendi. İçeriden hiç ses gelmeyince, kapıyı kırıp içeri girdik. O an bir şok daha yaşadık. Aslı, yatağında kanlar içerisindeydi. Yatağı kan gölüydü sanki, çok kan kaybettiği hemen anlaşılıyordu. Jiletle bileklerini kesmiş ama henüz kendinden geçmemişti. Hemen hasta haneye götürdük. Ah oğlum ah, Bizde en az senin kadar perişan olduk. O gece hastanede kalması gerektiğini söylenince, ben pijamaları almak için eve döndüm ve o notu gördüm. Notu sana yazmış… dedi ve söylediğine pişman olurcasına sustu.

Ben gayri ihtiyari sordum ;

- Notta ne yazıyordu Nuray anne.?

- Boş ver Kemal bey oğlum. Seni Üzmek istemiyorum.

- Lütfen Nuray anne.

- Özür dilerim Kemal bey oğlum, keşke hiç söylemeseydim. Notta ;

“ Kemal, biliyorum beni hiç affetmeyeceksin. Bu nedenle senden “Beni affet “ demeyeceğim. Ben seni çok sevdim Kemal.., ama çok sevdim. Hala daha deliler gibi seni seviyorum. İnadım ve hatalarım yüzünden seni kaybettim, şimdi babamı da kaybettiğimi görüyorum. Neden., neden sevdiklerim avuçlarımın arasından kayıp gidiyor. “ diye yazmış.

Aslı’nın üçüncü kez intihara teşebbüs ettiğini ve bu notu bilmiyordum. Sarsılmıştım…Ama artık çok geçti…..

Evet.., yanlış okumadınız. Aslı evlenmişti…

Aslı’nın anne babası olarak sevmem bir yana, kişilik olarak saygı duyduğum, sevdiğim İsa bey ve Nuray hanım, Aslı’nın evlendiğini benden duymuşlardı…

Bir anne baba olarak, ne kadar zor değil mi, bir tek kızlarının, canları gibi sevdiği kızlarının, evlendiğini bir başkasından duymak? Hele hele benden duyar duymaz, Nuray annem zaten bayılmıştı. İsa babam şoka girmiş, yerde yatan eşine bile yardım edememişti…..

…………………………………………………………………………………………………………..

İnsan, o kadar dayanıklı bir yaratık ki, başına gelen acılara, yaşatılan acılara, bir başka canlı türü asla dayanamazdı.

Sevgi ve saygılarımla.

Kemal KÜÇÜKTEKİN

07.08.2010

KARAMAN

Bir Yolculuk Anısı -8- GURUR AŞKI BİTİRİR.

2010-08-01T11:03:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı -8- GURUR AŞKI BİTİRİR.

VE SONUN BAŞLANGICI

Gerçek bir anıdan yola çıkılan bu yazı serimi takip eden dostlarımın, “ Bu olağanüstü sevda, bu güzel sevgi nasıl biter, birbirini delicesine seven bu insanlar nasıl ayrılabilir? “ diye aklına, bu sorular kesinlikle gelmiştir.

Ve şimdi, bu akıl almaz, bu güzel, harika sevdanın nasıl bitebildiğini okuyacaksınız.

Sonun başlangıcı, Aslı’nın, son sınıfının birinci dönemi bitirdikten sonra dinlenme tatiline girmeleriyle, başladı.

Aslı, sömestri tatili için Konya’ya gitmişti. Bende Konya’da olmak için can atıyordum ama izin alamazdım. İzin, yazın nişan yapacağımız için lazım olacaktı. Ayrıca yine tayin için Ankara’ya gidilecekti. Bu nedenle iznimi kullanmak istemiyordum. Tekrar rapor alıp gitmek, benim her konuda yanımda olan Müdürüme ve Müdür yardımcıma karşı çok ayıp olacaktı. Ve “ Müdürüm, beni ne olur idare edin. “ demeye de artık yüzüm yoktu.

Aslı’da telefonla “ Aşkım ne olur gel, beni yalnız bırakma. “ deyince, tam bir çıkmazdaydım.

Üzgün ve sinirli sinirli koridorda volta atarken, Müdür bey bir toplantıya giderken beni gördü. Hiçbir şey demeden çıktı. Akşam mesai bitimine yakın geri döndü. Odamdaydım telefonum çaldı, arayan Müdür bey di;

- Kemal bey, Bakanlığa göndereceğimiz dönem raporları gitti mi?

- Gönderdik efendim.

- Dosyasından alıp, yanıma kadar gelebilir misiniz? Ben dönem raporunu çıkartarak Müdür beyin yanına gittim ama Konya’ya gitmek için bir çıkar yol bulamadığımdan moralim hala bozuktu. Müdür bey beni o şekilde tekrar görünce;

- Ne o Konyalı, bu Karadeniz de gemilerini mi batırdın?

- Gemi falan kalmadı Müdür bey, gemilerle birlikte bende battım.

- Hey gidi gençlik hey, dedi Müdür bey. Sömestr tatili başladı, Aslı hanım Konya’da, zavallı Kemal bey de burada perişanları mı oynuyor yoksa?

Yanıt veremedim. Elini hafifçe masaya vurdu;

- Daha bu koca müdür ölmedi oğlum. Deyince, yüreğimi bir sevinç kapladı.

- Bu daire de, çalışkan, verilen görevleri eksiksiz yapan, saygılı bir elemanımsın. Herkes 7-8 konudan sorumlu iken, senin üzerinde 19 konu var.

“ Bana niye bu kadar sorumluluk veriyorsunuz “ diye de hiçbir zaman sitem etmedin. Her idareci, senin gibi bir elemanla çalışmak ister. Ama bu çalışkan elemanına da sahip çıkması gerekir. Ben hemen atıldım;

- Teşekkür ederim Müdür bey. Müdür bey, boş bir kağıt uzattı;

- Şimdi izin dilekçeni yaz bakayım. Bunu resmiyete koymayacağım ama sana her hangi bir olursa, Allah göstermesin bir kaza falan olmasında, o zaman resmiyete korum. Olağanüstü bir şey olurda, ne bileyim, habersiz müfettiş falan gelirde seni çağırırsam, ertesi gün burada olmak şartıyla, ay başına kadar izinlisin. Zaten kış mevsimi, bizim ölü mevsimimiz. Yani hepimiz yatıyoruz. Deyince, sevincimden kalkıp Müdür beyin elini öptüm. Nasıl öpmem, bu gün ayın 8 iydi, tam 22 gün izin demekti bu;

- Çok çok teşekkür ederim Müdür bey. Gerçekten çok şaşırdım ve çok sevindim. Sizin gibi iyi kalpli bir idareci ile çalışmak bir ayrıcalık efendim.

Müdür bey gülerek;

- Yağ çekme, yağ çekme. Yağ çekerek de iznini uzatacağını sanma. Ayın birinde burada olacaksın. Bu resmi bir izin değil, raporda alamazsın. Tamam mı;

- Yok efendim, inanınız ki yağ falan değil. Sizi kendime daima örnek alacağım.

- Bu yıl giriyorsun değil mi üniversite sınavlarına?

- Giriyorum efendim.

- Çok güzel Kemal bey, sen azimli bir insansın, kazanacağına eminim. Ve senin de, yarın çok iyi bir idareci olacağına inanıyorum. Hadi şimdi doğru otobüs yazıhanesine.

-Çok teşekkür ederim efendim. Allahaısmarladık. Deyip, o sevinçle ilk önce eve gittim ve valizimi hazırladım.

Bu sefer, Aslı’nın karşısına aniden dikilip, şoka sokmamak için, hem Aslı’ya hem de eve haber verdim. Ve Salı günü saat 11.00 evdeydim. Beni otogardan babam, yeni aldığı araba ile almıştı.

Evde artık, İrem isminde bir kraliçe vardı. Yengem doğum yapmış bir kız çocukları olmuştu. Dünyaya geldiğinde yemyeşil gözleri varmış ama şimdi gözleri zeytin siyahı idi. Evde herkes onun üzerine titriyordu. İlgi odağımız İrem olmuştu.

Ailemle sohbet ederek yediğimiz yemekte, Giresun’da Aslı’nın evi nasıl düzenlediğini, neler yaptığımızı sordular hep. Daha sonra, babam anahtarları uzatarak;

- Sen şimdi, Aslı kızımızın yanına kaçacaksın biliyorum. Araba çok atak, dikkat et. En ufak bir çizik bile istemiyorum. Yoksa yenisini aldırırım sana. Diye takılarak anahtarları bana verdi.

İsa babam evde olabilirdi ama kesin Nuray annem bankadaydı. Evlerine vardığımda, kapıyı Aslı açtı. Evde kimse yoktu ama Aslı’nın, eskisi gibi heyecanla bana sarılmaması, sarılmasındaki eski sıcaklığı bulamamam beni çok şaşırtmıştı;

- Neyin var aşkım? Sen beni hiç böyle karşılamazdın?

- Moralim çok bozuk hayatım.

Canından çok sevdiği sevgilisinin, moralinin bozuk olması, onu üzgün görmesi, seven bir insanı nasıl etkilerse, öyle etkilenmiş ve üzülmüştüm.

Yüzünü avuçlarımın arasına alarak, heyecanla sordum;

- Ne oldu aşkım? Neden moralin bozuk? Seni üzecek ne oldu aşkım?

- Korkuyorum Kemal. Hem de çok korkuyorum. Annemle babamla konuşmak istedim, “Aşırı heyecandan kaynaklanıyor “ dediler. Ama ben heyecan yapmıyorum ki.

Hemen elinden tutarak koltuğa oturttum. Ellerini bırakmadan;

- Neden korkuyorsun aşkım? Seni korkutan ne?

- Sen de anlamayacaksın beni şimdi.

- O nasıl söz aşkım? Hiç birbirimizi anlamaz olur muyuz? Bak seni böyle görünce nasıl üzüldüğümün farkındasın sende.

Fırtınalı bir denizde, güvenli bir limana sokulan bir gemi gibi sokularak bana sarıldı;

- Aşkım, ya ben iyi bir öğretmen olamazsam ya öğrenciler beni dinlemezse ben ne yaparım o zaman aşkım ya? Konuşurken sesi titriyordu.

- Sanki başarılı olamayacakmışım gibi korkuyorum Kemal. Ya sen tayin yaptıramazsan ne olacak aşkım? Ben nasıl yalnız kalırım gideceğim yerde?

- Benim Aslı’m kendine güvenen güçlü biridir. Hem sen psikoloji dersleri aldın, bunları kendine nasıl sorun yaparsın aşkım? Tayin yaptıramazsam bile, senin tayinini Giresun’a eş durumundan yaptırırız. Giresun’da evimiz hazır değil mi hayatım? O evi sen tutmadın mı?

- Aynı babam gibi konuştun biliyor musun? Babam da “ Benim kızım güçlüdür, bu korkularının gülünç olduğunu göreceksin ve sevilen sayılan bir öğretmen olacaksın “ diyor. Benim korkularımı anlayıp, bir defa da yanımda olsanız ne var.

- Ama senin korkuların yersiz hayatım.

- Nasıl yersiz Kemal? Okulda 17-18 yaşında öğrenciler olacak. Biri zayıf aldığında, hakaret edip üzerime yürürse ne olacak?

- Aşkım, görev yapacağın okulun Müdürü, müdür yardımcısı olacak, şikayet edersin, disiplin kuruluna verirsin.

- Ya aşkım neden anlamak istemiyorsun? Öyle biri, bütün öğrencilerin yanında üzerime saldırırsa, disipline vermem, benim saygınlığımı, gururumu geri getirecek mi?

- Canım benim, böyle bir olayın olma olasılığı yüzde bir-ikidir. Hem sen ne demiştin bana, “ Öğretmenlik mesleğini seviyorum.” Dememiş mi idin?

- Öğretmen olacağım için seviniyorum, hala daha öğretmenliği seviyorum aşkım ama ya ben sınıflarımda disiplini sağlayamazsam ne yaparım o zaman.

Yanağına bir öpücük kondurdum.

- Aşkım benim, sen hem güzel bir öğretmen olacaksın hem de başarılı bir öğretmen olacaksın. Ben sana güveniyorum aşkım.

Kendimizden, sevgimizden, geleceğimiz den hiç konuşamadık… Nasıl izin alıp geldiğimi hiç sormadı bile. O gün akşama kadar Aslı’nın bu korkularını konuşmuştuk. Niye böyle korkulara kapıldığını, o an hiç anlayamamıştım.

O gece, İsa babam gil aileme “ Gözünüz aydın ” ve bana “ Hoş geldin “ demeye geldiler. Ama Aslı sanki evimize ilk defa geliyormuş gibi tedirgin ve çekingendi. Kısa bir hoş geldiniz sohbetinden sonra Aslı, İrem’ in karyolasının başına oturdu. Uyuyan İrem’i seyrediyor, ancak ona sorulan sorulara yanıt veriyordu. Halbuki Aslı, bize geldiği zaman, herkesle tek tek ilgilenir, gider yanlarına oturur, sıcak sıcak sohbet ederdi. Onun bu hali yine beni üzmüştü. Aslı’nın bu durumu ailemin de gözünden kaçmamış olacak ki, annem;

- Aslı kızım moralin bozuk gibisin. Yoksa Kemal mi üzdü seni?

- Hayır Neriman anneciğim Kemal ile hiç ilgisi yok. Ama biraz moralimin bozuk olduğu doğru.

Annem yanına giderek sarıldı ve saçlarından öperek;

- Ah benim güzel kızım, senin üzülmene dayanamam ben. Senin moralini bozan her neyse, paylaşmak ister misin benimle?

- Çok iyisin anneciğim, diyerek annemin yanaklarından öptü. Benim sorunlarımla sizi hiç üzmek istemem.

- Hiç öyle şey olur mu güzel kızım benim. Derken annem de Aslı’nın yanaklarını öptü. Biz artık bir aileyiz. Senin üzülmen bizim üzülmemizdir. Hem üzüntüler paylaştıkça azalır bir tanem.

Aslı ağlamaya başlayınca hepimiz şaşırdık. Anneme sarıldı;

- Hepiniz o kadar iyisiniz ki, yarın size karşı bir hata yapmaktan sizi kırmaktan çok korkuyorum. Size karşı bilmeden bir hata yaparsam, ne olur görmemezlikten gelmeyin? Hatalarımı söyleyin bana. Ben bir daha o hatayı asla yapmam size. Ne olur yanımda olun Neriman anne?

Hem ağlaması hem de bunları söylemesi annemi de ağlatmıştı. Nuray annem ve yengemde yanlarına gelmişlerdi. Annem;

- Benim biricik güzel kızım. Sen kültürlü ve kendini bilen bir kızsın. Sen bizi bilmeyerekte kırmazsın. Hem kırsan bile büyükler affeder kızım. Derken, Aslı’nın saçlarını okşuyor ve öpüyordu. Nuray Annem;

- Ah Nerimancığım, Geldiğinden beri, “ Ya Neriman annemi kırarsam, ya Doğan babamı, Korhan ağabeyimi, Tülay ablamı üzecek bir şey yaparsam, ya iyi bir öğretmen olamazsam, diye kendini sorgulayıp duruyor. Ne yapacağımızı şaşırdık. Deyince, annem, Aslı’nın göz yaşlarını silerken;

- Güzel kızım, niye böyle kuruntularla kendini üzüyorsun? Annen baban, biz seni çok seviyoruz. Sen her şeyin üstesinden gelecek güçtesin. Kültürlüsün, ileri görüşlüsün. Niye boşu boşuna evham yapıyorsun güzel kızım? Sen, nasıl hareket edeceğini, nasıl konuşacağını bilen tatlı dilli bir kızsın. Senin, bizi kırdığını rüyamda görsem dahi inanmam bir tanem. Yengem;

- Bu yersiz endişelerinle kendini üzme ablacığım. Ben sana demedim mi, o tatlı dilinle, benim pabucumu dama atarsın, diye. Hepimiz seni seviyoruz ablacığım. Deyince, Aslı bu sefer yengeme sarılıp ağlamaya başladı;

- Ablacığım benim, sen çok iyisin. Ne olur yanımda ol benim? Bana yol göster.

Ben bu korkularımla uyku uyuyamıyorum ablacığım.

- Ben her zaman senin yanında olacağım ablacığım. Hadi gel, yüzünü yıkayalım senin.

Yengem ile Aslı banyoya giderken, Aslı’nın bunları sorun yapmasına çok üzülmüştüm. Yersiz korkularla kendisini üzmesi, hepimizi üzmüştü.

İsa babam;

- Tayini ve evliliği üst üste geldi. Aşırı heyecan yapıyor kendine. Yeni göreve başlayan herkeste olur bu heyecan. Ama Aslı, fazla sorun yapıyor. Nuray annem;

- Hayatım doktora götürelim kızımızı. Geldiği günden beri böyle, kendisini yiyip bitiriyor.

- Hayatım, Aslı’nın bunları kendisinin aşacağına inanıyorum. Eğer bir iki gün daha bu korkularla yaşarsa elbette doktora götürmemiz gerekir.

Aslı yüzünü yıkayıp geldiğinde;

- Hepinizden özür diliyorum. Sizleri de üzdüm. Bu korkularım beynimi kemirip duruyor, beni geceleri uyutmuyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. İnşallah atlatırım.

Ben hemen yanına giderek;

- Benim aşkım, sorunlarının üstesinden gelir. Ben, aşkımın özgüveniyle bunları aşacağına inanıyorum. Diyerek sarıldım.

- Senden de özür dilerim aşkım. Seni de bu günden beri çok üzdüm. Ne olur affet beni.

- Canım benim, özür dileyecek bir şey yapmadın ki. Hadi gel biraz bahçeye çıkalım. Biraz daha açılırsın. Annem hemen atıldı;

- Kemal oğlum hava soğuk. Bahçede fazla kalıpta Aslı kızımı üşütme sakın. Aslı hemen annemin yanına koştu, sarılarak yanaklarını öptü;

- Annem benim. Üşümeyin demiyor da, Aslı kızımı üşütme diyor ya. Sen ne kadar iyisin anneciğim ya.. İşte ben sizin bu iyiliğine karşı, sizi bilmeden kırarsam, kendimi asla affetmem, diyerek yine ağlamaya başladı.

Omuzlarından tutup kaldırdım, yanaklarından süzülen gözyaşlarını sildim.

Babamdan başlayarak herkesi tek tek öptü.

- Aşkım biraz yürüyelim mi? Soğuk hava belki iyi gelir bana.

Paltolarımızı alıp çıktık. Bir saate yakın dolaşıp geldiğimizde, Aslı biraz daha iyiydi.

Ama Aslı’da ki bu ani değişiklikler beni üzmeye ve korkutmaya başlamıştı.

Biz çıktığımızda, babam ve annem, İsa babama ve Nuray anneme Aslı’yı yalnız bırakmamaları konusunda rica etmişler.

Çarşamba günü, saat 11.30 gibi evlerine gittiğimde, Nuray annem de evdeydi.

On gün izin almış. O gün, gezmeyi, eğlenmeyi seven Aslı’yı dışarıya çıkaramadım, “ Evde kalalım aşkım “ deyince, evde tavla oynayarak zaman öldürdük.

Ve Perşembe günü.., Aslı ile ilk büyük kavgamızı yaptık…..

Sabah, saat 10.00 gibi uyanmıştım. Güneşi görünce, yüzümü yıkayıp bahçeye çıktım. Bahardan kalma ılık bir hava vardı. İçeri girerek, kahvaltı ederken Aslı’yı aradım, birbirimize “ Günaydın “ dedikten sonra;

- Hayatım harika bir hava var. Seni almaya geliyorum. Hazırlan da dışarıya çıkalım.

- Çıkmak istemiyorum aşkım. Sen gel, yine evde oturalım.

- Aşkım eve kapatma kendini. Gezeriz biraz, açılırsın.

- Aşkım, inan ki çıkmak içimden gelmiyor. Sen gelirken birkaç şişe bira al, hem bira içer hem sohbet ederiz.

- Peki, ben aşkımla baş başa, güzel bir yemek yemek istiyorsam, benim aşkım, bana, hayır mı diyecek?

- Senin aşkın sana, asla “ Hayır “ diyemez. Ama aşkım inan ki moralim bozuk.

- Hadi sarı gülüm, sarı goncam. Lütfen kırma beni. Hem sana da iyi gelecek çıkmamız.

- Tamam aşkım, madem ki çok ısrar ediyorsun, çıkalım. Sen gelinceye kadar ben hazırlanırım.

Evlerine vardığımda Nuray annem açtı kapıyı. Aslı henüz hazırlanmamıştı. İçeriye geçtim. Nuray annem Aslı’nın hazırlandığını söyledi ve kahve sevdiğimi bildiği için, mutfağa geçerken;

- Aslıcığım, kahve yapacağım, sen de ister misin? Diye, Aslı’ya seslendi.

- Teşekkür ederim anneciğin. İyi olur, ben de alayım, derken odasından çıktı.

Her zaman ki gibi çok güzeldi. Bacaklarını saran, streç siyah kumaş bir pantolon üzerine, tatlı kırmızı, balıkçı yaka bir kazak giymişti. Bana “ Hoş geldin aşkım “ diye sarılınca, dayanamayıp dudaklarından öptüm. Aslı’ da kollarını boynuma doladı, Nuray annemin evde olduğunu unutarak öpüşmeye başladık. Nuray annem, elindeki kahvelerle mutfaktan çıktığında ilk defa bizi böyle yakalamıştı;

- Sizi utanmazlar sizi, benim evde olduğumu unuttunuz galiba? Deyince, Aslı annesine sarılarak;

- Özür dilerim anneciğim. Ama şu yakışıklıya bir baksana, nasıl öpmeden durur insan?

- Bak sen şu utanmaza, neler duyuyorum. İkinize birden terliği elime alırsam,

görürsününüz ulu orta öpüşmeyi.

- Canım anneciğim benim, güzel anneciğim benim. Sen annelerin en güzeli ve en anlayışlısısın.

- Utanmaz, yağcı kızım benim. Hadi oturun da kahvelerinizi için.

Kahveleri içmek için masaya oturunca, Nuray annem, ikimizin de elini tuttu;

- Sizi hep böyle mutlu görmek istiyorum. Siz mutlu olun ki, biz sizin mutluluğunuzla gurur duyalım, mutluluğunuzla mutlu olalım.

Aslı’nın bir gün önceki korkularının olmamasına, eski neşesine kavuşmasına da çok sevinmiştim.

Ama bu sevincim, dört saat sürdü……

İlk önce arabayla Alaeddin tepesine çıktık, arabayı güzel bir yere park ederek, Alaeddin tepesindeki aile çay bahçelerinin birine oturduk. Hem konuştuk hem de çayımızı içtik. Daha sonra yürüyerek Mevlana Türbesine gitmeye karar verdik. Babamın mağazasının önünden geçip de uğramamak olmazdı. Aslı’nın neşeyle ve saygıyla babama sarılıp;

- Nasılsın Doğan babacığım benim? Kemal ile gezerken, Doğan babama uğrayıp bir çayını içelim diye düşündük. Deyip, elini öpmesi, hem babamı hem de beni mutlu etmişti. Babam;

- Hoş geldin güzel kızım benim. Çayın lafımı olur. Saat 13.00 geçiyor, size yemek alayım isterseniz. Ben babamın elini öperken;

- Sağ ol babacığım, bizim başka planlarımız var. Deyince birer çay da babamın mağazasında içip, oradan ayrıldık.

Saat 14.00 doğru arabayla, Ankara yolu üzerindeki kır lokantasına gittik. Bir sac kavurması yaptırdık. Yemeğimizin üstüne birer bira da içerek saat 15.00 gibi tekrar şehre döndük.

Ve fırtına kopuyor…..

Arabayı bir ara sokağa park ederek, üniversitelilerin takıldığı cafeye gittik. Hava güzel olduğu için, cafe fazla kalabalık değildi. Bir masaya oturarak birer Cappucino söyledik.

Cafe de, gençlerin bazısı satranç, bir iki masada da dama oynuyorlardı. Birkaç masadan da okey taşlarının sesi geliyordu. Aslı’nın sol tarafındaki masa da üç kız cola içiyorlardı. Bizim cappucinolarımızda bu ara gelmişti. Kahve ile sigara içmeyi sevdiğim için bir sigara yaktım. Yan taraftaki masada oturan kızlardan biri, sigara yaktığımı görerek, o da bir sigara çıkardı ve bizim masamıza geldi. Bana bakarak;

- Rica etsem, ateşinizi alabilir miyim? Dedi. Ben hafif doğrularak sigarasını yakmak için uzandığımda, Aslı’nın yüz ifadesinin ve renginin değiştiğini gördüm. Bir fırtınanın patlamasına hazır gibi bir ifade vardı yüzünde. Ateş isteyen kızın tam sigarasını yakmıştım ki, Aslı ayağa fırladı;

- Sen hangi cesaretle nişanlımın gözlerinin içine bakarak ateş istersin sürtük. Diyerek, kıza öyle bir tokat vurdu ki, cafe de ki herkes bu tokadın sesini duymuştu.

Kız bir iki adım sendeledi. Hiç beklemediği bu tepki ile şaşırmış bir vaziyette yanağını tutuyordu. Ben de afallamıştım. Şaşkınlıkla Aslı’ya bakıyordum. Aslı sinirinden titriyordu.

Tokat yiyen kızın şaşkınlığı geçmiş ve masasındaki diğer iki kızda ayağa kalkmıştı. Tokadı yiyen;

- Sen manyak mısın köpek? Diyerek saldırınca, diğer ikisi de Aslı’ya saldırdılar. Ben araya girinceye kadar Aslı, birkaç tekme, tokat yemişti. Ama araya girmeme rağmen kızları engelleyip de, Aslı’yı koruyamıyordum. Cafe de ki diğer gençlerin yardımıyla kızları biraz uzaklaştırmışlardı ama bizim ve onların masası devrilmiş, cola bardakları ve kahve fincanları yere düşüp kırılmıştı.

Aslı’yı kucakladığım gibi dışarı çıkardım. Saçı başı darmadağın olan Aslı’nın dudağı da kanıyordu. Sinirinden titreyerek ağlıyordu Aslı. Mendilimi çıkarıp dudağına bastırdım. Kızgınlık ve hırsla mendili yere fırlattı, bağırarak;

- Hepsi senin yüzünden Kemal. Neden o masaya özellikle oturdun? O sürtük senden yüz bulup, cesaret almasaydı sigarasını yakmaya gelebilir mi idi?

- Hayatım boş olan ilk masa oydu. Bir kere ben o kıza bakmadım bile. Hem bir ateş istemekle bu kadar sinirlenecek ne vardı?

- Ne demek ne var ya? Kız sana yiyecek gibi baktı. Senin de hoşuna gitti ki ayağa kalkıp sigarasını yaktın.

- Aslıcığım abartıyorsun. Bir ateş istedi, ben de sigarasını yaktım ne var bunda?

Cafenin içerisinde herkes ayakta bizi seyrediyordu.

- Yazıklar olsun sana. Birde bana vurmalarına seyirci kaldın. Onlara engel olacağına utanmadan seyrettin.

- Olayı başlatan sensin Aslı. Ne vardı kıza tokat atacak. Herkes gibi bende şok oldum. Haklı olarak o kızda sana vurmak istedi. Onlar sana daha yakındı ben araya girinceye kadar olan oldu.

İki eliyle göğsümden itmeye başladı;

- Utanmadan bir de o sürtüğü koruyorsun. Utanmadan o sürtüğe haklı diyorsun bir de üstelik. Sen ne saçmaladığının farkında mısın? Ben senin sözlünüm. Sen beni böyle mi koruyacaksın Kemal? Bir erkek olarak ben sana nasıl güveneceğim?

- Bak Aslıcığım, herkes bize bakıyor. Yeteri kadar rezil olduk. Ben kırılanların parasını ödeyeyim de eve gidelim.

- Bana Aslıcığım deme. Şu halime bak. Senin sayende ben rezil oldum. Ama “Çıkalım “ diye ısrar etmenden anlamalıydım. Beni buraya getirmenden belliydi.

- İnanmıyorum sana hayatım ya. Ben seni buraya bilerek mi getirdim? Nasıl böyle bir şey düşünürsün? İnanmıyorum ya. Saçmalıyorsun Aslı. Beni ne kadar üzdüğünün farkında mısın?

Ben içeriye girerek, kırılan bardakların ve fincanların parası için, cafe sahibine 50 lira verdim. Özür dilememe rağmen, cafenin sahibi “ Bir daha sizi bu cafe de görmek istemiyorum. “ dedi. Aslı’nın çıkardığı bu rezalete üzüldüğüm yetmezmiş gibi bayağı bozulmuştum.

Aslı’nın kolundan tutarak, arabaya götürmek istedim;

- Ah Aslıcığım, bir anlık öfkene yenik düşerek, hem beni çok üzdün hem kendini perişan ettin. Aslı ani bir hareketle kolunu kurtararak, çok sert bir ifade ile;

- Çok üzüldünüz mü gerçekten beyefendi? Deyince, çok şaşırmıştım;

- Üzülmez olur muyum hayatım, kendini perişan ettin. der demez, Aslı parmağındaki yüzüğü çıkartmaya başladı.

- Aslı hayatım, ne yapıyorsun? Lütfen. Dememe bile aldırmadan yüzüğünü çıkardı;

- Bundan sonra üzülmeyeceksiniz beyefendi. Diyerek yüzüğü bana fırlattı.

Yüzük omzuma çarparak yerde yuvarlanmaya başladı. Şok olmuş, donup kalmıştım. Aslı ise koşarak köşeyi dönmüştü.

Şoku atlatır atlatmaz, yüzüğü yerden alıp, arkasından koştum. Caddeye çıktım. Aslı görünmüyordu. Evlerinin bulunduğu tarafa doğru koşarken, geçtiğim sokaklara da bakıyordum. Ama göremedim. Arabayla eve varmadan yetişirim düşüncesi ile koşarak arabanın yanına gittim. Evlerine giden ara sokaklarda ve evlerinin bulunduğu cadde de aramaya başladım. Eve benden önce gelmesi imkansızdı. Bakmadığım sokak, cadde kalmadı ama Aslı yoktu.

İsa babamın dediği gibi, heyecan değil di bu. Aslı’nın psikolojisi resmen bozulmuştu. Ve Aslı’nın bu yaptığını kabullenemeyerek, sinirden deliye dönmüştüm. Hadi o Aslı’dan beklenmeyen rezaleti çıkardı, ama kendisini o kadar sevmeme rağmen, beni sevip, Giresun’a kadar gelmesine rağmen, nasıl yüzüğünü çıkartıp bana fırlatabildi. Aklım almıyordu. Direksiyonda ellerim titremeye başlamıştı artık. Bu şekilde yarım saatten fazla Aslı’yı aradım. Saatte 16.30 olmuştu. Belki ben görmeden evlerine çıkmıştır diye, arabayı park ederek evlerine çıktım.

Kapıyı açan Nuray annem, beni bu şekilde perişan bir vaziyette görüp Aslı’yı da yanımda göremeyince korkmuştu, hele;

- Aslı eve geldi mi Nuray anne? Diye sorunca, tamamen paniklemişti.

- Ne oldu oğlum, Aslı nerede? Diye yüksek sesle sorunca, Eve gelmiş olan İsa babam da merakla kapıya geldi;

- Kemal bey oğlum, bu ne hal, ne oldu, Aslı nerede? Diye peş peşe sorular sordu.

Aslı’nın eve gelmediğini anlamıştım ama deli gibiydim. Ayakkabılarımı çıkarmadan, içeri girip Aslı’nın odasına, mutfağa, salona hatta Nuray annemlerin yatak odasına bile baktım. Yoktu…yoktu…yoktu….

İsa babam ve Nuray annem de benim arkamdan geliyorlar, şaşkın ve korkulu gözlerle bana bakıyorlardı. En sonun da İsa babam kolumdan tutarak bir sandalye ye beni oturttu;

- Neler oldu oğlum konuşsana, bizi de meraktan çıldırtacak mısın?

Cafede ki olanları hızlı bir şekil de anlattım. Aslı’nın yüzüğü çıkartıp attığını, o an donup kaldığımı, arkasından koşmama rağmen bulamadığımı ve 35-40 dakikadan beri Aslı’yı aradığımı söyledim. İkisi de şaşkınlık içerisinde donup kalmıştı. Ben hemen İsa babamın elini tuttum;

- Aslı’nın durumu hiç iyi değil baba. Sizin dediğiniz gibi heyecan değil onun ki si. Aslı’nın psikolojisi çok bozulmuş. Onu doktora hemen götürmeniz gerekiyor babacığım, dedim ama gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum. Nuray annem de ağlamaya başlamıştı;

- Nasıl yapar bunu Aslı, nasıl yapar? Ben anlamıştım, kızımızın psikolojisi iyi değil demiştim sana İsa bey. Sen “ Heyecan yapıyor “ diye aldırmamıştın. Allahım, nereye gitti peki bu kız? Demesiyle, ben ayağa kalktım;

- Ben Aslı’yı aramaya çıkıyorum. İsa babam da ceketini alarak;

- Ben de bakayım Kemal bey oğlum. Sen gittiğiniz cafelere, beraber gittiğiniz her yere bak.

- Tamam babacığım. Ben otogara, tren garına hatta Meram’a bakarım.

- Ben de, fuar alanına, Alaeddin tepesine ve Mevlana tarafına bakayım. Nuray hanım siz de evde kalın. Biz gittiğimiz yerlerden, gelip gelmediğini öğrenmek için sana telefon açarız.

Gittiğimiz bütün cafelere baktım. Buralarda zaman geçirilebilir diye, otogara, tren garına ve evimize hiç uğramadan Meram’a baktım. Ama Aslı’yı göremedim. Bu ara Nuray anneme iki defa telefon açarak, Aslı’nın gelip gelmediğini sordum. Aslı hala eve dönmemişti. Saat 18.00 olmuştu. Mevsim kış olduğu için hava da kararmıştı.

Ben tekrar İsa babamlara döndüm. Kapıyı, ağlamaktan gözleri şişmiş bir vaziyette Nuray annem açtı. İsa babamda gelmiş, Hastanelerin acil servislerini arıyordu. Ama hastanelerin hepsinden, “ Verdiğiniz isimde birisi bize gelmedi, kayıtlarımızda böyle birisi yok “ diyorlardı.

Ben iyice korkmaya ve paniklemeye başlamıştım;

- Başına bir şey gelirse, ben kendimi öldürürüm. Diye bağırdım. İsa babam;

- Hadi tekrar arayalım oğlum. Ben pastanelere bakayım sen sinema salonlarına bak. Nuray annem de;

- Ben de apartmanın, sitenin etrafına bakayım, deyince üçümüz birden aşağıya indik.

Sinema salonlarının hepsini gezdim. Gösterimde olanların bile, gösterimini durdurarak ışıklarını yaktırdım ve aradım. Sinema salonlarında da yoktu. Havanın artık iyice kararmasına rağmen, çevredeki okulların bahçelerine bile baktım. Tekrar Aslıgilin evine döndüm. İsa babamla aynı anda gelmiştik. İsa babam emniyete de uğrayıp Aslı hakkında bilgi vermiş. Yukarıya çıktık. Kapıyı açan Nuray annem hala üzgün olmasına rağmen, bize susun işareti yaptı.

Aslı’nın geldiğini anlayarak, sevincimizden İsa babanla birbirimize sarıldık.

İçeriye girince, Nuray annem çok yavaş sesle;

- Apartmanların etrafına bakarken, sitenin çocuk parkından ağlama sesleri geldi. Aslı’nın sesiydi. Hemen çocuk parkına koştum. İlk önce göremedim. Ama iyice bakınca, çit bitkilerinin içine oturmuş ağlıyorken gördüm. Yanında boş 4-5 bira şişesi vardı. Beni bile tanımadı. Dili iyice peltekleşmiş, konuştuğu da anlaşılmıyordu. Çit bitkilerinin arasından zor çıkardım. Daha eve gelmeden istifra etti. Merdivenlerden yine çok zor çıkardım. İçeri girdiğimizde ancak görebildim. Çok perişan bir vaziyette idi. Gözleri ağlamaktan şişmiş, yüzü sapsarıydı. Üstü başı bira kokuyordu. Hemen üstünü soyarak banyoya soktum. Banyoda bir daha istifra etti. Odasına yatırdım. Şimdi uyuyor.

Ben çok rahatlamıştım. Aslı’nın eve sarhoş bir durumda gelmesine rağmen, suçluluk duygusundan kurtulmuştum. İsa babam kızına bakmak için odasına yönelince Nuray annem engelledi;

- İsa bey kapıyı açma lütfen. Üstünü giydiremedim. Belki üzeri açılmış olabilir.

Ben rahatlamıştım ama hala olayın şokundaydım. Saate baktım. Saat 20.00 olmuştu. Ailemde merak içerisinde beni bekliyor olabilecekleri aklıma gelerek eve telefon açtım ve yarım saat sonra geleceğimi söyledim. İsa babama ve Nuray anneme dönüp;

- Geçmiş olsun efendim. Yalnız yarın mutlaka, ilk önce bir nörolojiye daha sonra bir psikologa götürün. Aslı’nın iyi bir tedaviye ihtiyacı var. Ben izninizi istiyorum.

- Yarın sen de gelirsin Kemal bey oğlum. Dedi Nuray annem.

- Geleceğimi sanmıyorum efendim. Deyince Nuray annem sap sarı oldu ve sandalye ye adeta çöktü.

- Kemal bey oğlum, şu an sen de mantıklı düşünemiyorsun. Aslı’nın yaptıklarından çoktan pişman olduğunu ben tahmin edebiliyorum oğlum. Zaten saatlerce ağlaması bunu gösteriyor. İsa babam hiç konuşmuyordu.

- Sen şimdi Aslı’nın yüzüğü bırak, yarın nasıl parmağına takıyor göreceksin.

- Özür dilerim Nuray anne. Aslı eğer o yüzüğü parmağına tekrar takmak isterse, gelip benden özür dileyecek.

Nuray annem konuşmak istedi ama İsa babam araya girerek;

- Hayatım Kemal bey oğlumuz haklı. Kızımızın özür dilemesi gerekir. Deyince ben evlerinden ayrılarak eve gittim.

Eve geldiğimde, herkesi beni merakla beklerken buldum. Sesimin titremesinden bir şeyler sezinlemiş ve çok üzülmüşler. Ben içeri girdiğimde, ilk önce babam sordu;

- Oğlum ne oldu? Geç kalınca ve telefon da sesin de üzüntülü gelince Kaza yaptınız diye çok korktuk. Ne oldu?

Aslı’nın yüzüğünü çıkararak, parmağımda salladım ve;

- Evet babacığım, kaza ki ne kaza. Aslı yüzüğü suratıma fırlattı. Deyince hepsi bir den “ Aaaa “ çekti. Aslı’nın yüzüğünü vitrindeki bir bardağa koydum. Annem, babam, abim ve yengem benden açıklama bekliyordu. Babam;

- Oğlum bu gün mağazaya el ele geldiniz. Aslı da sen de çok mutlu görünüyordunuz. Ben sizi öyle görünce ve Aslı bana sarılıp elimi öpünce çok mutlu olmuştum. Neler oldu oğlum? Diye sorunca,

olanları hepsini anlattım. Annem;

- Aman Allahım, neler oluyor bu kıza. Ölüm insanın aklına gelir de, Aslı’nın böyle bir şey yapacağı inan ki gelmez. Büyümü var üzerinde acaba? Dedi. Abim;

- Anneciğim büyü falan sanmıyorum ve böyle bir şey de düşünmeyin. Aslı kendisini, aşırı stres yaparak bulanıma sokmuş. Kontrollü bir tedavi ile bir şeyi kalmaz. Abim daha sonra bana dönerek;

- Aç mı sın? Hayır dercesine başımı salladım. Yemeği düşünecek durumda değildim. Abim mutfağa giderek üç bira alıp geldi. Ve sigara paketini çıkararak, önce babama sonra bana ikram etti. Almak istemeyince üsteledi.

Babamın yanında ilk defa sigara içecektim.

Yengem yanıma gelerek;

- Birbirinizi deli gibi severken ne olacak şimdi? Siz bir birinizden kopamazsınız Kemal. Dedi. Yengemin bu konuşması üzerine gözlerimi kapamamla, gözyaşlarım su gibi inmeye başladı. Dışarıya kaçmak zorunda kaldım. Gittim kamelya ya oturdum. Abim benim de paltomu alıp yanıma geldi. Saatlerce konuştuk. Beni sakinleştirmeye çalıştı.

O gece sabaha kadar uyumadım. Artık Aslı’nın sevgisinden bile şüphelenmeye başlamıştım.

Saat 13.00 gibi telefonumuz çaldı. Yengem açtı. Nuray annem ısrarla beni istemiş;

- Kemal bey oğlum, İsa bey de izinli. Arkadaşları bir doktor tavsiye etmişler. Nöroloji uzmanıymış. İsa bey o doktordan randevu almış. Birazdan Aslı’yı doktora götüreceğiz. Ne olur sende gel oğlum. Dedi.

- Ben gelemeyeceğimi söylemiştim Nuray anne.

- Lütfen Kemal bey oğlum, Aslı kalktığından beri ağlıyor. " Ben Kemal’i çok kötü kırdım, beni affetmezse intihar ederim “ diyor oğlum. Kalktığından beri sana en az on defa telefon açmak istedi, ama cesaretini toplayıp açamadı.

- Nuray anneciğim, sizden özür dilerim ama ben gelmek istemiyorum. Siz lütfen doktora hemen gidin ve doktordan sonra beni arasanız sevinirim.

- Ah oğlum ah. Aslı’nın yaptığı hiç hoş değil, onaylamıyorum ama sevgi fedakarlıktır oğlum. Ama yine de sen bilirsin. Doktordan sonra yine ararım.

Türkoğlu ailesinden telefon gelecek diye dışarıya da çıkamadım. Telefon geciktikçe bu sefer ben bunalıma giriyordum. En sonun da saat 17.30 da telefon geldi, Yine Nuray annem di;

- Kemal bey oğlum, Sen de çok merakta kaldın ama doktordan geleli henüz on beş dakika oldu. Merak ve heyecandan sözünü keserek;

- Aslı’nın nesi varmış Nuray anne?

- Ben de onu anlatacağım oğlum. Doktora, geldiği günden beri yaşadıklarını ve bu gün cafe de olanları anlattım. Doktor çok iyi muayene etti. Bizi özel film çekim merkezine gönderdi. Gelince Aslı’ya serum taktı ve serum içerisine iki iğne vurdu. Aslı’ya “ Klinik depresyon ve panik atak “ teşhisi koydu. Ciddi bir ilaç tedavisi ile 40-50 günde bu rahatsızlığının geçeceğini söyledi oğlum. İlaçları bittikten sonra kontrole gelmemizi istedi. Ama ilaçlı tedavi sonrası iyi bir psikologa da götürmemizi ısrarla söyledi.

Ben merak, heyecan ve korku ile Nuray annemi dinledim.

- Geçmiş olsun Nuray anne. Dileğim kısa zaman da iyileşir. Şimdi nasıl Aslı?

- İlaçların etkisi ile daha muayenede uyuyacaktı sanki. Gelir gelmez yattı. Şimdi uyuyor oğlum.

Ben İsa babama da saygılarımı sunarak telefonu kapattım.

Cumartesi günü sabahtan öğleye kadar telefon gelir umuduyla, telefonun başından ayrılmadım. Olayı gurur yaptığım için ben de ne telefon açıyor ne de Aslı’yı görmeye gidiyordum. Saat üç çıvarların da anneme telefon açtırdım. Annem de Nuray hanıma telefon ile geçmiş olsun dedi ve Aslı’yı sordu. Nuray hanım, anneme, Aslı’nın sürekli uyuduğunu, ancak yemek için uyandırdıklarını, o anlarda da hiç konuşmadan boş boş baktığını söylemiş.

Pazar günü, Aslı’nın ne kendisi ne de telefonu geldi. Ama öğleden sonra, Babam ve annem yarım saatliğine geçmiş olsuna gittiler. Aslı’yı uyuduğu için görememişler. İsa babam ve Nuray annem benim gelmediğime çok üzülmüşler.

Pazartesi günü ağabeyimle birlikte inşaat bürolarına gittik. İnşaat bürosunun bulunduğu iş hanının üst katları doktorlar ile doluydu. Ve bir çoğunu da abim tanıyordu. Amacımız onlardan Konya’da veya en yakın ilde bir psikolog adı almaktı. Abimin doktor arkadaşlarından birisi, iki ay önce Meryem Atıl isimli bir psikologun geldiğini ve çok iyi olduğunu söyledi. Ve bize kartını verdi. Telefon ederek randevu aldık ve abimle hemen Meryem hanımla görüşmeye gittik. Aslı’nın durumunu, korkularını, ağlamalarını ve birden sinirlenmesini anlattık. Cuma günü de bir nöroloji uzmanına gittiğini ve tanısını söyledik. Meryem hanım;

- Sömestr tatili benim için kısa. Tedavisi sonuçlanmaya bilir. Ama madem ki okulunun son dönemi, hastamız gelsin. Hiç olmazsa kendini daha iyi hissetmesine yardımcı olurum. Ama ilaçlarını bir hafta kullandıktan sonra getirmemizi istedi.

Abimle ayrılarak ben İsa babamın okuluna gittim. Derste olduğunu ve hangi sınıfta ders verdiğini öğrendim. Öğrencilerin dinlenme zili çalınca ve İsa bey beni karşısında görünce ilk önce korktu;

- Hayırdır Kemal bey oğlum. Sen benim okuluma ilk defa geliyorsun. Aslı’ya bir şey mi oldu yoksa?

- Özür dilerim İsa baba, sizi de korkuttum. Diyerek, Meryem hanım diye bir doktor bulduğumuzu ve abimle birlikte doktorla görüştüğümüzü anlattım. Meryem hanımın bir hafta sonra Aslı’yı beklediğini söyleyince, İsa babam sevinmişti;

- İki-üç günden beri görünmedin ama ilgisiz kalmayacağını veya kalamayacağını biliyordum. Teşekkür ederim. Öğleden sonra dersim yok. Gel hem Aslı’ya geçmiş olsun dersin hem de Aslı’nın morali biraz olsun düzelir.

- Bilemiyorum babacığım. Aslı aramadan size gelmeyi düşünmüyordum.

- Bak Kemal bey oğlum. Aşkta gurur olmaz. Gurur aşkı bitirir. Seni mutlaka bekliyorum.

Aslında ben de Aslı’yı görmek, ona geçmiş olsun demek, onu yalnız bırakmamak için can atıyordum, ama her halde ben de biraz inatçı idim.

Eve gelince, daha kapıdan girmeden yengem;

- Kemal seni Giresun’dan Müdürün aradı. Evde olmadığını söyleyince, hemen sana ulaşmamızı söyledi. “ Beni mutlaka arasın” dedi. Yengemin bu haberine başıma gelecekleri bilir gibi üzülmüştüm. Zira müdürüm;

- Seni çağırdığım da ertesi gün burada olacaksın, diyerek izin vermişti. Korkarak hemen Giresun’ a telefon açtım. Telefonla ulaşmam 15-20 dakikayı bulmuştu;

- Sayın müdürüm beni aramışsınız.

- Kemal bey, bu akşam saat 17.00 kadar mutlaka Ankara Zirai Mücadele Araştırma ve Karantina Bölge Müdürlüğünde olman gerekiyor. Saate baktım 12.00 ye geliyordu. Korktuğum başıma gelmişti. Müdür bey konuşmasına devam ediyordu.

- Kemal bey, görevlendirme yazınız sabah yeni geldi. Bu nedenle sana da ancak ulaşabildik. Yazı da, “ Katılmayanlar hakkında soruşturma açılacaktır “ yazıyor. Onun için hemen yola çıkman gerekir.

- Ama Müdür bey, İnanın Aslı çok rahatsız, yatıyordu. Dememe rağmen, Müdür bey;

- Senin yalan söylemeyeceğini biliyorum Kemal bey. Ama görevlendirme yalnızca beş gün. Biliyorsun yasal izinli değilsin. Gitmezsen ben zor durumda kalırım. Müdür bey her zaman yanımdaydı. Şu an Konya’da bulunuyorsam onun sayesindeydi.

- Siz bana büyüklük yaparken ben sizi zor durumda bırakamam Müdür bey. Hemen yola çıkıyorum efendim.

- Gideceğini biliyordum, teşekkür ederim Kemal bey.

- Ankara’dan sonra Konya’ya geri dönebilir miyim Müdür bey? Gerçekten Aslı hasta efendim.

- Tamam Kemal bey, Ankara’da kaldığın günleri ekle ve ona göre burada ol.

Bu görevlendirme hiç iyi olmamıştı. Aslı ile barışmadan ve geçmiş olsun demeden gitmek zorundaydım. Nuray annem lere bir kaç kez telefon açtım ama telefona çıkan olmadı…

Sonra babamı aradım. Ona;

- Babacığım, Giresun’dan müdürüm aradı. Hemen Ankara’ ya gitmek zorundayım. Seni geçerken alayım. Sen arabayla dönersin. Dedim.

Babamla birlikte, otogara gittik. Ama 14.30 dan önce hiçbir şirkette otobüs yoktu. Saat 17.00 ye yetişmem olanaksızdı. Babam;

- Ne düşünüyorsun oğlum. Altında araba var. Ben buradan dolmuşla dönerim.

Yalnız çok dikkatli ol oğlum. Saat 17.00 ye kadar fazla sürat yapmadan rahat yetişirsin. Deyince, babamla otogarda vedalaşarak ben, Ankara’ya doğru gaza bastım.

Ama…

Ama, Aslı ile barışmadan gitmemin bedelini az kalsın çok kötü ödeyecektim….

Benim telefon açtığımda, Nuray annem, Aslı’nın da biraz hava almasının iyi olacağını düşünerek markete kadar gitmişler. Döndüklerinde Aslı, Nuray anneme;

- Kemal üç günden beri gelmedi. Geçmiş olsun demek için bile, telefon açmadı. Bana çok kırılmış galiba anne. Telefonu yüzüme kapatır diye korkumdan ben de arayamadım. Ama ne olursa olsun şimdi Kemal’i arayacağım. Beni affederse, hemen yüzüğümü almaya gideceğim. Demiş.

Ve bizim evi aramış…

Telefona, annem çıkmış. Aslı;

- Neriman anneciğim, Kemal’le görüşüp özür dilemek istiyorum. Kemal ev de ise, rica etsem telefona çağırır mısınız? Deyince, Annem;

- Aslı kızım, Kemal’i Giresun’dan çağırdılar. Kemal apar topar valizini hazırlayarak Ankara’ya gitti.

Annem daha sözünü bitirmeden, benim hafta sonun da, tekrar geleceğimi söyleyemeden, Aslı, yalnızca bir “ yaa “ demiş ve telefon elinden düşmüş.

Aslı, hemen annesine sarılmış;

- Kemal gitmiş anne, Kemal gitmiş. Bitti…Her şey bitti anneciğim, bitti. Kemal’in beni affetmeyeceği belli oldu anne. Anneciğim bana yardım et, ben ne yapacağım şimdi? Yaşamamın ne anlamı kaldı anneciğim? Diyerek sarsıla sarsıla ağlamaya başlamış. Nuray annem de, Aslı bu durumda iken, benim habersiz gitmeme inanamamış ve çok şaşırmış;

- Yanlış anlamışındır yavrum. Kemal bey oğlum bize veda etmeden gitmez. Ağlama kızım, zaten iyi değilsin. Lütfen ağlama kızım. Ben, telefon açıp durumu bir öğreneyim. Demiş ve bu sefer Nuray annem telefon açmış.

Nuray annem, Tülay yengemle konuşurken, Aslı’da odasına gitmiş ve doktorun verdiği depresyon haplarının iki kutusunu birden içerek tekrar dışarı çıkmış.

Telefon konuşmasından sonra Nuray annem;

- Ah kızım, Neriman hanımın konuşmasının bitmesini beklememişsin. Ben sana dedim, bir yanlışlık var diye. Kemal bey oğlum yola çıkmadan bizi defalarca aramış. Her halde biz o zaman marketteydik. Bakanlık, Müdürlüğün bilgisi dışında görevlendirme yapmış. Kemal bey oğlumun bu gün saat 17.00 de Ankara’da olması gerekiyormuş ve hafta sonu yine gelecekmiş, diye Aslı’ya anlatıyormuş, ama Aslı artık duymuyormuş bile. Gözleri kaymaya başlamış. Elleri, kolları, bütün vücudu kasılıp titremeye başlamış. Midenin tepkisi sonucu ağzından, kusma belirtileri olan beyaz beyaz köpükler gelmeye başlayınca, Nuray annem panik içerisinde;

- Aslı ne oldu sana kızım? deyip omuzlarından tutmak istemiş ama Aslı kollarının arasından kayıp düşmüş.

...................................................................................................................................................................

Ben hata yaptım...Aman siz siz olun, benim yaptığım hatayı yapmayın.....

Aşkta inatlaşmanın olmayacağını, gururun aşkı bitirebileceğini sakın unutmayın.

Kemal KÜÇÜKTEKİN.

01.08.2010

KARAMAN

BİR YOLCULUK ANISI -7- ZAMAN, BU GÜNE KADAR SEVGİLİLERİN YANINDA HİÇ OLMADI

2010-07-26T10:33:00.000-07:00

Bir Yolculuk Hikayesi -7- Zaman, bu güne kadar sevgililerin yanında hiç olmadı.

Evet…Ben ikinci kata çıkarken, üst katlarda merdivenlerden ayak sesi geliyordu. Daha zili basmadan kapı açıldı. Nuray annem hemen boynuma sarıldı ;

- Biliyordum geleceğini, biliyordum Kemal bey oğlum. Pencereden gördük geldiğini. Her şeye rağmen Kemal bey oğlum gelir diyordum. Sesinde heyecan, sevinçle birlikte hüzünde vardı. İçeriye geçtik.

- Başınız sağ olsun Nuray anne. Siz telefon da söyleyince, inanamadım ve büyük bir şok yaşadım.

- Hem de nasıl bir şok Kemal bey oğlum. Kalbinden rahatsız olduğunu hiç anlayamadık.

Hiç şikayet etmemişti kalbinden. Yalnız, hala çok ama çok üzülüyordu. O simsiyah saçları, bir- bir buçuk yılda bembeyaz olmuştu. Ah..Aslı Ah.. Başta kendini, seni ve bizi çok perişan etti.

-Biliyorum, siz de çok üzüldünüz.

- Hem de ne kadar üzüldük Kemal bey oğlum, hem de ne kadar. İsa beyin ve benim “ Biz kızımızı yetiştirirken nerede hata yaptık “ diye her gece ağladığımızı biliyor musun? Kızımızın bu kadar zayıf yapıda olduğunu ve korkularının esiri olacağını, panik atak olup depresyona gireceğini hiç bilemedik. İsa bey, Aslı’nın evlenmesinden sonra, senin gece gündüz içtiğini, daireye gitmediğini, psikolojik tedavin için Konya’ya geldiğini öğrenince yıkılmıştı. Sen, Konya’ya tedavi için geldiğinde, Aslı’da kocasından boşanmış Konya’daydı. İlk defa Aslı’ya o kadar kızdığını görmüştüm. “ Şimdi eserinle övün Aslı. Seni deli gibi seven, pırlanta gibi çocuğu ne hale getirdin. Allah kahretsin seni. Keşke Kemal beyin “ Aslı çok değişti baba. Psikolojisi çok bozuldu. Bir doktora götürelim “ dediği gün, seni döve döve doktora götürseydim. Seni ömrüm boyunca affetmeyeceğim Aslı. “ Diye bağırmıştı. Aslı ağlayarak odasına kaçmıştı. Hıçkırık seslerini salondan duyuyorduk. Bir süre sonra hıçkırık sesleri kesildi. Aradan yarım saat geçmişti, ben tedirgin olmaya başlamıştım. Aslı’nın sanki bir şeyler yapacağını, anne yüreği olarak sezinledim. Odasına bakmak için kalktım ama kapısı kitliydi. Aslı kapısını hiç kitlemezdi. İsa bey bir iki defa seslendi. İçeriden hiç ses gelmeyince, kapıyı kırıp içeri girdik. O an bir şok daha yaşadık. Aslı, yatağında kanlar içerisindeydi. Jiletle bileklerini kesmiş ama henüz kendinden geçmemişti. Hemen hasta haneye götürdük. Ah oğlum ah, Bizde en az senin kadar perişan olduk. O gece hastanede kalması gerektiğini söylenince, ben pijamaları almak için eve döndüm ve o notu gördüm. Notu sana yazmış… dedi ve söylediğine pişman olurcasına sustu.

Ben gayri ihtiyari sordum ;

- Notta ne yazıyordu Nuray anne.?

- Boş ver Kemal bey oğlum. Seni Üzmek istemiyorum.

- Lütfen Nuray anne.

- Özür dilerim Kemal bey oğlum, keşke hiç söylemeseydim. Notta ;

“ Kemal, biliyorum beni hiç affetmeyeceksin. Bu nedenle senden “Beni affet “ demeyeceğim. Ben seni çok sevdim Kemal.., ama çok sevdim. Hala daha dediler gibi seni seviyorum. İnadım ve hatalarım yüzünden seni kaybettim, şimdi babamı da kaybettiğimi görüyorum. Neden., neden sevdiklerim avuçlarımın arasından kayıp gidiyor. “ diye yazmış.

Aslı’nın üçüncü kez intihara teşebbüs ettiğini ve bu notu bilmiyordum. Bunları duyunca üzüldüm ama her şey için artık çok geçti.

- Ne olur artık üzülmeyin Nuray anne. Yaşananlar artık geride kaldı. Tekrar hatırlayıp kendinizi üzmeyin, yıpratmayın. Elimi tuttu Nuray annem ;

- Çok iyi bir yüreğe sahipsin Kemal bey oğlum. Buraya, baş sağlığına gelmen bile, senin ne kadar iyi bir insan olduğunu gösteriyor. Eşinin izin vermesinden de, eşinin ne kadar büyük bir insan olduğunu anladım.

- Ben İsa beyi ve sizi tanımaktan her zaman gurur duydum Nuray anne. Ve konuyu değiştirmek için ;

- İsa babamın mezarına gitmeyi düşünüyorum Nuray anne. Mezarı yapıldı mı, isim yazıyor mu üzerinde ?

- Toprağının oturmasını bekliyoruz Kemal bey oğlum. Bu nedenle taşını henüz yaptırmadık. Sen bulamayabilirsin. Beraber gidelim, bende bir dua okuyayım. Deyip hazırlanmak için izin istedi.

Nuray annemin evine geleli yirmi dakikadan fazla oluyordu ama Aslı hala görünmemişti.

Nuray annem hazırlanmış ve çıkmak için kapıyı açtığımızda, Aslı ile kızı Eylem kapının önündeydi.

Aslı’yı görünce bir an yüreğim hafifçe sızladı ama acımamış, canım yanmamıştı. Ben de açtığı yaralar, sevgili eşimin özverisiyle demek ki kapanmıştı.

Ama Aslı’ya baktığımda, tanıdığım o yaşam dolu, ölesiye sevdiğim ve uğruna alkolik olduğum, harika güzellikteki kız gitmiş, hüzünden gözlerinin canlılığı kalmayan, yüzünü mutsuzluğun sardığı, yaşamaktan bezgin ve çökmüş bir kadın gelmişti yerine. Onun adına çok üzüldüm.

Nuray annem ;

-Kızım sen ne arıyorsun burada ? deyince, Aslı bana dönerek ;

- Seninle karşılaşmamak için yukarıya çıkmıştım Kemal. İçimdeki bir his, seni son kez göreceğimi söyleyince, dayanamayıp aşağıya indim. Ama içeriye girmeye cesaret edemiyordum. Dedi ve elini uzattı;

- Hoş geldin Kemal.

- Hoş bulduk Aslı. Başınız sağ olsun.

- Sağ ol Kemal. Babamın öldüğünü duyunca, annem geleceğinden çok emindi.

- Hiç gelmez olur muyum. İsa ba…” İsa babamı “ diyemedim..İsa beyi çok severdim. Aslı anlamıştı;

- Bir baba gibi değil mi ? Aranızdaki o güzel sevgiyi, sevgimizi, mutluluğumuzu, ama her şeyi ben mahvettim.

- Lütfen Aslı. Yaşanmışları hatırlamamızın bir anlamı yok artık.

Bu konuşmamızın boyutunu, yaralarımın tekrar açılmaması için değiştirmem gerekiyordu. Eylem’ in başını okşayarak;

- Maşallah Eylem büyümüş. Çok güzel bir kız olacak. Kaç yaşına girdi?

- 6 yaşına girdi. O zarif, güzel eşiniz nasıl? Diye sorunca, Nuray annem, merdivenlerde olduğunu unutarak, panik içerisinde bağırdı;

- Kemal beyin eşini nereden biliyorsun Aslı? Yoksa sen Kırşehir’ e mi gittin?

- Ben o kadar delirmedim anne. Diye, yüksek bir ses tonu ile yanıt verince, ben hemen atıldım ;

- Düşündüğünüz gibi değil Nuray anne. Hem Aslı böyle bir şey yapmaz. Eşimle Konya’dan dönerken Ankara otogarında tesadüfen karşılaştık. Otogarda tanıştılar.

- Aman Allahım, bir an yüreğim ağzıma geldi. Dedi ve ;

- Biz mezarlığa babanı ziyarete gidiyoruz. İstersen sende gel.

- Siz gidin. Şimdi babam Kemal’i görünce çok sevinecek. Beni görünce üzülmesin. Dedi ve Aslı içeri girdi.

Evet… Eşimle Aslı tanışmışlardı.

Sevgili eşimin, evliliğimizin beşinci ayında, annesi göz ameliyatı olmuş ve kataraktı alınmıştı. Eşim ile geçmiş olsun demeye gitmiştik. Konya' da bir hafta kaldıktan sonra Kırşehir' e dönüyorduk. Ankara' daydık. Kırşehir otobüsün kalmasına yarım saatten fazla vardı. Eşim Rahime koluma girmiş, başını omzuma yaslamış bir vaziyette zaman geçirmek için dolaşıyorduk. O an merdivenlerden hızlı hızlı inmekte olan Aslı ile karşılaşıverdik. Yanında o zaman iki buçuk yaşlarında olan kızı da vardı. O da, bende donup kalmıştık. Ne ben ne de Aslı bir adım atabiliyorduk. Her halde böyle bir dakika kadar kaldık. Eşim bir bana bir karşımda ki bayana bakıyordu. Anlamıştı...

Eşim, bizi bu durumdan kurtarmak için, kolumdan çıkarak, Aslı' ya elini uzattı ;

- Ben Rahime, Kemal' in eşiyim. Siz Aslı olmalısınız ? deyince, Aslı şaşkınlık içerisinde ;

- Merhaba ben Aslı, dedi. Nasıl tahmin ettiniz ? Yoksa Kemal benden size bahsetti mi? diye heyecanla sordu. Eşim ;

- Kemal, ben den hiç bir şeyi gizlemez Aslı hanım. Deyince, derin bir " Yaaa" çekti.

- Ne tatlı bir kız. Allah bağışlasın. İsmi ne Aslı hanım.?

- Eylem. Deyince, ben bir hoş olmuştum. Zira ; Aslı'yla evlendiğimizde kızımız olursa ismini " Eylem ", oğlumuz olursa ismini " Barış " koyarız diye kararlaştırmıştık. Aslı kaçmak istercesine;

- Kızımı tuvalete götürüyordum. Ben izninizi istiyorum, diyerek bana elini uzattı;

- Mutluluklar dilerim Kemal.

- Mutluluklar diliyorum Aslı.

Eşime ;

- Mutluluklar dilerim Rahime hanım, diyerek eşime sarıldı. Eşime bir şeyler fısıldadı ama duyamadım. Yalnızca eşimin, " Biliyorum.., o benim canım " dediğini duymuştum. Eşimden ayrılır ayrılmaz, geriye dönüp bakmadan hızlı adımlarla uzaklaşmıştı Aslı. Zavallı Eylem koşarak annesine zor yetişiyordu.

Ben hemen eşime sarıldım ;

- Özür dilerim hayatım. Hiç iyi olmadı bu karşılaşmamız, lanet olsun böylesi tesadüfe, gerçekten çok özür dilerim sevgilim.

- Yaralarınız biraz kanadı galiba Kemal bey.

- Hiç öyle bir şey olur mu canım ? Bu kalbi sen yeniledin, yenilenen bir kalpte yara olur mu ?

- Neden o zaman eski sevgilini görünce donup kaldın? Neden yanından geçip gitmedin, neden görmemezlikten gelmedin Kemal ?

- Dedim ya hayatım, beklenmedik bir tesadüftü bu. Bir an şaşkınlığımdan ne yapacağımı şaşırdım. Hem " Aaa, Aslı sen misin ? " desem haklısın. Dedim mi öyle bir şey.?

Eşimin morali çok bozulmuş, sinirden nerede ise ağlayacaktı. Ben ise ne yapacağımı şaşırmıştım.

- Bir de utanmadan, kulağıma ağlayarak ne dese beğenirsin ? " O çok iyi bir insan...O çok iyi biri... Lütfen ona çok iyi bak " demez mi ? Sanki ben Kemal' i tanımıyorum. Sanki ben Kemal’i sevmiyorum.

- Hayatım lütfen, lütfen üzme kendini.

- Nasıl üzülmem ya.., bu kadın hala sana deli gibi aşık ya...,Sen gel de benim yerimde ol, benim yerimde ol da üzülme ya..

- Tamam hayatım. Ben seni deli gibi seviyorum Lütfen. Hadi otobüse binelim. Bak otobüsümüz kalmak üzere.

Elini tutmak istedim ama elini sertçe çekti.

Otobüs hareket etmişti. Rahime hiç konuşmuyordu. Başını cama yaslamış, dışarısını seyreder gibi duruyordu. Elini yine tutmak istedim, yine çekti. Zorla elini avuçlarımın arasına alarak öptüm, öperken bile bir saniye olsun dönüp bakmadı.

İçimden bu tesadüfe tekrar lanetler yağdırmaya başladım. Nereden çıkmıştı bu Aslı ? Bu nasıl bir tesadüftü ? Neden..? Aslı, kendisini, ailesini, beni üzdüğü yetmezmiş gibi, en sonun da eşimi de üzmeyi başarmıştı. Ben böyle içimden küfürler savururken bir yirmi- yirmi beş dakika geçmişti. Rahime birden dönüp, sol eliyle yanağımı okşayarak ;

- Çok özür dilerim hayatım. Birden bir kıskançlık krizine kapıldım. Seni de üzdüm, çok özür dilerim.

Şaşırmış ve çok sevinmiştim. Ben de yanağını okşayarak ;

- Özür dilemene gerek yok hayatım. Ben ister miydim böyle bir karşılaşmayı. Ben senin üzüldüğüne üzüldüm.

- Biliyorum hayatım, istemezdin. Hem ben, Aslı ile aranızdaki her şeyi bilmeme rağmen seninle evlendim. Neden böyle bir tepki gösterdim bilemiyorum.

- Kıskandın o zaman beni. Omzuma başını koyarak ;

- Deli.., eşini yürekten seven her kadın kıskanır.

Kolumu omzuna atarak sıkıca sarıldım.

- Bizi hiç bir şeyin üzmesine izin vermeyelim olur mu canım ?

- Vermeyeceğiz hayatım. Hiç bir güç mutluluğumuzu bozamayacak.

Eşimle, Aslı'nın bu karşılaşması bir filim gibi gözlerimin önünden geçerken, Nuray annemin rehberliği ile mezarlığa gelmiştik. İsa bey, genç bir çınar ağacının altında yatıyordu. Daha henüz mezar taşları yapılmamasına rağmen Nuray annem, eşinin mezarı üstene zambaklar ve karanfiller dikmişti. Ben hemen bir kova bularak çiçekleri suladım. Nuray annem hem dualar okuyor hem de sessiz sessiz ağlayarak mezarın topraklarını düzeltiyordu ama gözlerinden yaşlar ırmak gibi akıyordu. Dayanamadım ben de ağlamaya başladım. İçimden bildiğim bütün duaları okuyordum. Dizlerimin üzerine oturarak " Hakkını helal et İsa baba " dedim.

Nuray annem gözlüklerini takarak Yasin okumaya başladı. Bir süre sonra Yasin okuması bitmişti. Ayağa kalktık, ve mezarlıktan ayrıldık.

Mezarlığa giderken yanından geçtiğimiz çay bahçesine gelince, Nuray annem ;

- İsa beyle bu çay bahçesine sık sık gelir, çay içer bir iki saat otururduk, dedi. Ben hemen durdum.;

- İsterseniz bir çayda birlikte içebiliriz Nuray anne. Sevinmişti, zoraki gülümsemeye çalışarak ;

- Çok iyi olur Kemal bey oğlum.

Çay bahçesi yine çok tenha idi. Salkım söğütlerinin altında bulunan bir masaya oturduk. Garsona iki çay söyledik. Çaylar gelmişti ama Nuray annemde dalıp gitmişti. Biraz sonra irkilerek kendine geldi ve ;

- Konya' da çok güzel günlerimizde oldu. Harika bir arkadaş gurubu edinmiştik. Hepsi demokrat insanlardı. Ama en kötü en acı günlerimizi de yine Konya' da yaşadık.

Sanki o günleri anımsamak ister gibi yine dalmıştı…

Çayımdan bir yudum alarak bir sigara yaktım. Aklıma Aslı’nın biraz önce söyledikleri geldi… “ Sevgimizi, mutluluğumuzu ama her şeyi ben mahvettim. “

Bu, kendine bir sitem di belki, ama doğruydu.

Tekrar altı yıl öncesine gittim….

Hiç bir aşk romanı, Aslı ile yaşadığımız o sevdayı veya bir benzerini, o ana kadar yazmadığı gibi, bu güne kadar da, böyle bir güzel sevda, böyle bir aşk yazılmadı.

İsa babamın, “ Ön nişan “ dediği o geceden sonra, iznimin bitimine kadar hep el ele, göz gözeydik Aslı’yla. Bir nefesin yarısı o, yarısını ben alıyordum.

Aslı, o şirinliği, o tatlı dili ile, ailemin de göz bebeği oluvermişti. Yengemin gülerek;

- Aslı hanım, benim pabucumu, daha evlenmeden dama attı bile. Sitemine karşılık, hemen yengemin yanaklarından öpmüş ve;

- Senin pabucunu bir Aslı değil on Aslı atamaz, benim şeker yengeciğim. Demiş ve yengemin karnını okşayarak;

- Bak, bir prens veya prenses geliyor. Senin pabucun nasıl dama atılır ? diyerek o tatlı diliyle gönlünü alıvermişti.

İzinim bitiminden daha bir gün önceden, Aslı’nın ağlamaktan gözleri şişmişti. Ben ise, gitmemek için neredeyse istifa ediyordum. Ailem, istifa düşünceme karşı çıkmamıştı ama istifa dilekçemi, İsa babam yırtıp atmıştı.

Uğurlama gelen iki aile bizi zor ayırırken, Konya otogarındaki herkes bizim, kenetlenip ayrılamayan ellerimizi ve gözyaşlarımızı seyretmişti.

Giresun’a dönünce, kendimi dairenin çalışmalarına verememiştim. İçimden daireye bile gitmek gelmiyordu. Her gün saatlerce konuşmamıza rağmen Konya’da olmak için can atıyordum. Ve Müdürümün karşı çıkmasına rağmen, bir uzman doktordan “ Bel fıtığı “ teşhisi konularak, iyi bir para karşılığı iki ay rapor aldım. Ve on beş gün bir ayrılıktan sonra, soluğu Konya’da almıştım. Ama rapor alıp geldiğimi ne Aslı ne de ailem biliyordu. Eve gitmeden Aslı’yı görmek için evlerine gittim. Hafta içi geldiğim içinde, İsa babam okulunda, Nuray annem bankadaydı.

Aslı, beni ansızın karşısında görünce öyle bir çığlık atmıştı ki, beş katlı apartmanda herkes duymuştu. Üst kattaki komşuları, Aslı’nın evde yalnız olduğunu bildikleri için, böylesi bir çığlık sonrası korkarak aşağı bile inmişler ama bizi, daha kapıyı kapatmadan birbirimize sarıldığımız için, öpüşürken görmüşler ve hemen yukarı çıkarak Nuray anneme telefon açmışlardı;

- Aslı, merdivenlerde çok fena bir çığlık attı, ben de korktum ve aşağıya indim Nuray hanım. Aslı’yı biriyle öpüşürken gördüm. Tam göremedim ama herhalde sözlüsü. Size bir haber vereyim dedim. Diyerek bizi jurnallemişlerdi. Nuray annem o telaş ile bankadan eve telefon açmıştı. Aslı, sevincinden, ağlamaktan konuşamamış ve telefona ben yanıt vermiştim.;

- Hoş geldin Kemal bey oğlum. Şaşırttın bizi.Demiş ve;

- Ama iyi ki geldin oğlum. Sen gittiğinden beri Aslı, yemeden kesildi. Yalnızca su içerek duruyor inan.

- Teşekkür ederim Nuray anne. Merak etmeyin, bundan sonra kendi ellerimle yemek yediririm ben ona. Nuray anneciğim henüz eve gitmedim. Aslı’yı da götürüyorum eve.

- Tamam Kemal bey oğlum. Bizde İsa bey ile akşama size geliriz.

- Lütfen erken gelin ama Nuray anneciğim. Hep birlikte zevkli bir yemek yiyelim.

Aslı’nın sevincinden ağlaması geçince;

- Ayrılık bu kadar mı zormuş, insana bu kadar koyarmış be aşkım. Ya.. ben bir yıl ne yapacağım sensiz ya..Bu on beş gün, bir yıl gibi geldi inan bana.. Bak aşkım, ben ne düşünüyorum. Senin tayinini Ankara’ya yaptırmak için hemen bir torpil bulalım. Bir ev tutalım, bende yurttan ayrılırım. Değilse bu bir yıl geçmez aşkım ya.

- Güzel sevgilim benim, ben henüz dört yıllık memurum. Ankara’ya tayin yaptıramayabiliriz bu bir, gelecek yıl senin çekeceğin kurada Ankara’nın olma olasılığı milyonda bir bile değildir. Aday memur olacağın için senin tayinini Ankara’ya hiç yaptıramayız bu iki. Önümüzdeki yıl, Giresun uzak olduğu için yakın ve güzel bir yere ben tayin isteyeceğim. Ondan sonra eş durumu ile senin tayinini benim çalıştığım yere yaptıracağız.

- Ööfff ya, sen benim çıldırmamı istiyorsun galiba. Şunun şurasında kendimi teselli etmek için hayal bile kurdurmuyorsun insana.

- Aşkım benim, tamam dediğin gibi olsun. Ankara’ya tayin yaptırdık diyelim ama sen sınıfta kalırsın canım benim.

- Anlamadım ne diye sınıfta kalacakmışım?

- Sınavlarına hazırlanma fırsatı nasıl bulacaksın ya? Dedim. Aslı anlamıştı, gülerek;

- Ders çalışmama fırsat vermez misin sahiden?

- Vermem. Şu güzelliğe bir baksana. Senin saatlerce ders çalışmana nasıl dayanırım ben?

- Deli..ben de bir odaya kaçar kapıyı da kitlerim ve orada ders çalışırım.

- O zaman bizim evde kırılmadık kapı kalmayacak desene. Demiştim. Aslı gülerek hazırlanmak için odasına giderken;

- Sakın bu odanın da kapısını kırmaya kalkma vallahi bir bağırırım, bu sefer üstekiler polis çağırır.

Bu iki ay içerisinde, bu güzel birlikteliğimizi artık ailelerimizde iyice kanıksamıştı.

Arada sırada, birbirimizin karşısına veya biraz uzağına otursak “ Ay, siz ayrı da mı otururmuşsunuz? “ diye takılıyorlardı.

Aslı ne istese ben hemen yapıyor, ben ne istesem Aslı, asla“ Hayır “ demiyordu. Örneğin, bir gün dışarıya çıkacaktık. Havanın sıcak olması nedeniyle, Aslı, sırtlının yarısını açıkta bırakan, göğüslerinin hemen üzerinde, askılı bir bluz giymişti. Onu öyle görünce, kıskanmıştım galiba;

- Aşkım, fazla açık değil mi bu? Demiştim. Aslı, yanıma gelip beni öpmüş;

- Sen yeter ki söyle aşkım, ben hemen değiştiririm. Demiş ve o bluzunu değiştirmişti.

Ve raporlu olduğum o iki ay, bir su gibi akıp geçti. Anladım ki zaman, çok nankör ve sevdanın ve sevgililerin yanında değildi.

Aslı’nın son senesinin ilk dönemi başlamıştı. Ben her ayın ilk Cumartesi Pazar günleri Aslı’nın yanında olurken, bu ilk dönem ayda iki defa Ankara’ya gitmeye başlamıştım. O kış günlerinde, Ankara’nın o soğuk günlerinde bile, birbirimize sarılarak, üşümek nedir bilmeden, Ankara caddelerinde dolaşıyorduk.

Ve Aslı’nın sürprizi……

Aslı, ailesinin karşı çıkmasına rağmen, vizelerle finaller arasındaki on iki günlük boşlukta Giresun’a geldi. Bir gün önce telefonda bana geleceğini hiç söylememişti.

Salı günü son vizeden çıkar çıkmaz, soluğu otogarda almış Aslı. Ve Çarşamba günü saat 09.00 dairedeydi. Benim odam da, Müdür bey ve birkaç arkadaş çay içiyorduk. Odacıdan odamı öğrenmiş. Kapıyı tıklatıp içeri girince, ben şaşkınlıktan küçük dilimi yutmuştum.;

- Aaaa…Aslı, diyebilmiştim ancak.

- Hep sürprizi sen yapacak değilsin ya aşkım. Bir sürprizde ben yapayım dedim ve geldim. Dedi. Sarılıp, “ Hoş geldin canım “ dedikten sonra, Müdür beye ve arkadaşlara, Aslı’yı tanıştırdım ama hala inanamıyordum. Müdür bey;

- Kaçıp kaçıp gittiğin kadar güzelmiş Aslı kızımız Kemal bey. Dedi ve ;

- Sizin konuşacaklarınız vardır, deyip ayağa kalkınca arkadaşlarda kalktılar.

Aslı’nın gelmesine öyle sevinmiştim ki tahmin edemezsiniz. Ama Aslı’nın “ On iki gün Giresun’ dayım “ demesiyle, sevincim kursağımda kaldı. Aslı otelde kalamazdı ama bizim evde de kalamazdı.

Çünkü; Kaldığımız yer bekar eviydi. Üç arkadaş birlikte kalıyorduk. Arkadaşlarım anlayış göstererek, kendilerine bu süre içerisinde kalacak yer bulurdu ama evimiz Aslı’nın kalmasına uygun değildi. Kara kara düşünmeye başladım. Şimdi Aslı’nın valizini eve bırakmak için gittiğimizde, Aslı evi görecek ve kesin beğenmeyecekti. Aslı ile çay içerken çıkar yol arıyordum. Çayın bitmesiyle Aslı ile birlikte, valizide alarak, izin almak için Müdür beyin yanına gittik. Daha önce de belirttiğim gibi Müdürümüz çok iyi ve babacan bir insandı;

- Kızım, valiz ile geldiğine göre birkaç gün kalacaksın galiba. Dedi. Aslı;

- Finallere burada hazırlanacağım yani on iki gün Giresun’dayım Müdür bey, deyince. Müdür bey şaşırmıştı.

- Aslı hanım, size biraz sonra evi Kemal bey gösterir. O bekar evinde siz ne kalabilirsiniz ne de rahat bir şekilde ders çalışabilirsiniz. Keşke geleceğinizi bir-iki gün önceden haber verseydiniz, size kalacak bir yer ayarlardık. Dedi ve bana dönerek;

- Kemal bey, siz bu akşam bizim misafirimiz olun. Bu gün ve yarın Aslı hanımın kalabileceği bir misafirhane ayarlamaya çalışalım.

- Size zahmet vermeyelim Müdür bey, dedim ama;

- Ne zahmeti Kemal bey. Valizi buraya bırakın, ben odacıyla eve gönderirim. Sen şimdi Aslı’ya biraz Giresun’u gezdir. Akşam yemeğe de bekliyoruz tamam mı? Dedi ve biz çıktık.

Çıktıktan sonra Aslı’nın ilk sorusu;

- Kaldığınız ev gerçekten o kadar kötümü aşkım? Oldu.

- Hayatım o kadar kötü değil de, bekar evi işte. Senin kalmana uygun değil.

Kaldığımız ev üç odalı idi. Arkadaşlarımla odaları paylaşmıştık. Her birimiz bir oda da kalıyorduk. Evi sık temizleyip havalandıramadığımız için de biraz rutubet kokusu vardı. Aslı’yla eve geldiğimizde tahmin ettiğim gibi evi hiç beğenmemişti ve;

- Aşkım bu evde nasıl kalıyorsun? deyip, çok üzülmüştü. Ve;

- Ben misafirhanede falan kalmak istemiyorum. Diye de sitem etmişti.

Hava biraz soğuk olmasına rağmen, sahilden başlayarak Aslı’ya Giresun’u gezdiriyordum. Ama benim moralim bozuktu. Aslı hem bu bekar evinde kalamazdı hem de misafirhanede kalmak istemiyordu. Ben bu düşünceler içerisinde bocalarken, Aslı birden ;

- Aşkım bak kiralık ev. diye bağırdı. Gerçektende karşımızdaki apartmanın üçüncü katının penceresinde “ Kiralık “ diye bir yazı vardı.

- Hadi bir bakalım hayatım, dedi heyecanla. Ev sahil yolunda, denizi gören bir yerdeydi.

- Hayatım buradaki evlerin kiraları çok yüksektir.

- Aman aşkım, satın almayacağız ya, bir soralım lütfen. Ben artık senin o evde kalmana dayanamam. Demesiyle, apartmanın birinci katından, evin, kuyumcu Ahmet’in olduğunu öğrendik. İsim bana yabancı gelmemişti. Kuyumcu dükkanına gidince adamı da tanıdım. Adamın yayladaki bir tarlasına, geçen yıl meyve bahçesini ben kurmuştum. Ahmet bey de beni tanımıştı.;

- Hoş geldiniz Kemal bey, dedi.

- Hoş bulduk Ahmet bey. Sahilde ki kiralık eviniz için gelmiştik Ahmet bey, dedim.

-Evlendiniz mi Kemal bey, tebrik ederim sizi.

- Henüz evlenmedik. Nişanlıyız. Dememle, Aslı atıldı.

- Ben Kemal’in nişanlısıyım. Adım Aslı. Eğitim Fakültesinin son sınıfındayım. Temmuz da evleneceğiz ve eş durumundan Giresun’a tayin yaptıracağız. Şimdiden ev tutalım diye düşünmüştük. Dedi. Ahmet bey bana dönerek;

- Niye acele ediyorsunuz Kemal bey? O aylarda evler boşalır ve kiralık ev rahat bulunur. Aslı;

- Kemal’i ziyarete geldim. Ama kaldığı yeri hiç beğenmedim. İyi bir ev bulup gitmezsem aklım nişanlımda kalır. Bu nedenle hemen bir ev bulalım ve evleninceye kadar da içini döşeyelim diye düşünüyoruz. Size zahmet olmazsa eve bir bakabilir miyiz? Deyince, Ahmet bey bizi kiralık olan eve götürmek mecburiyetinde kaldı.

Ev gerçekten güzeldi. İki oda bir salondu, Karadeniz ayaklarının altındaydı sanki. Boya da istemiyordu. Üstelik Ahmet bey evi de temizletmişti. Bir tek pencerelerin silinmesi gerekiyordu. Benim yerime yine Aslı sordu;

- Kirasına ne diyorsunuz Ahmet bey?

- Bu semtte kiralar 250-300 lira.

- Çok pahalı ya. Biz yeni evleneceğiz. Ne olur biraz indirin.

- Bakın, size ben henüz olur demedim. Kemal bey şu an bekar. Ben bu evi Kemal beye kiralarsam, apartmandakiler bana kızar.

- Ne olacak Ahmet bey? Nişanlım sabah çıkacak evden akşam gelecek. Ben nişanlıma kefil olduğum gibi, Kemal’in nasıl biri olduğunu Müdüründen de sorabilirsiniz?

- Bakın Aslı hanım. Burası ufak bir şehir. Herkes birbirini tanır. Kemal beyi de 3-4 yıldan beri tanıyor biliyoruz. Efendiliğini herkes bilir. Aslı Ahmet beyin sözünü keserek hemen atıldı.

- Daha ne o zaman. Lütfen, biz evinizi beğendik. Biz yeni evli olacağımız için, çocukta yok üstelik.. Ev sahiplerinin arayıp da bulamayacağı bir kiracıyız. Biraz ikram edin de evinizi tutalım. Deyince, Ahmet bey, yelkenleri suya indirmişti;

- Tamam. Yeni evleneceğiniz için de, sizden 200 lira kira alacağım, demesi üzerine, 175 liraya anlaşarak, evin anahtarlarını almıştık. Aslı uçuyordu sevincinden. Ve bu Aslı’nın şansından başka bir şey değildi.

Evi tutmuştuk ama, benim bekar evimizde bir ranzam ve masamdan başka bir eşyam da yoktu;

- Aşkım, benim o evde giysilerimden başka eşyam var sayılmaz. Çok eşyaya ihtiyacımız var. Ne yapacağız?

-Aşkım ben çok acıktım. Hem bir yemek yiyelim hem de liste yapalım.

Yemek yerken, Aslı bir yandan da düşünüp düşünüp listeye ilaveler yapıyordu. Liste iyice uzamıştı. Aklımdan “ İyi ki para biriktirmiş “ diye geçirdim. Aslı listeyi bakmam için uzatırken;

- Aşkım, benim bankada 1.100 liram var. O parayı çekeriz şimdi. Sen de para biriktiriyorum diyordun. Senin ne kadar paran var bankada? Deyince, cebimden banka cüzdanını çıkartıp uzattım;

- Ooo, sen zenginmişsin hayatım. Ver şu listeyi biraz daha ilaveler yapayım o zaman. Dedi ve ilaveleri yaptıktan sonra kalktık. İlk önce bankaya gittik. Aslı’ya para çekmemesini söylememe rağmen;

- Olmaz aşkım, madem ki bu ev, bizim evimizin çekirdeği olacak, o zaman çorba da benim de tuzum bulunması gerekir. deyince, 500 lira çekmesine razı oldum.

500 lira, enflasyonun canavarının olmadığı o dönemlerde, çok iyi paraydı.

Akşam Müdür beylere gidinceye kadar neler almadık ki,

İlk önce perdeleri aldık. Bir soba ve 4-5 çuval fındık kabuğu ile 200 kilo odun aldık. İki adet kanepe, bir halı, bir tane merdaneli çamaşır makinesi, tüp, milangaz, ufak bir gar dolap, yuvarlak bir masa ve dört sandalye, ütü, kaset çalar bir radyo, bir yorgan, iki yastık, iki battaniye, bir elektrik süpürgesi v.s. v.s

Mutfak için de; 3 adet muhtelif büyüklükte tencere, iki tava, altışar adet servis tabağı, tabak ve çorba kasesi, altışar adet çatal kaşık ve bıçak, bir ekmek dolabı, kepçe, süzgeç, çaydanlık, kahvaltı tabakları v.s. Bunların hepsini evimize koymuştuk. Alınmadık bir tek yiyecek malzemeleri kalmıştı. Onları da yarın almaya karar verdik. Tüm bunları büyük bir heyecan içerisinde yaptığımız için, kan-ter içerisinde kalmamıza rağmen, yorgunluktan hiç şikayet etmiyorduk.

Müdür beylere gidinceye kadar, perdelerimizi takmış, sobamızı bile kurmuştuk.

Akşam yemeğinden sonra evimize bile gelebilirdik. Ama Müdür bey “ Çok yorulmuşsunuz, bu akşam burada kalın ve iyi bir şekilde dinlenin “ deyince, Müdür beyin evinde kaldık.

Sabah, Müdür beylerden ayrılırken, Müdürüm ;

- Kemal bey, evinizi yerleştirinceye kadar izinlisin. Her gün daireye 3-4 saat uğra ki, Aslı kızımda ders çalışsın. Diyerek, olgunluğunu bir kez daha göstermişti.

O gün, mutfak alış verişimizi de yaparak, aldığımız eşyaları yerleştirdik. Sobamızı yaktık. Evimiz çok güzel olmuştu. Aslı, benim ne kadar çamaşırım, gömleğim varsa, temiz olanları bile yıkadı. Ama asacak çamaşır ipi ve mandal almayı unutmuşuz. Ben koşarak almak için çıkarken Aslı “ Aşkım ütü masasını da unutmuşuz “ diye hatırlatınca, hepsini alıp geldim. Aslı, yorgun olmasına rağmen, mutluluk ve coşku içerisinde mutfağa yemek yapmak için geçince, ben hem ona yardım ediyor hem de onu seyrediyordum. Benim de mutluluktan içim içime sığmıyordu. Evimizde ilk defa yanak yanağa yemek yerken “ İşte mutluluk bu “ diye, haykırasım geliyordu.

Zavallı sevgilimin çok yorulduğu, yatağa girip başını göğsüme koyar koymaz uyumasıyla belli oldu.

Sabah uyandığımda saat 09.30 olmuştu. Aslı, sırtı bana dönük, kollarımın arasında hala uyuyordu. Altından kolumu, uyandırmamaya özen göstererek yavaşça çektim. Ve dakikalarca Aslı’yı seyrettim. “ Ben bir peri kızıyla yatmışım “ diye, Tanrıma teşekkür ederek kalktım.

İlk önce sobayı yaktım. Mutfağa geçerek çayı koydum ve altını kısarak, hemen dışarıya çıktım. Taze bir ekmek, poğaça ve simit alarak geri döndüm. Aslı uyanmadan kahvaltıyı hazırlamak istiyordum. Ses yapmamaya çalışarak kahvaltılıkları masaya taşıdım. Çayda demlenmişti. Kaşarlı yumurta da kırarak, Aslı’nın yanına gittim.

Ellerini avuçlarıma aldım, parmaklarının ucundan başlayarak öpücük yağmuruna tuttum. Gıdığını, çenesini öperken Aslı uyanmıştı. Dudaklarına bir öpücük kondurarak “ Günaydın aşkım “ dedim. Aslı kalktı, şöyle bir etrafına bakındı. “ Günaydın aşkım ” deyip boynuma sarılırken ağlamaya başladı. Korkmuştum;

- Ne oldu aşkım? Neden ağlıyorsun? Diye heyecanla sordum. Daha da sıkı sarılarak;

- Hayallerim de hep böyle uyandırılmak vardı. Evlendiğimde kocamın, kahvaltıyı hazırlayıp beni öperek uyandırmasını, çok düşlüyordum. Daha senin kadının olmadan hayallerimi yaşatıyorsun bana. Seni çok ama çok seviyorum aşkım. Tanrım iyi ki seni karşıma çıkardı. Deyip, bu kez Aslı beni öpücük yağmuruna tutmaya başladı.

Kahvaltıdan sonra, ailelerimize telefon etmek için dışarıya çıktık. Cumartesi günü olduğu için, saat 14.00 den sonra, ilk önce Aslı’nın ailesini aradık. Ailesi Aslı’ya, Giresun’a geldiği için hala kızıyorlardı. Nuray annem, “ Ateşle barut yan yana durmaz “ demiş, Annesinin bu şekilde konuşmasına, Aslı’nın “ Niye bana, niye Kemal’e güvenmiyorsunuz. Biz sizi üzecek bir şey yapmayız anneciğim “ dediğini duydum.

Daha sonra bizimkilere telefon açtık, sürpriz yapmak istedik ama Nuray annem, Annemi arayarak, Aslı’nın benim yanımda olduğunu söylemiş. Annem de, aynı Nuray annem gibi konuşunca;

- Anneciğim, biz Aslı ile Konya’da da, onların evinde bizim evimizde her gün saatlerce yalnız kaldık. Biz ikimizde olgun insanlarız. Siz hiç endişelenmeyin, Aslı o eve, beyaz gelinliği içerisinde gururla gelecek anneciğim. Dememe rağmen annemin endişelerini ve tedirginliğini giderememiştim.

Ailelerimiz kendilerince belki haklıydılar ama bizim, birbirimize saygımız çerçevesinde, seviyeli bir ilişkimiz vardı. Tepkileri sonucu moralimiz bozulmuştu. Aslı sitem etmeye başladı;

- Niye bize güvenmiyorlar aşkım ya? İkimizde 22 yaşında kültürlü insanlarız. Biz birbirimize saygımızı, sevgimizi yıpratacak kadar ileri gitmeyiz değil mi aşkım? Hem ben sana, kendime güvenmesem hiç buraya gelir miydim? Neymiş efendim

“ Ateşle barut yan yana durmaz “ mış. Şeytan diyor ki… deyip, sustu.

Arkasını getiremedi ama anlamıştım. Beline sarıldım ve muzipçe gülümseyerek;

- Şeytan ne diyor aşkım?

- Kemal, hainlik yapma, zaten moralim bozuldu.

- Ben bu şeytanı sevmeye başladım aşkım. Deyip, damarına basmaya devam ettim.

- Şimdi çantayı kafana indireceğim ama. O zaman şeytanı sevmeyi görürsün.

Morallerimiz biraz yerine gelmeye başlamıştı. Haftalık dergilerimizi, gazetelerimizi ve dört şişe bira alarak evimize döndük.

Bu on iki gün, mutluluk sarhoşluğu ile göz açıp kapatıncaya kadar çabuk geçti.

Aslı’yı uğurlarken, ağlamamak için birbirimize söz vermemize rağmen, onun da benim de gözlerimizden yağmur gibi yaşlar aktı.

..............................................................................................................................................................

Ama bu mutluluğumuzun, sonun başlangıcı olacağını bilemezdik.

Birisi çıkıp da, bu mutluluğunuz “ sonun başlangıcı “ deseydi, inanınız ki onu, o an çekip vururdum.

Ama ne yazık ki, artık sonun başlangıcını yaşamaya başlayacaktık…..

Kemal KÜÇÜKTEKİN

26.07.2010

KARAMAN

BİR YOLCULUK ANISI -6- BENCİLLİK, SEVGİYLE Mİ BAŞLAR ?

2010-07-09T08:00:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı -6- Bencillik, sevgiyle mi başlar ?

Gerek bir resmi kurumda çalışmamın alışkanlığı, gerekse erken yatmam nedeniyle saat 07.30 da uyanmıştım. Hemen giyinerek otelden ayrıldım. Ve dışarıya çıktığımda Eskişehir' de uyanmıştı.

Önce bir pastahane de kahvaltı yaptım. Daha sonra bir berber de traş oldum. Ve cüzdanımdan adresi çıkararak, bu adresi bana en iyi postacılar tarif edebilir, düşüncesi ile, akşam yerini öğrendiğim postahaneye gittim. İlk önce eşime, telefon açarak bir " Günaydın " dedikten sonra, Nuray hanımın evini postacılardan öğrendim. Bulunduğu mahalleye gelince, sokağı bulmak zor olmadı. Tek tek apartmanı ve numaralarını aramaktansa, sokağın içerisindeki bakkala sordum. "İsa Türkoğlu' nun evi" değince bakkal ;

- Hani şu 5-6 gün önce vefat eden İsa hocamı ? diye sordu. Tanıyordu demek ki.

- Şu iki çam ağacını görüyor musunuz, o kahverengi beş katlı apartmanın ikinci katında oturuyordu. Çok iyi bir adamdı, çok erken gitti zavallı, dedi.

Evlerini bulmuştum, ev yakındı, teşekkür ederek, saate baktım 08.30 du. Henüz erkendi. Bu saatte rahatsız etmemek için zaman geçirebileceğim bir çay bahçesi olup olmadığını sordum İki sokak aşağıda bir çay bahçesinin olduğunu söyledi. Çay bahçesini bularak, hava serin olmasına rağmen, süs elmalarının altındaki masaya oturdum ve bir çay söyledim. Yanıma gazete ve dergi de almadığım için yine düşüncelere dalmıştım.

İsa babamın dediği gibi, ön nişanın yapılacağı Cumartesi günü idi. Babam mağazaya gitmiş ve saat 16.00-17.00 de mutlaka evde olurum demişti. Abimde bürolarına gitmişti. Bebek onlara uğurlu gelmiş, bir kooperatifin 320 dairelik inşaatını almışlardı. Bu abim ve ortaklarının ilk büyük işiydi.

Ben ise heyecandan yerimde duramıyordum. . Saat 13.00 gibi annem ile yengem, " Biz alışverişe çıkıyoruz, çikolatayı gelirken alırız, çiçeği de akşama doğru sen yaptırırsın oğlum " deyip gittiler. Aslı' ya telefon açtım. o da çok heyecanlı ve sevinçli olduğunu söyledi. Onlarda saat 15.00 gibi kuaföre gideceklermiş. Zaman geçmek bilmiyordu.

Her hangi bir şey de okuyamıyordum. Bu heyecanı yaşayan dostlarım çok iyi bilirler, sen aç, John Steinbeck' i, Tolstoy' u oku bakalım okuyabiliyor musun ?

Evde de yalnız kalmıştım, can sıkıntısından, heyecandan elime ne geçerse atıştırıp duruyordum.

Saat 18.00 gibi babamla birlikte annem ve yengem de gelmişti. Annem ile yengem kuaföre uğramışlar ki, ikisi de harika olmuş. Yengem saçlarını sarıya boyatmış ve meç attırmış, çok harika görünüyordu. Saat yaklaştıkça benim heyecanımda artmış, yerimde oturamıyordum.

Babam, elinde iki birayla yanıma geldi.;

- Kemal şimdi heyecandan biraları götürmüştür dedim ya, baktım içmemişsin. Al bakalım biraz heyecanın yatışsın. Ben babama teşekkür ettim ki, abimde geldi. Kırmızı güllerden harika bir de çiçek yaptırmıştı. Anneme , bir eksiğimizin olup olmadığını sormadan oturmadı. Annem ;

- Bir eksiğimiz kalmadı, sağ ol oğlum benim. Babanla birlikte fotoğrafçıyı da ayarladık. İsa beylerin adresini verdik. saat 22.00 gibi fotoğrafçı da gelecek. Yemeğimizi yedikten sonra hazırlanır ve saat 21.00 gibi gideriz. Ben ;

- Gece yarısı mı gideceğiz anneciğim ya ? 21.00 geç değil mi ? deyince, güldüler.

Saat 20.00 civarında yemekten kalktık. Annem ;

- Hadi beyler siz yavaş yavaş giyinin. Biz de yemek masasını toplar toplamaz giyiniriz. dedi.

Ben hemen, sabah traş olmama rağmen bir daha traş oldum. Beyaz gömleğimin üzerine, zemini açık mavi, sarı ve beyaz çizgili kravatımı taktım. Ve yeni almış olduğumuz gümüş rengi takım elbisemi giydim. Aynanın karşısından ayrılmıyordum. Saçlarıma defalarca şekil veriyor, beğenmiyor tekrar tarıyordum. Yarım şişeye yakın bir parfümle ancak tatmin oldum. Salona geldiğimde, babamın kahverengi takım elbiselerini giydiğini ve kravatını takmaya çalıştığını gördüm. Abim de yukarıdan inmişti, Onun üzerinde de, beyaz bir gömlek, tatlı mavi takım elbise vardı. Kravat yerine siyah bir papyon takmıştı. Biraz sonra Annem ve yengem de hazırdı. Annem parlak bej rengi bir tayyör giymişti. İçinde geniş yuvarlak yakalı, tatlı bir yeşil blüz vardı. Yengem ise, yaptırmış olduğu sarı saçlarının altına şampanya rengi bir tayyör giymişti. İkisi de harika görünüyordu.

Ve saat 20.45 gibi arabaya binerken, en az onlarda benim kadar heyecanlıydı.

Kapılarının ziline bastığımızda saat tam 21.00 di. Nuray hanım ve İsa bey, birlikte karşıladılar bizi. İkisi de çok şıktı. Nuray hanım, belden itibaren hafif genişleyen beyaz bir pantolon, üzerine, açık mavi bir gömlek ve kısa bir süet ceket giymişti. İsa beyin üzerinde ise krem rengi bir takım elbise vardı. Kibarca hepimize "Hoş geldiniz " dediler. Elimdeki gülleri ve çikolatayı Nuray hanıma verdim. Hatır sorulmalarına geçildi. Annem ve babam ikili koltuğa, abim, yengem ve ben üçlü koltuğa oturmuştuk. Üç-beş dakika sohbet edildi. Hala görünürlerde Aslı yoktu. Ben yengemin kulağına eğilerek ;

- İster misin Aslı firar etmiş olsun, dedim. Yengem kendini tutamadı, güldü. ve sesli olarak ;

- Etmez, etmez , dedi. Nuray hanım dayanamayıp sordu, yengemin de gülmesini merak etmişti galiba ;

- Ne o etmeyen Tülay hanım ?

- Kemal Aslı' yı göremeyince " Aslı firar etmiş galiba " deyince, ben de " etmez etmez " dedim Nuray hanım . Nuray hanım bana dönerek ;

- Hiç firar eder mi Kemal bey oğlum. Sen onun içeride heyecandan ölmediğine dua et. Ben bir Aslı cığıma bir bakayım o zaman, dedi ve kalktı. Oturma odasından Nuray hanımla Aslı çıkarken gözlerime inanamadım.

Aslı, sanki bir filim yıldızı gibi olmuştu, O omuzları açık bordo elbise üzerinde harika duruyordu. . Saçlarını kızıla boyatmış, ya kendi saçından meç bırakılmış ya da sonradan kızıl üzerine sarı meç atılmıştı. Bordo elbise ve kızıl saçlar, omuzlarının bütün güzelliğini ortaya çıkarmıştı. Saçları hafif geriye toplanarak kabartılınca, o çocuksu, masum yüzü olduğu gibi açığa çıkmıştı. Kahverengi bir kalemle, hafif dolgun dudakların kenarları belirlenmiş ve kırmızı az bir ruj sürülmüştü. Yanakları da, dudaklarına sürülen rujun renginde hafifçe boyalıydı. Mavi gözlerinin göz kapakları, gözlerine uyumlu olarak boyanmıştı. O ufak kalkık burnuyla sanki bir peri, sanki bir melek girmişti odaya. Kalbim hızlı hızlı atmaya başlamıştı. Biraz sonra bu peri benim nişanlım olacaktı. İnanmıyor... İnanamıyordum....

Aslı' da hepimize kibarca " Hoş geldiniz " dedi. Annem ve babamım ellerini kibarca öperek kucaklaştılar ve öpüştüler. Abim ve yengemle de öpüşerek, hoş geldiniz, dedi. Bana ;

- Hoş geldin Kemal. deyip elini uzatınca, ben dayanamayıp elini avuçlarıma alarak öptüm ve ;

- Hoş bulduk aşkım. Çok güzelsin, harika görünüyorsun, dedim usulca.

- Teşekkür ederim. Sen de çok yakışıklı olmuşsun, dedi. Ve annesine yakın bir sandalye çekerek oturdu.

Bir süre sonra babam ;

- Nuray hanım, İsa bey, bir araya gelmemizin nedeni malumunuzdur. İlk önce, konuşmasını bilen, saygılı, aydın ve modern bir kız yetiştirdiğiniz için sizi bir kez daha kutluyorum. Çocuklarımız birbirlerini beğenip ve sevmişler. Anne ve babaları olarak, bize düşen görev, onlara aracı ve yardımcı olmaktır. Güzeller güzeli Aslı kızımızı, Kemal' in annesi babası olarak biz de çok sevdik ve kendi kızımız gibi bağrımıza basacağımızı da bilmenizi isterim. Her ne kadar çocuklarımız birbirini sevmiş olsalar da, sizin de bu birliktelik için onayınızın olması gerekiyor. Eğer onayınız varsa, güzel kızınız Aslı' yı, oğlumuz Kemal' e, Allahın emri ve Peygamberimizin kavli ile istiyorum. dedi.

İsa bey ;

- Bu ortam, bir kız babasının ve annesinin yaşadığı en zor anlardan birisi olsa gerek. Neriman hanım, Doğan bey, kızıma ve bize değer vererek gelmeniz bizim için bir onurdur. Ben de Kemal bey gibi bir evlat yetiştirdiğiniz için sizi kutlarım. Kemal beyi, gerek Nuray hanım gerekse ben beğeniyoruz ve takdir ediyoruz. Bir anne ve baba olarak bu gençlerin birbirlerini beğendiklerini ve sevdiklerini bizde gözlemlemiş buluyoruz. Klasikleşmiş ve gereksiz bir soru ama yine de benim sevgili kızıma sormam gerekiyor. Ve Aslı' ya dönerek ;

- Güzel kızım, Aslı cığım, Doğan bey ve ailesinin neden burada olduklarını biliyorsun ve Doğan beyi duydun. Senin kararını son bir kez hepimiz duymak istiyoruz canım. deyince, Aslı'nın yüzü hem biraz utancından hem de heyecandan kızarmıştı.;

- Ben kararımı daha önce size söylemiştim babacığım, ama yine de siz bilirsiniz. dedi.

İsa bey eşine dönerek ;

- Hayatım, sevgili Nuray hanımcığım, 24 yıldan beri bu evde kararları birlikte aldık, ne yapılması gerekiyorsa birlikte yaptık... Güzel kızımızın üzerindeki emeğin de, ben den çok çok fazladır senin. Bu nedenle, senin düşüncelerin benim için çok çok önemlidir. Sen ne diyorsun hayatım.

- Hayatım, Doğan beyi, zarif eşi Neriman hanımı, Korhan beyi, eşi güzel kızımız Tülay hanımı tek tek tanıdık. Değerli bir aile oldukları kuşkusuz.. Hepsini ayrı ayrı ben şahsım adına çok sevdim. Kemal bey oğlumuza gelince de, çok kibar, çok aydın ve kültürlü bir delikanlı. Kızımızı çok seviyor, kızımızda Kemal' i çok seviyor. Birlikte çok mutlu olacaklarına inanıyorum. Ben, içimden bir şeyler kopmasına rağmen " Evet " diyorum hayatım, ama yine de son karar senin. deyince Nuray hanım, İsa bey ayağa kalkarak, Aslı' yı yanına çağırdı, iki yanağından da öptü. Bana da " Kemal bey oğlum siz de gelir misiniz " dedi. Ben de kalkarak yanlarına gittim. Benim de iki yanağımdan öperek ;

- Bakın çocuklar, birbirinize sevgi dolu, saygı dolu gözlerle baktığınızı, birlikte mutlu olduğunuzu hepimiz gözlemlemiş bulunuyoruz. Benim sizden isteğim birbirinize her zaman böyle sevgili ve saygılı olun. Size ömrünüz boyunca mutluluklar diliyorum, diyerek Aslı' nın eliyle benim elimi birleştirdi. İkimizi birden kucaklıyarak öptü. Ben hemen elini öperek ;

- Teşekkür ederim babacığım. Aslı her şeyin en güzeline layık olduğu gibi mutluluğunda en güzeline layık. Aslı' yı mutlu etmek için ne gerekiyorsa yapacağıma güvenebilirsiniz.

- Biliyorum Kemal oğlum. Benim sana güvenim sonsuz, dedi. Aslı da, teşekkür ederek babasının elini öptü.

Babam ;

- Nuray hanım, İsa bey, daha önce de kararlaştırdığımız gibi bir söz kesimi yüzüğü ile bu olayı resmileştirelim. Aslı kızım okulunu bitirdikten sonra kızıma layık, görkemli bir nişan yaparız. Daha sonra çocuklarımızın belirleyeceği bir tarihte düğünlerini de yaparız. Ben şimdi izniniz olursa yüzüklerini takmak istiyorum ve bu yüzükleri takmaktan büyük bir mutluluk ve onur duyacağım.

Ve birbirine kırmızı kurdela ile bağlı yüzüklerden, ilk önce Aslı' nın olanını, Aslı' nın parmağına taktı.;

- Ömür boyu mutlu olun kızım, diyerek Aslı' yı yanaklarında ve anlından öptü. Benim de parmağıma yüzüğü takarak;

- Seninle gurur duyuyorum oğlum. Mutlu ol oğlum. Siz ne kadar mutlu olursanız ben o kadar mutluluk duyarım, dedi. Yanaklarımdan ve anlımdan sevgiyle öptü.

Hepsi birden alkışlamaya başladılar. Abimle yengem " Öp, öp " diye tempo tutuyorlardı. Biz de fırsat bu fırsattır deyip birbirimiz sarıldık ve öpüştük. Daha sonra herkesin elini öptük.

Fotoğrafçı gelecek diye kurdela kesilmemişti. Nuray hanım, çikolata ile birlikte içecekleri de getirmiş Tülay yengem ikram etmeye başlamıştı.

Biz ise, yan yana oturmuş, bir parmaklarımızda ki yüzüklere bir de birbirimize bakıyorduk. Aslı;

- Çok mutluyum Kemal, seni çok seviyorum, diye fısıldadı.

- Ben de seni çok seviyorum Aşkım. Seni böyle mutlu görmek beni daha çok mutlu ediyor, diye kulağına fısıldadım.

Bir süre sonra, Nuray hanımın " Kahvelerinizi nasıl alırsınız ?" diye sormasıyla, Aslı ;

- Kahveleri ben yapmak istiyorum Anneciğim. diyerek ayağa kalktı.

- Ama güzel kızım, fotoğrafçı gelecek diye sizin kurdelanız kesilmedi. Bu şekil de nasıl yapacaksın ?

- Biz Kemal' le yaparız anneciğim. Hem Kemal' i böylece, evlenmeden önce mutfağa sokmuş olurum. deyince herkesi bir gülmek aldı. Ben de bu şakaya karşılık ;

- Yook yaa... Kusura bakma Aslı hanım, şimdiden mutfağa girersem bunun sonu kılıbıklık olur. Eğer kahveleri siz yapacaksınız, yüzüğü çıkartırım, siz kahveleri yapar gelirsiniz, deyince Aslı ;

- Bana bak çocuk, o yüzüğü parmağından bir saniye çıkar, vallahi seni boğarım, deyince gülmeler daha da artmıştı ama Aslı hemen boynuma sarıldı ve gerek kendi annesinin babasının, gerekse benim annemin ve babamın yanında;

- Ah aşkım, ben sana hiç kıyabilir miyim? deyince de, gülmelerin yerini alkış aldı.

Biz mutfağa gittik ama Tülay yengem yine dayanamadı, mutfağa gelerek ;

- Her zaman böyle mutlu olun. Birbirinize çok yakışıyorsunuz, sizi bir kez daha kutluyorum. deyip yanaklarımızdan öptü. Ve Aslı'ya ;

- Aslı cığım, kahveleri senin yapman gerekiyor belki ama bu durumda rahat hareket edemezsiniz. Bu akşam ben yapayım kahveleri. Daha senin elinden çok kahve içeceğiz hayatım, hadi siz şimdi içeriye geçin. demesiyle biz de içeriye, kahveleri yapmadan girdik.

Henüz kahvelerimiz bitmeden, fotoğrafçı da gelmişti. Değişik değişik pozlarda en az 35-40 kare fotoğraf çektirdik. Fotoğraf çekimi bittikten sonra, İsa bey bize dönerek ;

- Çocuklar, hadi gidin de sizde kendi aranızda bu mutluluğu kutlayın diyeceğim ama Konya' yı biliyorsunuz, mutaassıp bir kent. Hele bu saatte doğru dürüst gidilecek ne açık bir pastahane ne bir çay bahçesi bulabilirsiniz. deyince, babam hemen atıldı ;

- O zaman yarın, bizim bahçe de bir mangal partisi yapıp, hem bu mutlu tabloyu hem de Korhan oğlumun işini kutlayalım, ne dersiniz ? deyince, herkes sevinçle kabul etti.

O gece 00.30 kadar, coşkulu gülmelerimiz, kahkahalarımız duvarlarda yankılandı. İki ailenin sevgi ve mutlulukları buram buram tüterek tüm Konya' yı sardı... Ama, ara sıra mutluluk gözyaşları da akmadı değil.... Asla unutulmayacak harika bir geceydi.....Harika bir gece....

Ve Ön nişan sonrası, Pazar günü.

Evimiz, Meram' a giden Eski Meram yolu üzerindeydi. İki katlı bir evdi. Bin metre kare bir bahçenin içerisine yapılmıştı. Evin yan tarafına, babam, büyükçe bir kamelya yaptırmıştı. Çıtalarla örülmüş ve üstü kiremitle kaplanmış olan bu kamelya, on beş kişinin rahatlıkla oturabileceği bir büyüklükteydi. Bir kablo ile Kamelyaya elektrikte çekilmişti. Kamelyanın doğu ve güneyini sarmaşıklar kaplamıştı, böylece yoldan geçenlerin kamelyanın içini görmeleri olanaksızdı. Kamelyanın etrafına ve evin önüne çim ekilmişti. Evin önünde ve kamelyanın etrafında yine elliye yakın, renga renk açan gülleri annem dikmişti. Kamelyanın hemen aşağısında dört arabalık bir park yeri olup, parkın yerine ve birbirine bağlayan yollara parke taş döşenmişti. Evimizin arka tarafında, kömürlük, kiler ve tandırlık vardı. Tandırlığın zemine beton dökülmüştü. Tandırlıktan itibaren bahçemizin arka tarafında, on sekiz elma, üç kiraz, iki vişne ve iki kayısı olmak üzere, yirmi beş meyve ağacını yine babam dikmişti.

Evimizin tek girişi olup, girişteki merdivenle üst kata çıkılıyordu. Diğer bir kapıyla alt kattaki eve giriliyordu. Üst kat abim ve yengeme ait olmasına rağmen, her saat her dakika birlikteydik. Bir tek yatmak için üst kata çıkıyorlardı.

Ve işte pikniği bu bahçede yapacaktık. Erken gelecekleri için, o sabah hep beraber kalktık. Daha doğrusu uykuyu seven beni ve ağabeyimi de kaldırmışlardı. Ama Aslı geleceği için hiç naz yapmadan kalkmıştım. Kısa bir kahvaltıdan sonra, nelerin yapılacağı, nelerin ikram edileceği konuşuldu. Öğle yemeğin de pirzola ve biftek, akşama da sac kavurması yapılmasına karar verilerek görev taksimi yapıldı. Babam, mangalları hazırlayacaktı, ağabeyim etleri, rakıları ve çerezleri alacaktı ve bana da, göçmen pazarından beş kilo yoğurt, taze biber, domates, soğan almak düştü. Abimle birlikte biz çıktık. Beni göçmen pazarında bıraktı. Ayrılırken abime, altı- yedi şişe bira da almasını rica ettim. Saat 10. 30 da her şey hazırdı.

Saat 11.00 gibi İsa babam gil geldiler. Araba dan İlk önce Nuray annem indi. İlk defa onu spor bir kıyafetle görüyordum. Üzerinde bir kot pantolon ve kısa kollu yeşil kareli bir gömlek vardı. Deve tüyü bir süeteri omuzlarına atmış ve kollarını önünde bağlamıştı. Ayağında timberland tibi, deri yazlık bir ayakkabı vardı.

Aslı ise, ayaklarında beyaz spor bir ayakkabı, dizlerinin altından bağlamalı beyaz şalvar tipi bir saten pantolon ve mavi çizgili, kısa kollu şile bezi bir gömlek giymişti. O kızıl saçlarını yine beyaz bir bandajla toplayarak, en usta ressamın bile çizmekte zorlanacağı, o ay gibi, masum güzel yüzünü ortaya çıkarmıştı. Çok güzeldi. Bu kıza, ya giydikleri çok güzel yakışıyordu ya da bu kız, giydikleri kendisine çok yakıştırıyordu. Ama hani bir özdeyiş var, " Güzele ne yakışmaz. " diye. İşte bu özdeyiş, sanki Aslı için söylenmişti.

İsa babam, bağsız bir yazlık ayakkabı ve kül rengi bir kadife pantolonun üzerine zemini açık kahverengi olup koyu kahverengi tonlarına kadar renkli, kareli bir gömlek giymişti.

Tek tek bir birimize sarılıp, selamlaşma fasılından sonra kamelyaya oturuldu. Bir süre sonra,

babam, İsa babama bahçeyi gezdirmek için kalktıklarında, bayanlarda hazırlıklar için kalkmıştı.

Aslı ile mutfaktan etleri ve sebzeleri mangalların yanına taşımıştık. Abim etlerin gecikmemesi için iki mangalı birlikte yakmıştı. Ateşin kıvama gelmesi beklenirken, Aslı ile yengem, sebzeleri yıkanıp hazırlıyorlardı.

Yengem beni çağırdı. Daha yanlarına varır varmaz, Aslı bir tas suyu yüzüme dökmesiyle kaçması bir oldu. Şaşırmıştım, tandırdakilerin gülmesiyle kendime geldim. Hemen tası doldurarak Aslı'yı kovalamaya başladım. Aslı kamelyanın etrafında hem kaçıyor hemde " Yapma aşkım, n'olur aşkım " diye bağırıyordu. Tandırdakiler işlerini bırakmış bizi seyrediyorlardı. Aslı'yı yakalamıştım ama elleriyle yüzünü kapamış başını eğerek kurtulmaya çalışıyordu. Gömleğinin yakasından ensesine doğru biraz su dökünce, irkilerek kendini arkaya atmasıyla, yüzüne suyu dökmüştüm. Kahkahalarla çimlerin üzerine düşmüştük. Tandırdakiler de gülüyordu. Birbirimize sarılarak tandıra geldik. Ben ;

- Aşk olsun yenge, demek bana komplo kuruyorsunuz ? dedim.

- Eee, ne yapalım. Elti dayanışması, dedi.

O an abim mangalın yanından geldi ve içerisinde buzlar olan sürahiyi ve bardağı aldı. Bardağı doldurdu. Hepimiz su içecek derken, soğuk suyu yengemin yüzüne serpiverdi. Yengem çığlık atarken, abim ;

- Bu da kardeş dayanışması, dedi. Yengem sürahiyi kapıncaya kadar abim arabaların yanına çoktan kaçmıştı.

- Eh.., Korhan sen buraya gelmeyecek misin ? Bunun hesabını nasıl soracağımı herkes görecek. diye, bağırıyordu ama hepimiz gülüyorduk.

İşte bu neşe içerisinde, salatalar, söğüşler hazırlanmıştı. Aslı ile ben hazırlananları, çatal, kaşık ve bıçakları kamelyaya taşıyorduk. Pirzolalar da pişmişti. Tabaklara koyarak servis yapıldı ve hepimiz kamelya da yerimizi almıştık. Aslı ile yan yana oturma uğraşlarım da sonuç vermişti.

Herkes açıkmıştı ki, büyük bir iştahla yemeğe başlamışlardı.

Yediğim ilk pirzola dan sonra ikinci pirzolayı uzatarak Aslı'ya ısırttırdım. Aslı'da aynısını yaptı. Artık elimizdeki etleri birbirimize yedirmeye başladık. İkinci üçüncü pirzolalar da böyle yendi. Eti ısırttıran, çatalla ya domates söğüş ya da soğan söğüş de veriyordu. Öyle ki, kendi yediğimizden daha çok zevkli yiyorduk. Birbirimizin dudaklarımızın kenarlarına bulaşan yağları da, bez peçeteyle siliyorduk. Kendimizi o kadar kaptırmışız ki, abimin ;

- Kemal oğlum, bak kötü örnek oluyorsun. Yengen, bana " Kardeşini örnek al biraz , diyor. " demesiyle, kendimize geldik. Masadakilere bir baktık ki, herkes yemeği içmeyi bırakmış hayranlıkla bizi seyrediyordu. Biraz utanmıştık...

Sıcak olduğu için, öğlen yemeğinde içki alınmamıştı. Herkes iştahını akşama sakladı ama yemekten sonra biz, birer bira alarak elmaların altına gittik. Kamelyanın sarmaşıklarla kapalı olan tarafına oturduk. Biralarımızı açarak birer yudum aldık. Aslı, başını omzuma dayadı.;

- Çok mutluyum aşkım, ama çok. Seninle, ailenle tanışmadan önce, her genç kız gibi ben de hayaller kurardım. Hayallerim de, beni çok sevecek, bana saygı duyacak bir eşim olsun isterdim. Eşimin ailesi ile ya anlaşamazsam ya beni sevmezlerse diye aklıma gelir, çok tedirgin olurdum. Hayallerimde bile böyle bir ortamı düşünemezdim. Ailenden bu kadar sevgiyi inan ki hiç beklemiyordum. Ama o kadar iyi bir ailen var ki, Neriman annemi, annem gibi, annem kadar çok seviyorum. Doğan babam, ikinci babam oldu sanki. Benim hiç abim olmadığı için, Korhan abimi gerçek abim gibi seviyorum. Tülay ablamın ise bir benzeri olamaz sanırım. Ve seni., ve seni aşkım, gözümü bile kırpmadan, uğrunda ölecek kadar çok seviyorum.

Eğilerek yanağını ve dudaklarını öptüm ;

-Bundan çok daha güzel günlerimiz olacak aşkım. Göreceksin çok mutlu olacağız. Ailemi tanıdıkça, seni, benden daha çok sevdiklerini göreceksin. Ben de her zaman düşlemişimdir. Aydın, kültürlü, düşünce yapılarımızın uyum sağladığı bir kayın pederimin ve kayın validemin olmasını. Bana sıcak davranmaları, bana kucak açmaları benim de düşümdü. Ama şimdi, senin gibi güzel, senin gibi sevgi dolu bir sevgilim olduğu için ve İsa babam ve Nuray annem gibi bir kayın pederim ve kayın validem olacak olmasına, kendimi " Tanrının ayrıcalıklı bir kulu " olarak görüyorum.

- Seni karşıma çıkardığı için, bende Tanrının ayrıcalıklı bir kuluyum hayatım. Seni mutlu etmek için aşkım, elimden ne geliyorsa, ne yapmam gerekiyorsa hepsini seve seve yapacağım. Keşke okulum bitmiş olaydı şimdi. Evlenirdik hemen.

- Bunu şanssızlığımız olarak düşünelim canım. Ben seni bir yıl değil, bir ömür boyu beklerim sevgilim.

Bu sefer Aslı, dudaklarıma uzanarak bir öpücük kondurdu.

- Aşkım benim, beklersin değil mi ? Ama ayrı kalacağız aşkım ya. Sen yanımda olsan bu bir yıl çok çabuk geçer ama sen yanımda olmayınca her gün bir ay gibi geçecek şimdi. Ben nasıl dayanacağım?

- Benim içinde çok zor olacak aşkım. Ama sevgimiz bize güç verecek, sabır verecek canım. Hem ben seni görmeye yine Ankara' ya gelirim.

- Biliyorum geleceğini aşkım. Geçen dönem de, her ayın ilk cumartesi gününü iple çekiyordum. O gece sabaha kadar heyecandan uyuyamıyordum. Dolaptan bütün elbiselerimi indiriyor, senin için ne giyeceğimi şaşırıyordum.

Bu anın hiç bitmemesini istercesine iyice birbirimize sarılmıştık. Bu mutluluğu, konuşarak değil de, hissederek özümsemeye çalışıyorduk sanki.

Ama annemin;

- Kemal oğlum, Hatice hanım geldi. seslenmesiyle kendimize geldik. Aslı hemen sordu ;_

- Kim bu Hatice ?

- Hatice benim Konya'daki üç-dört arkadaşımdan biri.

- Yaa.

- Gel aşkım seni tanıştırayım. İnanıyorum sende seveceksin.

Hatice, çocukluk arkadaşımdı. Gerçekten Konya'daki üç-dört arkadaşımdan biriydi. Arkadaşlıktan öte bir dostluğumuz vardı. Hemen sokağın karşı tarafında oturuyorlardı. Liseyi bitirir bitirmez, Konya Defterdarlığı'nda çalışmaya başlamıştı. Adana' da okurken yaz tatillerinde, Giresun'dan izine geldiğimde mutlaka bir araya gelir, saatlerce güncel konulardan siyasetten, kitaplardan konuşur, birbirimize şiirler okurduk. Kendini yetiştirmesini bilen, kültürlü ve demokrat, minyon tipli ve oldukça neşeli bir kızdı. Benden bir yaş büyüktü. Bizi görür görmez ;

- Neredesin arkadaşım ya ? Özlettin kendini ? Senin bu gün dolmuştan indiğini görmesem, geldiğini bile öğrenemeyecektim. Aşk olsun yani. O bana, ben ona " Hoş geldin " diyerek birbirimize sarıldık ve öpüştük.

- Hem sana bir hoş geldin diyeyim hem de kitaplarını vereyim diye gelmiştim. diyerek, benim ona verdiğim Görki ve Marks'ın kitaplarını getirmişti.

- Teşekkür ederim Hatice. Sana nişanlımı tanıtayım, demiş ve Aslı'ya bakmıştım ama Aslı' nın moralinin bozulduğunu görünce şaşırmıştım.

- Nişanlım Aslı, aşkım bu arkadaşım Hatice. Aslı'nın çok soğuk bir şekilde " Memnun oldum " demesini oradakilerin hepsi fark etmişti. Buna rağmen Hatice, benim adıma çok sevindiğini belli ederek, Aslı'ya sarıldı ve öperek;

- Kutlarım bir tanem, dedi.

Ve bana da sarılarak öptü;

- Kutlarım arkadaşım. Çok sevindim. Size mutluluklar dilerim. Biliyorsun seni mutlu görmek, beni de mutlu eder.

- Biliyorum Hatice, çok teşekkür ederim. Darısı senin başına.. diyerek, Hatice' yi İsa babam ile Nuray annemle de tanıştırdım.

- Oturmaz mıydın Hatice, hem bu akşam kutlama var. Sende mutluluğumuza ortak olurdun.

- Yok, ben kalmayayım Kemal. Ne güzel iki aile bir araya gelmişsiniz. Ben gevezeliklerimle bu güzelliği bozmayayım. diyerek izin istedi. Hatice gider gitmez, Aslı sinirli bir şekilde kolumdan tuttu ;

- Nasıl yaparsın bunu ya..? Daha bir günlük nişanlıyız ya.. Benim yanımda bir kızla nasıl şapur şupur öpüşürsünüz ? Aslı' ya şaşırarak baktım ama gözlerinde çoktan fırtınalar kopmuş, şimşekler çakıyordu.

- Hayatım Hatice yalnızca benim arkadaşım.

- Nasıl bir arkadaşlık bu Kemal ? Bir defa olsa neyse, sarılıp sarılıp öpüştünüz ya. Hemde benim yanımda.

- Hayatım, insan bir arkadaşına " Hoş geldiniz " deyip öpemez mi? İkincisinde kızcağız, kutlamak için seni de öptü beni de öptü. Ne var bunda Allahını seversen.

Ne benim ailem ne de Aslı'nın ailesi müdehale ediyordu.

- Bir de kızcağız diyor ya. Şuna bak ya.. Koruyor birde üstelik. " Sevgilim " deseydin bari.

- Hayatım, arkadaşlar birbirine sevgili gözüyle bakmazlar. Yersiz bir kıskançlık bu yaptığın.

- Bak hele sen, yersiz bir kıskançlıkmış.. Şimdi ben, bir erkek arkadaşımla sizin gibi böyle öpüşsem, sen kıskanmayacak mısın ?

- Senin gerçekten bir arkadaşınsa neden kıskanayım hayatım. Hem gel bunu içeride konuşalım olmaz mı ? Bak herkes üzülmeye başladı. Kimseyi üzmeye de hakkımız yok.

- Seninle bir yere gitmiyorum.

- İyi... ben gidiyorum o zaman. dedim ve bahçe kapısına doğru yürüdüm. Dışarıya çıktım. Meram' a doğru yürümeye başladım. Ama Aslı'nın bu kıskançlığına çok üzülmüştüm. Hatice benim, arkadaş olarak vazgeçemeyeceğim bir insandı. Hiç bir zaman birbirimize " sevgili " gözüyle bakmadık. Bakamazdık da...

Aşırı bir şekilde sigara içme gereksinimi duydum. Üzerimde ne sigara ne de çakmak vardı. Bu sefer hızlı adımlarla bakkala doğru yürüdüm. Bakkaldan bir sigara ve çakmak aldım. Biraz olsun rahatlamak için daha bakkalın içerisinde yaktım sigarayı. Bakkaldan çıkıp yine yürümeye başlamıştım ki, arkamdan ;

- Yakışıklı bana bir dondurma alır mısın ? diye seslenilmesiyle, döndüm.

Aslı, boynunu bükmüş, mahcup mahcup gülümsemeye çalışıyordu.

Garsonun " Bir çay daha ister misiniz ? " sorusuyla kendime geldim. Hemen saate baktım, saat 09.30 olmuştu bile. Nuray annemin evine gitmek için kalktım. Bakkalın tarif ettiği apartmanın önüne arabamı park ederek indim. İkinci kata çıkarken, üst katlarda merdivenlerden ayak sesi geliyordu. Daha zili basmadan kapı açıldı. Nuray annem hemen boynuma sarıldı ;

- Biliyordum geleceğini, biliyordum Kemal bey oğlum. Pencereden gördük geldiğini. Her şeye rağmen Kemal bey oğlum gelir diyordum.

Evet... Her şeye rağmen oradaydım....Aslı' nın o evde olmasına rağmen....

....................................................................................................................................................

Bir sevgi de, hoş görü ağırlığını koyamazsa, sahiplenme duygusu ve bencillik öne çıkar....

Sevgi ve saygılarımla

18.07.2010

KARAMAN

BİR YOLCULUK ANISI -5- / ÇİÇEKLERİN DİLİ..

2010-07-07T00:54:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı -5-

Bu yaşadıklarım bir filim şeridi gibi gözümün önünden geçerken, Ankara ' ya girmiştim. Saatte 13.20 olmuştu. Biraz hızlı gelmiştim galiba. Eskişehir yol kavşağını geçmemek için pür dikkat uyarı levhalarına bakıyordum.

Ve 10 dakika sonra, Eskişehir yolundaydım. Karnım da açıkmıştı ama dinlenme tesislerinde, yol kenarındaki lokantalarda yemek yiyemiyordum. Ne zaman yemek yesem mutlaka rahatsız oluyordum. Bu nedenle Eskişehir' e kadar yemek için durmamaya karar verdim. Ama benzin almam gerekiyordu. İlk gördüğüm benzin istasyonununda durarak benzin de aldım.

İsa beyin öldüğüne hala inanamıyordum. " İyi insanlar çok yaşamaz " sözünü doğrularcasına çekip gitmişti demek.

Ankara-Eskişehir yolu biraz kalabalıktı. Bu nedenle fazla sürat yapmamaya çalışıyordum. Aheste aheste araba kullanırken, o günler de bir bir gözümün önüne geliyordu.

Aslı' yı isteyeceğimiz ve söz yüzüklerinin takılacağı günden bir gün önceydi. Nuray hanımın ;

- Bu bir söz kesimi, fazla bir masrafa gerek yok. demesine rağmen, annem, Aslı' nın da beğendiği, o gece giymesi için Aslı' ya, omuzları açık, belden itibaren hafif genişleyen, tatlı bir bordo elbise almıştı. Bir gün sonra Aslı' nın vucuduna göre düzeltilen o elbiseyi alıp Aslı gile getirmiştik. İsa bey ilk önce, daha yapılacak işimizin olup olmadığını sordu. Nuray hanım ;

- Yarın ki akşama hazırız. Yapılacak bir şey kalmadı canım. deyince, İsa bey ;

- Ben o zaman Kemal beyi elinizden alıyorum. Bizim biraz konuşacaklarımız var. dedi.

Aslı, endişeli gözlerle ;

- Hayırdır babacığım ne konuşacaksınız ? diye sordu.

- Merak etme güzel kızım. Sıradan bir konuşma olacak, dedi ve biz çıktık. Ben yakınlarda bir çay bahçesine otururuz her halde diye, düşünürken, İsa bey arabasına doğru yürüdü ;

- Gel Kemal bey, benim arabayla gidelim. deyince arabaya bindik. Biraz sonra Eski Meram yoluna girince, içimden " Konuşmak için bizim evi seçmez, herhalde Meram' a gidiyoruz " dedim. Ve Meram' da bir açık hava lokantasının önünde durduk. Havuz başında, sakin bir yere oturduk.

Garson geldi, ne arzu ettiğimizi sordu. İsa bey ;

- Hava sıcak olmasaydı rakı içerdik galiba, bira içeriz değil mi Kemal bey ?

- Estafurullah efendim. Siz için buyrun için.

- İçeriz içeriz..Garsona ;

- Oğlum, sen bize, kuru yemişle soğuk iki bira getir. Bak peşinen söyleyeyim, ben bira bardağımın boş durmasını hiç sevmem. Garson ;

- Siz merak etmeyin efendim. Bardağınız boşalır boşalmaz ben yenisini getiririm, dedi.

İsa bey sigarasını yakarken, benimle ne konuşacak diye merak ediyordum. Biralarımızda gelmişti. Birasından bir yudum aldı ve İsa bey ;

- Konuşmaya nereden ve nasıl başlayayım diye düşünüyordum Kemal bey. En iyisi sizi tanıdığımız günden başlamak. Biliyorsun ben lise öğretmeniyim. Lise de bile kızların birer sevgilileri olduğunu görüyoruz. Hatta mendil değiştirir gibi, sevgili değiştiriyorlar. Kızımızın o güne kadar, bir delikanlıyı karşımıza getirip te " Bu benim erkek arkadaşım " dediğini duymadık. Garaj da sizi el ele görünce, Nuray hanımla ben, çok şaşırmıştık. Nuray hanım, Aslı' ya " Hoş geldin güzelim " derken ;

- Kim bu çocuk ? diye sormuş. Aslı ;

- Ben aşık oldum galiba anneciğim. Bir tanısanız çok saygılı çok tatlı biri. Ne olur siz de bir tanıyın.

Eğer uygun görmezseniz vallahi söz kendisini bir daha görmem. deyince, Nuray hanım, " Her halde üniversiteden arkadaşı, bu ilişkinin öncesi de olabilir " düşüncesiyle, bildiğiniz gibi sizi yemeğe davet etti. Ama eve gelince ve Aslı' nın,

- Biz otobüste tanıştık. demesi ile, şaşkınlıktan neredeyse küçük dillerimizi yutuyorduk. İkimizde karşı çıktık. Biliyorsun ben, matematik yani, somut bilgi öğretmeniyim. Her şeye somut bakarım. Somut veriler ararım. İlk önce kızımıza ben karşı çıktım.

- Olamaz böyle bir şey, 3,5 saatte bir insanı nasıl tanırsın, nasıl sevebilirsin kızım. ? Hayata karşı, evliliğe karşı sorumlu biri olup olmadığını, düşüncelerini, bu kadar kısa zaman da nasıl anlayabilirsin kızım ? Lütfen mantıklı ol. Nuray hanımda beni desteklemişti.

- Saçmalama lütfen Aslıcığım. 3,5 saatte aşık mı olunur ? Ben sizi el ele görünce okul arkadaşın olarak düşündüm. Tanışıyorsunuz, birbirinizi tanıyorsunuz sandım ve bu nedenle çocuğu yemeğe davet ettim. Bilseydim otobüste tanıştığınızı yemeğe bile davet etmezdim. Aslı' nın morali bozulmuştu ;

- Ön yargılı yaklaşıyorsunuz anneciğim babacığım. Beni kızınız olarak çok iyi tanıyorsunuz. Ben ne havai ruhlu bir insanım ne de hoppa birisiyim. Ne de her gördüğüme aşık olacak kadar aklı havalarda birisiyim. Şimdiye kadar size, ben bu çocuktan hoşlanıyorum dedim mi ? Ben 21 yaşındayım. Sizin kadar deneyimimin olması olanaksız ama ben de düşünebilecek yaştayım. Siz Kemal' i bir tanıyın. Dikkatli bir şekilde gözlemleyin. İçinizde, aklınızda en ufak bir tereddüt kalırsa, beğenmezseniz, size söz veriyorum Kemal ile yalnız arkadaş olarak kalacağım. demişti bize, ama ne Nuray hanım ne de ben ikna olmamıştık.

Ben, çok dikkatli ve sözünü kesmeden dinliyordum. İsa bey devam etti ;

- Siz yemeğe gelinceye kadar, kafamızda bir sürü soru işaretleri vardı. Endişeliydik. Aslı bizim tek kızımız. Her annenin babanın istediği gibi, sevgili kızımızın çok iyi bir evlilik yapmasını, mutlu olmasını istiyorduk. Bu nedenle, yemeğe geldiğin gece, gerek ben gerekse Nuray hanım sizi çok iyi gözlemlemeye çalıştık.

Ne yalan söyleyeyim, İçeriye girişinle, kızımıza ve bize değer verip şık bir şekil de gelişinle, oturuşunla, çok saygılı konuşmalarınla, o iltifatlarınla bizi çok şaşırttın. İyi bir aile terbiyesi aldığın, yaşına göre kendini çok iyi yetiştirdiğin açıkça belli oluyordu. Ve gayet doğaldın. Bütün bunları kendini zorlayarak yapmış olsan, mutlaka bir açık verirdin. Hele kızımıza, sevgi dolu saygı dolu gözle bakman çok hoşumuza gitmişti. Yani, bir baba olarak benim için söylemesi zor olsa dahi, kızımıza, yiyecek gibi bakmamanı, özellikle ben çok takdir ettim.

- Teşekkür ederim efendim.

- Siz gittikten sonra sizi çok konuştuk. Nuray hanım da çok beğenmişti sizi. İnanır mısın, ön yargılı konuştuğumuz için kızımızdan özür bile diledik. Ertesi günü bayram ziyaretlerine özellikle gitmedik. Nuray hanımla, o gün size bayramlaşmaya gitmeyi kararlaştırmıştık. Sizin " Annem ve babamda seni merak ediyor " diye Aslı' ya söylemen üzerine, kızımızın da bizden izin istemesi, bize güzel bir fırsat oldu. Ailenizin sıcaklığını, birbirinize sevgi ve saygı dolu olmanızı, kültürlü ve aydın bir aile oluşunuzu görünce rahatlamıştık. Ve eve döndüğümüzde her şeyi detaylı olarak yine konuştuk. Artık Aslı' ya, arkadaşlığınız için bizden onay çıkmıştı.

- Ailem hakkında ve benim hakkımda düşünceleriniz için teşekkür ederim efendim.

Bu ara ilk biralarımız bitmişti. İkinci biralarımız gelince tekrar bir sigara yaktı ve bana da ikram etti ;

- Teşekkür ederim efendim kullanmıyorum.

- İçiyorsun.., içiyorsun.., biliyorum. Aslı söyledi.

- İçmesem efendim. Daha doğrusu yanınızda içmek istemiyorum.

- Saygısızlık etmek istemiyorum, diyorsun yani.

- Evet efendim.

- Sizin en ufak bir saygınızı yitireceğini düşünseydim, bira da ikram etmezdim Kemal bey. Hadi yak bir sigara, hem birayla iyi gider.

- Teşekkür ederim efendim.

- Şu efendimi, beyi kaldırmak için bir gün kaldı değil mi ?

- Evet efendim. Bende size " baba " demek için sabırsızlanıyorum. deyince, birden duygusallaştı İsa bey. Buğulanan gözlerini benden kaçırmaya çalıştı. İlk önce elimi okşadı, duygusallığı devam ediyordu, yapamadı ayağa kalkıp yanıma geldi.;

- Beni çok mutlu ettin. Sizin gibi bir damadım olacağı için gurur duyuyorum oğlum. diyerek hem yanaklarımdan hem de anlımdan öptü. Bende eline sarıldım, öptürmeyecek oldu ama zorla öperek ;

- Ben de sizin gibi bir kayınpederim olacağı için çok mutluyum İsa baba. dedim. Tekrar sarıldık birbirimize. Yerine oturdu ve bardağındaki yarıdan fazla birayı bir dikişte içti, garsona

boş bardağı işaret etti. Ve konuşmasına oğlumla başladı.;

- Bak oğlum, sizinle konuşmak istediklerime gelince. Aslı' yı her ne kadar iyi yetiştirdiğimizi düşünsekte, bizim de hatalarımız olabilir. İkimizde çalıştığımız için, Aslı' yı ihmal ettiğimizi de düşünmüyoruz değiliz. Bunu kapatmak için, aşırı sevgi gösterisinde bulunarak, biraz şımartmışta olabiliriz. Hiç bir insan dört dörtlük değildir.

- Öğretmenlik gözlemcilik sanatıdır, biliyorsun oğlum. Ben de kızımla birbirinizi sevdiğinizi çok iyi gözlemlemiş bulunuyorum. Bir baba olarak, kızımın mutlu olmasını istemek de en doğal hakkım. Ben kızımı mutlu edeceğine inanıyorum ve size güveniyorum. Ben aranızdaki bu güzel sevginin yıpranmaması için, sizinle konuşmak istedim.

- Şimdi size yapacağım önerileri, sakın sizde gördüğümüz eksiklik olarak algılama lütfen. Bir babanın bir kayınpederin, çocuklarının mutlu olması için yol gösterdiğini düşün. Benim sizinle konuştuğum gibi, babanız Doğan beyde, size, buna benzer veya daha fazla önerilerde bulunacağına inanıyorum. Ha.., bu öneriler ya Nuray hanım tarafından ya da benim tarafımdan mutlaka Aslı' ya da yapılacaktır.

- İlk önce şunu vurgulamak istiyorum. Evlilik bir özveridir oğlum. Bir evde mutluluğun bir güneş gibi doğması için, eşlerin üzerine düşen özveriyi, gözünü bile kırpmadan yapması gerekir.

- Evlilik, hataları örtme sanatıdır oğlum. Birbirinizin hatalarını düzelterek kapatacaksınız, bunu yaparken birbirinize sevgi ve saygınızı asla yitirmeyeceksiniz.

- Eşler, birbirini toplum içerisinde, bırak toplumu yanında tek kişi bile olsa asla kırmamalıdır. Bir başkasının yanında yaralayıcı bir söz, yıkıma yol açabilir. O an ve o söz hiç bir zaman unutulmaz.

- Evlilik, sevgi ve saygıyı her gün, her an yenileme sanatıdır oğlum. Evliliğinizi asla monotonlaştırmayacaksınız. Sürekli sevginizi taze tutmanız gerekir

- Evlilik bir kurumdur oğlum, Bildiğimiz başka kurumlara asla benzemez. Bir kurumda işler iyi gitmediği zaman, Genel Müdürünü, müdürünü, elemanlarını değiştirerek kurumu kurtarabilirsin. Ama evlilik kurumunda, sorunları çözmek için, o sorumluları, evliliğin bireylerini değiştirme şansına sahip değilsiniz. Bu, o sorunların o bireylerle çözümlenmesi demektir.

-Her evlilikte tartışma yaşanabilir. Bu tartışma asla çocukların önünde yapılmamalıdır. Eğer çocukların önünde tartışma yapılırsa bu tartışma, çocukları derinden yaralar. ve evlilikte, yatak odasına, yatağa asla küs girilmemelidir. Yatağa küs girildiği zaman, o eşler arasında soğukluklar başlar. Bu nedenle " O özür dilesin " diye asla beklenmemelidir. Ve özür dileme konusunda ilk adımı atan daima saygı görerek kazançlı çıkar.

Ben söylediklerinin hiç bir kelimesini kaçırmadan çok iyi bir şekilde dinliyordum. Bu sefer sigarayı ben ikram ettim ve sigarasından derin bir nefes çekerek konuşmasını sürdürdü.;

- Evlilikteki ekonomik sorunlarınızı ailene, bize yansıtabilirsiniz. Bir ev alır, araba alır ekonomik sıkıntılarınız olabilir. Bize yansıttığınız zaman çözümü için her zaman yanınızda oluruz.

Ama oğlum, asla evlilikteki özel sorunlarınızı bize yansıtmayın. Ne kendi ailene ne de bize. Biz sorunlarınıza hissi yaklaşabiliriz. Ben kızımı haklı bulabilirim, ailende seni haklı bulabilir. Ve bizim bulduğumuz çözümlerde geçici olur, yüzeysel olur. O sorunları kendiniz halledeceksiniz. O sorunları kendiniz çözdüğünüz zaman kalıcı olarak çözümlersiniz. İkinci bir kez, o sorunu asla yaşamazsınız. Zira o sorun artık kökten çözülmüştür.

- Bak oğlum, eşler birbirinin ailesine, kendi ailesine verdiği değer gibi değer vermelidir. Sen bize değer verip, Aslı senin ailene değer vermezse, sevgide kırılmalar olur. Aslı senin ailene bize değer verdiği gibi değer verirse, doğal olarak sen onu daha çok seversin değil mi ? Bu nedenle karşılıklı olarak birbirinizin ailesine sevgide bulunmak, değer vermek, aranızdaki sevgiyi de yüceltir.

- Oğlum, evlilikte her iki bireyinde çaba göstermesi gerekir. Tek başına bir erkek veya tek başına bir kadın, ne o evliliği yürütebilir, ne de o evliliği kurtarabilir. Her türlü sorunda, eşler birbirinin yanında olması gerekir.

Bu ara üçüncü biralarımızda bitmiş, dördüncüleride gelmişti.

- Eşler birbirinin onayını almadan, ortak karar vermeden asla hareket etmemelidir. Bu en ufak bir eşyanın almasında bile geçerlidir. Evlilikte tek başına kadar vermek, karşısındakine saygı göstermemek olduğu gibi, o evlilikte eşitlikten de bahsedilemez. Eşitliğin olmadığı bir evde saygı olmaz. Evlilikte saygı olmazsa sevgi, sevgi olmazsa saygı da olmaz Kemal oğlum.

- Evlilik Kemal oğlum, sevgiyle saygıyla çiftlerin, ruhen ve bedenen bir araya gelmesidir. Evlenen bireyin içerisinde, evlilik ruhu olmazsa, bedenen birleşme o evliliğin mutlu bir şekilde devam etmesine yetmez.

- Evet oğlum, bunların daha fazlasını babanızın da size söyleyeceğine eminim. Şimdi size ikinci önerim ;

- Biraz önce de söyledim. Ben, olayları somut ele alan, somut gözlemlemeye çalışan birisiyim. Belki siz düşünmediniz veya önemsemediniz. Bu heyecan içerisinde göz önüne almamış ta olabilirsiniz. Bize geldiğinde size özellikle sormuştum. " Üniversite eğitimi hakkında ne düşünüyorsun " diye. Üniversite eğitimini çok ciddi bir şekilde düşünmelisin Kemal oğlum. Sizin moralini bozmak için söylemiyeceğimi de biliyorsun. Aslı üniversite mezunu olacak. Siz lise mezunusun. Evlendikten sonra, siz kendiniz de bir eziklik duyabilirsiniz. Bir öfke anında, bir tartışma anında Aslı, " Ben üniversite mezunuyum " diyerek, sizi incitebilir. Bir de en önemlisi, henüz askerliğini yapmadın. Bir üniversite bitirirsen, askere 20 ay er olarak gideceğine, Yedek Subay olarak gidersin. Benim siz den ricam, üniversite sınavlarına önümüzdeki yıl mutlaka girin. Ben sizin üniversite sınavlarını kazanacağınıza yürekten inanıyorum. Ben hemen söz aldım ;

- Merak etmeyiniz İsa baba, Bende Teknisyen olarak kalmak istemiyorum. Size söz veriyorum, birinci yıl olmazsa mutlaka ikinci yıl bir üniversiteye gireceğim. dedim ve ayağa kalktım.

Bu güzel önerileriniz için çok çok teşekkür ederim. Bu önerilerinizi hiç bir zaman unutmayacağım.

Şimdi izin ederseniz elinizi öpmek istiyorum. Ama şu an elinizi bir kayınpeder, bir baba olarak öpmeyeceğim. Sizin elinizi, sevgiyi saygıyı özümsemiş, anlayışlı, aydın bir insan olarak öpeceğim. deyince çok mutlu oldu İsa babam. Ve o da ayağa kalkarak elini uzattı, saygıyla elini öptüm. Ve İsa babam ;

- Ben de sizi o zaman aydın, kültürlü ve saygılı bir delikanlı olarak öpmek istiyorum, dedi ve sıkı sıkıya sarılarak yanaklarımdan öptü.

- Ayağa kalkmışken dönelim mi artık.

- Siz bilirsiniz baba, dedim.

Hesabı bana ödetmedi. Lokantadan çıkarken saate baktım. Tam bir buçuk saat oturmuşuz. Evlerine gelince;

- Yukarıya çıkalım oğlum, hem bir kahve içeriz hem de siz Allahaısmarladık dersiniz.

Nuray hanım ve Aslı, bizi merakla bekliyorlarmış. Bize "Hoş geldiniz " demek için sarılınca, bira içtiğimizi anlamışlardı. Nuray hanım ;

- Ay siz içkide mi içtiniz İsa bey ?

- Ne yani ben oğlumla içki içemez miyim Nuray hanım ?

- Oğlumla mı ?

- Evet. Nasıl olsa yarın akşamdan sonra, Kemal bey oğlum, size anne, bana da baba demiyecek mi Nuray hanım ? Biz bu günden başladık.

- Ooo maşallah İsa bey, damadınızla aranız çok iyi. Kıskandım doğrusu, deyince, ben ;

- Kıskanmanıza hiç gerek yok benim güzel anneciğim, dedim. Nuray hanım hemen yanıma geldi ;

- Ayy ne kadar mutlu oldum bilemezsin. Kızımın nişanlısından "Anneciğim " kelimesini duymak ne güzel bir duyguymuş. Benim, yakışıklı kibar oğlum, diyerek iki yanağımdan da öperken Aslı' ya baktım, sevinçten, mutluluktan nerede ise ağlayacaktı, gözleri dolmuştu. İsa babam da farketmiş olacak ki ;

- Hadi sulu gözlü güzel kızım benim., bize birer kahve yap bakalım.

Aslı, " Başüstüne babacığım " diyerek mutfağa koştu. Kahveleri getirdikten sonra, gelip yanıma oturdu. İsa babamla Nuray annem de tam karşımıza oturmuşlardı. Huzur dolu, mutlu bir şekilde kahvelerimizi yudumladık.

İşte İsa babam, böyle bir adamdı....Adam gibi adam yani......

Yol kenarındaki trafik levhasından Eskişehir' e daha 100 kilometre yolumun olduğunu gördüm.

Omuzlarımın ve boynumun ağrıdığını hissettim. Hiç mola vermemiştim. İleride bir dinlenme tesisi gördüm, biraz dinlenmek için dinlenme tesisine girdim. Arabadan indiğimde bacaklarımın da yorulduğunu anladım. 3-5 dakika, bacaklarımı ve kollarımı hareket ettirerek, yorgunluğumu atmaya çalıştım. Tesisin çay içilen bölümüne geçerek, bir çay içtikten sonra yola devam ettim.

Saat 18.00 doğru Eskişehir deydim. Bayağı acıkmıştım.Nuray annemin o güzel yemeklerini özleme rağmen, bu acılı ortamda yemek için evlerine gidemezdim. Eskişehir' e daha önce bir defa gelmiştim. Ama fazla kalmadığımdan iyi bilmiyordum. Nuray annemin evini de zaten sora sora bulacaktım. Bu nedenle yemek yiyip evi aramam uzun sürecekti. Ve çok geç olacaktı. Ben de bu gece otelde kalıp, yarın sabah evlerine gitmeye karar verdim. İlk önce postanenin yerini öğrendim. Sevgili eşimi daha fazla merakta bırakmak istemiyordum. Ve postaneden eşimi aradım.

- Merhaba canım. Ne yapıyorsunuz. nasılsınız.?

- Merhaba canım. Neredesin, nereden telefon ediyorsun. ?

- Hayatım şu an Eskişehir' deyim. Seni daha fazla merakta bırakmamak için hemen arayayım dedim.

- İyi ettin hayatım. Ben de seni düşünüyordum.

Müdür beyin kızının gelip gelmediğini merak ederek ;

- Elçin geldi mi aşkım ?

- Geldi canım. Yarın yazılısı varmış, ders çalışıyor şu an.

- Hayatım, daha henüz yemek yemedim. İlk önce bir yemek yiyeceğim daha sonra bir otel bulacağım. Yarın sabah Nuray hanımın evine gitmeyi düşünüyorum. Şimdi gitsem, geç olacağı için mezarlığa gidemeyiz.

- Tamam aşkım, nasıl uygun görüyorsan, öyle yap.

- Şimdi kurt gibi açım aşkım, ben seni tekrar ararım, oldu mu.?

- O zaman hemen yemeğini ye. Sana afiyet olsun hayatım. öpüyorum seni.

- Ben de seni öpüyorum hayatım. Oğlumuzu benim için öp olur mu ?

Hemen bir lokanta buldum. Açlığımı iyi bir gidermiştim. Lokantaya girerken de az ileride de bir otel görmüştüm ve o otele gittim. Tek kişilik bir oda tuttum. Şansıma otelin arka tarafında araba park yeri de varmış. Saat 19.30 olmuştu. Zaten yorgundum. Odama çıkıp, üzerimdekileri de çıkararak yatağa uzandım.

Gözümün önüne eşim ve oğlum geldi. Oğlum Özgür, iki yaşını bitirmiş, üçüncü yaşından iki ay almıştı. Varlığı ile evimizi doldurmuş, evimizin neşe kaynağı idi. Daireden çıkar çıkmaz soluğu evde alıyordum. Artık yatıncaya kadar boğuşuyorduk. Kahkahalarımızı, gürültülerimizi alt kattaki komşularımız anlayışla karşılıyorlardı. Oğlum da daireden gelmemi sabırsızlıkla bekliyordu. Ama buna rağmen, eşimi öpmek istesem, "Ayıp., ayıp., o anne " diyerek bana tokadı yapıştırıyordu.

Eşim.., eşim Rahime... Çok özverili çok olgun bir kadın. Yüreği sevgi dolu bir kadın. Aslı' dan sonra, düştüğüm bunalım içerisinde homongolos yani kadın düşmanı olmuştum. " Ben artık hiç bir kızı hiç bir kadını sevemem " derken karşıma çıkmıştı. Psikolojik tedavi aldığım Psikiyatrist Doç.Dr. Osman beyin yanında çalışırken tanımıştım. Tedavi gördüğüm seanslarda, doktorumun bazen yanında bulunup not alması ve dosyamdan, Aslı ile aramızda geçenleri en ufak noktasına kadar bilmesine rağmen, bana farklı bir ilgi gösteriyordu. Görevi gereği de olsa, konuşmaları ve ilgisi hoşuma gitmeye başlamıştı. Zarif, düz sarı saçlı, mavi gözlü, gamzeli bir kızdı. 1.70 boylarındaydı, güleryüzlüydü. Doktorum haftada iki gün bana ayırıyordu. Aradan bir ay geçtikten sonra, artık randevularıma, sırf Rahime hanımla daha fazla konuşmak için erken gitmeye başlamıştım. Sohbeti, konuşmaları beni rahatlatıyordu.

Ama ne yazık ki, parmağında alyans vardı. Çok güzel bir kızdı. Bu güzelliği ile de parmağında alyans olması çok doğaldı. Bir gün kendisine sordum ;

- Eşiniz ne iş yapıyor Rahime hanım ?

- Ben evli değilim Kemal bey.

- O zaman nişanlı sınız ?

- Hayır nişanlı da değilim ? deyince şaşırmıştım.

- Ya o parmağınızdaki yüzük ?

- Ha.. siz yüzük taktığım için mi soruyorsunuz? Gülerek ;

- O bir önlem Kemal bey, Kendini çapkın zanneden, yapışkan erkeklere karşı bir önlem. Konya ' yı en az benim kadar bilirsiniz. Ne demek istediğini anlamıştım.

Ama yanıtı, yüreğime su serpmişti sanki. Tekrar kıpır kıpır hareket etmeye başladığını hissettim. Gülerek sormuştum ;

- Çok güzelsiniz, harika bir bayansınız ama parmağınızdaki yüzüğü gören size arkadaşlık teklifi

edemez. Yüzük takmakla bu arkadaşlık tekliflerini, gelecek olan evlilik tekliflerini kaçırmıyor musunuz ?

- Teşekkür ederim Kemal bey. Olsun. Ben henüz evlenmeyi düşünmüyorum. yanıtını vermişti.

Bu konuşmamızın ardından ben, Rahime hanıma daha farkı bir gözle bakmaya başlamıştım. Onu sanki daha yakından, daha iyi tanımak istiyordum. Ve bir kaç kez, o gün randevum olmamasına rağmen, özellikle doktorun olmadığı saatlerde Rahime hanımın yanına gittim. İlk gittiğimde " Bu gün sizin randevunuz yok Kemal bey " demişti ama, ondan sonra ki günlerde, Rahime hanım da kendisi için geldiğimi anlamıştı.

Yine bir gün Rahime hanımı görmeye giderken, çiçek götürmek aklıma geldi. Hem Ziraatçı hemde bir genç olarak, çiçeklerin ve renklerinin ne anlama geldiğini, yani, " Çiçeklerin Dili " ni çok iyi biliyordum. Özellikle kırmızı lale aradım ama bulamadım. Lale bulamayınca, 9 adet henüz yeni açmış gonca pembe gülden, çok güzel bir buket yaptırdım. Yine doktorumun olmadığı bir saate ;

- Bu güller sizin için Rahime hanım. Biraz şaşırmıştı.

- Ay, çok teşekkür ederim. Hem de özellikle pembe gül mü ? sorusuna soruyla karşılık verdim ;

- Çiçeklerin dilini biliyor musunuz ?

- Bilmez olur muyum.?

- O zaman şöyle söyleyeyim. Özellikle kırmızı lale aramıştım ama malesef bütün çiçekçileri gezmeme rağmen bulamadım. Pembe güllerinde söylemek istedikleri aynı olduğu için, pembe gülleri tercih ettim.

- Çok teşekkür ederim. İnanın ki çok mutlu oldum. Ne yalan söyleyeyim, sizden böyle bir jest bekliyordum.

Bu sefer mutlu olması sırası bana gelmişti. " Sizden böyle bir jest bekliyordum " demesi,

" İlk adımı atmanızı bekliyordum " tümcesiyle eş anlamlıydı...

Ve ben bu adımı atmakla..., evliliğimize kadar giden yolda ilk adımı atmış oldum.....

.......................................................................................................................................................................

" Çiçeklerin Dili " iyi ki var. Karşınızdakine, sevdiğinize, eşinize söyleyemediklerinizi, bir tek çiçekle bile söyleyebilirsiniz......

Sevgi ve saygılarımla.

09.07.2010

Kemal KÜÇÜKTEKİN.

BİR YOLCULUK ANISI -4- / SENSİZ NEFES ALIRSAM, BANA HARAM OLSUN

2010-07-05T01:46:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı -4-

" SENSİZ NEFES ALIRSAM., BANA HARAM OLSUN...."

İki ailenin süpriz bir bir şekilde bir araya gelmesi benim açımdan olumluydu. Türkoğlu ailesi ve Aslı, ailem üzerinde çok güzel izlenim bırakmıştı. Aslı' yı her yönüyle beğenmişlerdi ama Türkoğlu ailesi ne düşünüyordu, hangi düşüncelerle buradan ayrılmışlardı. Bunu ancak Aslı telefon açınca veya görüşünce öğrenebilecektim.

Bayramın son günüydü. Bayram ziyaretleri hala devam ediyordu. Akrabalarımızın hepsi ilk üç gün içerisinde gelmişlerdi bu sabahtan itibaren de babamın esnaf arkadaşları geliyordu. Saat 10.30 gibi telefonumuz çaldı. Telefonu yengem açmıştı. Konuşmalarından Aslı olduğunu anlamıştım. İki-üç dakika Aslı ile konuştular. Telefonu bana verirken ;

- Ay bu kız çok tatlı, çok şeker, dedi.

Ben telefonu almıştım. birbirimize günaydın dedikten sonra Aslı anlatmaya başladı ;

- Annem babam, ailenin konukseverliğine hayran kaldılar canım. " Gerçekten çok saygın bir aile " diyor, babam. Annem, annenize bayılmış hele annenizle Tülay ablamın, bir gelin- kayınvalide değilde, bir anne-kız gibi anlaşmalarına hayran kaldığını söylüyor. " Ben böyle bir kayınvalide- gelin ilişkisi ne yaşadım ne de gördüm " diyor. Aslı' nın telefonda söyledikleri ile ailemle daha çok gurur duydum.

Gerçekten de Tülay yengem, evin gerçek kızı, ağabeyim sanki iç güveğisi gibiydi. Babam da annem de Tülay yengemi çok seviyordu. Adete üzerine titriyorlardı. Tülay yengem de çok çok saygılı, sevgi dolu birisiydi. Annemle, bir anne-kız gibi anlaşmaları çevremizin de çok dikkatini çekiyor, özellikle çevremizdeki gelinler kıskançlık ve gıpta ile bakıyorlardı. Tülay yengem, bana bir kayın biraderi değil de, öz kardeşi gibi davranıyordu. Bu nedenle biz de çok iyi anlaşıyorduk. Hele ağabeyim eşini çok seviyor, sanki, bir şey istese de, hemen yapsam diye etrafında dört dönüyordu. Evleneli nerede ise üç yıl oluyordu, aralarında en ufak bir tartışma dahi duymamıştık.

Aslı' ya, " Bu gün ne yapıyorsun ?" diye sormam üzerine;

- Dün çıkamadığımız bayram ziyaretlerine, birazdan çıkacağız canım, demesiyle moralim çok bozulmuştu.

- Biliyor musun Aslı? dedim. Ya gazeteler bizi manşet yapacak ya da tarihe geçeceğiz.

- Anlamadım canım. Niye ki ?

- Yıldırım aşkıyla bir birlerine vurulan iki sevgili, koskoca dört gün boyunca aynı şehirde olmalarına rağmen, buluşamadılar... " diye.... Aslı kahkahalarla gülmeye başladı.;

- Haklısın canım ama söz yarın tüm gün birlikteyiz.

Birbirimize iyi günler dileyerek kapattık telefonu. Aslı' nın " Yarın tüm gün birlikteyiz " demesi,

Resmi Kurumlarda mesai başlamasından kaynaklanıyordu. Ve heyecanla yarını beklemeye başladım.

Cuma günü, hem benim için, hem ailem için çok özel bir gün oldu .......

Cuma günü Aslı, kalkar kalmaz beni aramış ;

- Günaydın canım.

- Canım ben yeni kalktım. Daha kahvaltı yapmadım. Hadi gel birlikte kahvaltı yapalım.

- Ciddi misin ?

- Hadi gel ne olur. Kahvaltıdan sonra çıkarız.

Ağabeyimin arabasına zaten ipotek koymuştum. Anneme söyleyerek çıktım. O gün saat 18.00 e kadar birlikte olduk. Öğle yemeğini, Konya' nın en güzel Tandır kebabını yapan yerde birlikte yedik. Oradan bizim evin önünden Meram' a geçtik. Bir çay bahçesinde el ele göz göze saatlerce konuştuk. Daha sonra Üniversite öğrencilerinin takıldığı bir cafede, yine göz göze kahvelerimizi içtik. Hoşlanıp hoşlanmadığımız ne varsa bir birimize sorduk. Zevklerimize, burçlarımıza, hayallerimize , gelecek hakkındaki düşüncelerimize kadar her şeyi öğrenmeye çalıştık. Çok güzel bir gün geçirdik. Saat 18.00 gibi evlerinin önündeydik. Vedalaşırken ;

- Seni seviyorum Aslı. Hayatımda şimdiye kadar kimse olmadı ve bu günden sonra da yalnız sen olacaksın, dedim.

- Ben de seni seviyorum Kemal. Bu güne kadar kimseye sevgili gözüyle bakmadım ve bu günden sonra da, sensiz nefes alırsam bana haram olsun, dedi.

Mutluluktan çılgına dönmüştüm. Konya' nın en kalabalık caddelerinin birinde olduğumuza bile aldırmadan, Aslı' yı kucakladığım gibi döndürmeye başladım. Kaç tur döndüğümüzü hatırlamıyorum. Aslı' nın ;

- Kemal lütfen., n'olur yeter, herkes bize bakıyor. demesiyle bıraktım.

- Seni çok seviyorum Aslı, dedim.

- Ben de seni canım. dedi ve vedalaştık.

Eve dönerken kulaklarımda o sözü çınlıyordu... "Sensiz nefes alırsam, bana haram olsun " O mutluluk sarhoşluğu ile eve geldim.

Eve geldiğimde, şaşırmıştım. Sanki bizim evde bayram bitmemiş gibi bir sevinç vardı. Öyle bir mutluluk havası vardı ki, herkesin bırakın yüzünü, gözlerinin içi gülüyordu.

- Neler oluyor ? Bayram bitmemiş gibi herkes mutlu. Bir şeyler mi kaçırdım ben ? Ağabeyim yanıma gelerek ;

- Amca oluyorsun, dedi...

- Aman Allahım, ciddi mi ? Ağabeyime sarıldım ;

- Tebrik ederim abi. Çok sevindim. Hemen yengeme de sarılarak kutladım. " Hayırlı olsun, gözünüz aydın " diyerek, anneme ve baba da sarıldım. Benim gibi, herkes mutluluk sarhoşuydu...

Ben evden ayrıldıktan sonra abimle yengem doktora gitmişler. Ve doktor yaptığı muayene ve testler sonucu, yengem ve abimi kutlamış. Yengem iki aylık hamileymiş.

Bu mutluluk tablosunun şeklini değiştirmemek için, kendi mutluluğumu söyleyemedim. Ama hiç birisi de ;

- Senin günün nasıl geçti, Aslı ile ne yaptınız, nerelere gittiniz, neler konuştunuz ? diye sormadı.

Gelecek olan o küçük bebek, daha gelmeden, benim papucumu dama atmıştı... Ama olsun... Evimizi renklendirip, sevince boğacak olan bu bebeği, abim ve yengem çok istiyordu.

Ve Konya' dan ayrılış günü gelmişti. Cumartesi günü Aslı ile çıkarak, bir süre Alaaddin Tepesinde oturup çay içtik ve yarın için bilet aldık. Özellikle 5 ve 6 numaralı koltukları almıştık. Ankara' dan gelirken oturduğumuz o koltuk numaralarının bize uğurlu geldiğine inanıyorduk. Pazar günü saat 12.00 de bizi uğurlamak için gelen iki aile, tekrar bir araya gelmişlerdi. Bizi uğurladıktan sonra da Nuray hanımın ve İsa beyin ısrarlı ricalarıyla, evlerine gitmişler ve birer kahve içerek bir birlerini biraz daha tanıma olanağı bulmuşlardı.

Dönüş yolculuğumuzda, el ele baş başa, gelecek günlerimiz hakkında düşlerimizi konuştuk. Hayaller kurduk. Aslı' nın okulu biter bitmez nişanlanmamızı kararlaştırdık. ondan sonra Aslı' nın atanma durumu ve benim tayinime göre, evlilik tarihimizi belirleyecektik.

Ankara kaldırımlarını, hüzünlü hüzünlü bir iki saat dolaştıktan sonra, Aslı' yı Bahçelievler' deki kaldığı özel kız yurduna bırakırken, iç çekerek hıçkırıklarla ağlaması beni de ağlatmıştı. Aslı, bana " Gitme, Ankara' da kal " dese, ben kalacak, ben Aslı' ya " Hadi Giresun' a gidelim " desem gelecek gibiydi. Ayrılıp ayrılıp dönüp tekrar kucaklaşıyorduk. Bu böyle defalarca tekrarlandı. Belki aradan yarım saat belki de bir saat geçti. Ne o yurda girebiliyor ne de ben otogara gitmek için durağa gidebiliyordum. Ve inanır mısınız, bizi o durumda yukarıdan, pencereden görüp gelen Aslı' nın arkadaşları, Aslı' yı zorla yurda götürmesi ile ayrılabildik. Giresun' a giderken, o ana kadar hiç böyle hüzünlü bir yolculuk yapmamıştım. Ailemden ayrılmak bile, bu kadar zor olmamıştı.

Dönem bitinceye kadar, üç ay boyunca doğru dürüst telefonla konuşamadık. 70 yıllarda ülkemizin durumunu ve iletişim ağını, teknolojik yapısını bilenler bana hak verirler. Üç ay boyunca Aslı' ya gündüz bir defa telefonla ulaşabildim. Okulu aradığınız zaman, santral anons yapıyor, aranan kişi, bin de bir olasılıkla duyup geliyor ve konuşmasını gerçekleştiriyordu. Aradığın zaman uzun süre de bekletilmiyordu. " Aradığınız kişi bulunamadı " denip telefon kapatılıyordu. Ancak Aslı, boş zamanlarında aradığı zaman, ben eğer göreve çıkmamış ve dairede isem görüşebiliyorduk. Daha çok, ben akşamları çıkarak postaneden yurdu arıyordum. O da saat 22.00 ye kadar. Ondan sonra arasam bile görüştürmüyorlardı. Ama telefon bağlantısı kursak bile rahat konuşamıyorduk. Arkamızda ya benim konuşmamı bekleyen ya da Aslı' nın konuşmasını bekliyerek telefon edecekler mutlaka oluyordu. Biz de uzun uzun mektuplaşıyorduk.

Ama bu üç ay boyunca, her ayın ilk Cumartesi Pazar günü kesinlikle Ankara' da oluyordum. Cuma günü, o gece otobüse biniyor, bir gece ya bizim misafirhanemizde, ya da DSİ nin misafirhanesinde kalıp, Pazar gecesi tekrar Giresun' a dönüyordum. O, bir buçuk iki gün Ankara kazan biz kepçe dolu dolu birlikte oluyorduk. Bu iki gün bize bir ay boyunca yetiyordu veya yetmek mecburiyetindeydi.

Dönem bitmiş, Aslı tekrara ders bırakmadan 4. sınıfa geçmişti ve Haziran ortalarında Konya' ya gitmişti. Ben de Konya' ya gitmek için can atıyordum. Ama bizim işlerimiz mevsimlik olduğu için bu dönemler çok yoğundu. İzinler nerede ise kapalı gibiydi. Ama işlerin yoğun olmadığı dönemlerde ise, izin hiç problem olmuyordu. Bu nedenle ben abimi telefonla aradım ;

- Abi, Müdürlüğe ya telefon et ya da telgraf çek. Annem veya babam hastanede, diye. Ağabeyim ilk önce " Ayıp olur Kemal " dedi ama ben yalvarınca " tamam " dedi. Ve iki gün sonra telgraf geldi.; " Annemiz hastanede yatıyor. Acele gel. Abin. " yazıyordu. Ben aşağıdan hemen telefonla abimi aradım. Teşekkür ettim. Ama " Giresun' dan evi ararlarsa telefona yengem çıksın. Kayın validem iki günden beri yüksek tansiyondan hastanede yatıyor desin " " Sen yengeme aç ve konuş mutlaka " dedim. "Zira ; Ben Müdüre telefon ettiğimi söyleyeceğim. Bunlar kurt idareci, bakarsın ararlar dedim " Ve ben tekrar yukarı çıkarak, gayet, korkmuş ve hüzünlü bir şekilde Müdür beyin odasına girdim ve telgrafı gösterdim. Müdür bey telgrafı okudu ve ;

- Çok üzüldüm Kemal bey, Geçmiş olsun. Ne zaman geldi telgraf, telefonla aradın mı ? Nesi var mış ? Aramadıysan burada hemen arayalım dedi.

- Biraz önce aradım Müdür bey, Tansiyonunu düşüremiyorlarmış. İki günden beri hastanede yatıyormuş dedim.

- Yaa, çok üzüldüm. inşallah önemli bir rahatsızlıktan kaynaklanmıyordur. Sen durma hemen git Kemal bey dedi. Sekreteri çağırarak;

- Kemal beye iki haftalık izin dilekçesi yazın, dedi. Ben teşekkür ederek yanından ayrıldım. Ve

bir saat sonra otobüsteydim.

Yaptığım hiç hoş şey değildi...Biliyorum...Ama aşkın kendisi zaten, " Bir delilik " değil mi ?

Ve insana böyle delilikte yaptırabiliyor....

Gündüz saat 12.00 gibi Konya' da olmuştum. Dolmuşla merkeze indim. İlk önce babamın mağazasına uğradım. Babam beni karşısında görünce çok şaşırdı ;

- Oğlum hiç beklemiyorduk. Söylemedin de geleceğini, diyerek sarıldı. Eve telefon açayım mı, süpriz mi yapacaksın? dedi. Ben açmasını istemedim. Tekrar bir dolmuşla eve gittim. Annem de yengem de aynı babam gibi şaşırdılar. Birbirimize sevgi ile sarıldık. Annem ;

- Oğlum geleceğini neden haber vermedin ? Senin sevdiğin yemekleri hazırlasam, börekleri yapsam olmaz mıydı ?

- Anneciğin, sen önüme bir dilim ekmekle, kuru soğan koysan bile bana börek gibi gelir. diyerek yanaklarını öptüm.

Yengemin hamileliği de iyice belli olmuştu ;

- Nasıl benim yeğenim? dedim.

- Valla bazen saatlerce kıpırdamıyor, korkutuyor beni Kemal. Bazen de sabaha kadar uyutmuyor beni...

Hemen Aslı' ya telefon açtım. Okullar tatile girdiği için İsa bey de evde olabilirdi. Telefonu Aslı' nın açmasını istiyordum. O na şaka yapacaktım. İstediğim gibi telefonu Aslı açtı.;

- Merhaba aşkım, Nasılsın ?

- Merhaba canım, sen nasılsın ?

- İşler çok yoğun, çalışıp duruyoruz.

- Yaa, senin burada olmaman çok kötü. Özledim seni. İzin istesen vermezler mi ?

- Daha öncede söyledim ya hayatım, izinler kapalı.

- Ne zaman geleceksin ?

- Ağustos ayının onundan sonra...

- Off ya, bir aydan fazla var gelmene. Ben ne yapacağım sen gelinceye kadar.

- Aşkım ben de seni çok özledim ama ne yapabilirim. Devlet memurluğu bu.

- Tamam aşkım, biliyorum. Seni üzmek için söylemedim.

Biraz daha konuştuktan sonra, birbirimize, "Kendine iyi bak " diyerek telefonu kapattık. Akşam bir süprizde Aslı' ya yapacaktım. Yengem içeri gelip ;

- Aslı nasıl mış, sevindi mi geldiğine ? diye sorunca

- Geldiğimi söylemedim ki, akşam süpriz yapacağım.

- Delisin sen. Bak kızcağızda kalp falan vardır. Üzülürsün sonra. dedi.

Akşam ailecek yemek yedikten, saat 21.00 gibi babamdan ve annemden izin istedim. Daha izin ister istemez abim anahtarı uzattı.

Hazırlanıp çıkmam ve Aslı' gilin evine varmam bir yarım saatimi almıştı. Arabada, kapıyı Aslı'nın açması için dua ediyordum. Zili çaldım ve bir süre sonra kapı açıldı. Ve kapıyı açan Aslı' ydı. Beni görünce çığlığı bastı ;

- Keemaalll, inanmıyorum. sen misin gerçekten.? Olamaz ya..Daha bu gün gelemiyeceğini söylemedin mi sen? Öyle bir boynuma sarıldı ki, ağlamaya başladı. Ciddi ciddi ağlıyordu. Aslı' nın çığlığını duyan İsa bey ve Nuray hanım da kapıya çıkmışlardı. Nuray hanımın Aslı' yı omuzlarından tutmasıyla, Aslı beni bıraktı. İçeriye geçtik. Aslı hala ağlıyordu. Ne olduğunu bilmedikleri için İsa bey ile Nuray hanım da şaşırmıştı. Nuray hanım, yüzünü yıkaması için Aslı' yı lavaboya götürdü. Bu ara İsa bey elini uzatarak;

- Hoş geldin Kemal bey, Neler oluyor ?

- Teşekkür ederim efendim. Bu gün geldikten sonra, sanki Giresun' dan telefon ediyor gibi Aslı' yı aramıştım. Daha bir ay gelemiyeceğimi söylemiş ve bu akşam kendisine süpriz yapmak istemiştim.

- Anladım dedi, İsa bey. Seni birdenbire karşısında görünce, sevinçten ne yapacağını şaşırdı. Nuray hanım ;

- Sevinçten çılgına döndü zavallı kızım, dedi.

Nuray hanımda kibarca " Hoş geldin Kemal bey " dedi. Ben daha " Hoş bulduk efendim " demeden, Aslı lavabodan çıkıp, yüzünü sildiği havluyla beni kovalamaya başlamıştı ;

- Vicdansız.., hain..., yüreğime indirecektin az kalsın, hem kovalıyor hem de yetiştikçe havluyla vuruyordu. Annesi babası oturmuş hem bizi seyrediyorlar hem de kahkahalarla gülüyorlardı. Ben kaçmaktan vaz geçince, Aslı tekrar boynuma sarıldı. Ben annesinden babasından çekiniyordum, Aslı hiç çekinmiyordu ;

- Hoş geldin aşkım, seni karşımda görünce, sevinçten ne yapacağımı şaşırdım. deyip öptü.

Nuray hanım ;

- Bu mutluluğunuz, inşallah hep böyle devam eder çocuklar. dedi.

O gece, annesinin babasının yanında bile ellerimi hiç bırakmadı Aslı. Gecenin 02.00 kadar oturduk. O saatte bile gitmemi hiç istemedi.

Eve geldiğimde ise, annem hala yatmamış, beni beklemişti. Bir süre konuştuk. Olanları anneme anlattım;

- Zavallı kızım, seni görünce ne kadar çok şaşırmış. Ben ;

- Zavallı kızım mı dedin ? diye anneme sordum.

- Evet. Biz sizin Ankara' da ne kadar zor ayrıldığınızı da duyduk. Babanla, " Kemal izine gelince bu ilişkinizin adını koyalım " diye konuştuk. Yani sen istersen oğlum, Aslı' yı istemeye gideceğiz.

Şaşırmıştım ;

- Ama anne, siz babamla, " her şey çok hızla gelişiyor " demiyor muydunuz ?

- Sen gittikten sonra, biz, birbirimize gidip geldik oğlum. Biz onları, onlar da bizi yemeğe bile aldık. Babanla benim, Aslı' nın ailesi hakkında bir tereddütümüz kalmadı. Sen onay verirsen, Aslı' ya söz yüzüğü takmayı düşünüyoruz.

- Acele etmiyor muyuz anne ?

- Bak oğlum. hepimizin onuru, gururu ve namusu var. Şimdi sen gecenin 02.00 de onlardan geldin. Arada bir bağ olursa, onlarda çevrelerine karşı zor durumda kalmaz. Bu şekil de kaç gün gidebilirsin evlerine. Bizim Konya' mız mutasıp bir yer. Olumsuz söylentilerin çıktığını düşün. Bir gün İsa bey veya Nuray hanım, sana tepkilerini koyarlarsa, bu sefer senin de moralin bozulur, gururun incinir.

Annem haklıydı. Ben, İsa beyin evlerine hangi nitelikte gidip geliyordum veya gidip gelecektim.

Bir gün, " Yeter artık " dedirtmemem gerekiyordu.

- Haklısın anne, biz Aslı' yla okul bittikten sonra nişanlanmayı kararlaştırmıştık ama olayın bu boyutunu hiç düşünmemiştik. Aslı ile konuşmam lazım ama anne.

- Tamam oğlum, yarın konuşursun. Ama yarın mutlaka konuş. Zira senin izinin bitmeden söz kesimini yapalım.

Saate baktım. Saat 03.00 geliyordu. " Yarın mı ?" mırıldandım. Elimi telefona uzatınca. annem ;

- Yapma oğlum. Yatmışlardır şimdi. Ayıp olur. dedi ama ben telefonu açmıştım.

Tahmin ettiğim gibi, nefes nefese Aslı gelmişti telefona ;

- Yatmış mıydın aşkım ?

- Yatmıştım ama sen geldiğin için sevinçten uyuyamadım. Telefon çalınca senin olduğunu tahmin ederek koşarak geldim.

- Annenle baban duydular mı acaba ?

- Duymuşlar herhalde, odalarının ışıkları yanıyor.

- Uyanmamış olsa bile şimdi nasıl olsa uyanacaklar.

- Niye, neden uyanacaklar mış ?

- Benimle evlenir misin Aslı ?

- Neee, diye bir çığlık attı ki, benim kulağımın zarı bile patladı sanırım.

- Dedim ya, annen baban uyanmamışlarsa senin bu çığlığına kesin uyanmışlardır.

- Kemal.., sen beni bu akşam öldürecek misin ya ? Sen delisin yaa..Ne., ne dedin sen şimdi ?

- Benim güzel aşkım, benim le evlenir misin ,dedim. ?

- Yaavv Kemal, Bu saatte, hemde telefonla söylenecek şey mi bu ? Telefonda mı teklif edilir evlilik.?

- Ne yapayım aşkım, annemle babam bu ilişkinin bir adını koyalım, Aslı' nın ve ailesinin bir onuru, gururu var. Şimdi bir söz keselim. Aslı okulunu bitirince de nişan yaparız. Böylesi, Aslı ve ailesi için çok iyi olur diye, düşünmüşler., Bu düşüncelerini, annem sizden geldikten sonra bana söyleyince, bende dayanamadım, sana telefon açtım.

- Ne diyeyim ben sana aşkım ya, sen bana beyaz bir şey giydireceksin ama bu beyaz kefen olacak galiba...

- Allah korusun aşkım, o ne biçim söz.

- Ahh şimdi yanımda olsan, ben seni bu sefer terlikle kovalardım. Bak attığım çığlığa annem ve babam da geldi.

- O zaman hemen yanıtını bekliyorum aşkım? Evet mi, hayır mı ? Ama " Hayır " desen bile, istemeye geleceğim seni.

- Ben sana hiç hayır diyebilir miyim ? elbette ki, evet.

Annem yanımdan gitmemişti. Hem gülüyor hem de ellerini dizine vuruyordu. "Nuray hanım kalkıp gelmiş mi " diye sordu bana.

- Hayatım annen yanında mı ? Annem soruyor.

- İkisi de burada. Meraklı gözlerle ve şaşkınlıkla bana bakıyorlar.

- Annem, Nuray hanımı telefona istiyor aşkım. Ben seni öpüyorum canım. İyi uykular...

- İyi uykular mış... Uyku bıraktın sanki bende.

Annem, Nuray hanımla özür dileyerek konuşmaya başladı. " Doğan beyle konuştuklarımızı, Kemal' e anlatmıştım. Benim deli çocuk, yapma, açma dememe rağmen, sevincinden Aslı' ya telefon açtı. Ne olur kusuruna bakmayın. Böyle yapacağını bilsem sabah söylerdim. " deyip, uzun uzadıya, neden böyle bir karar aldıklarını anlattı...Ve Cumartesi günü, söz yüzüklerin takılmasına karar verildiğinde saat sabahın 04.30 uydu.

...........................................................................................................................................

Evet....Aşk bir " Delilik " tir......Sakın unutmayın...........

Sevgi ve saygılarımla.

06.07.2010

KARAMAN

BİR YOLCULUK ANISI -3-

2010-07-02T09:30:00.000-07:00

Bir Yolculuk Anısı -3-

Aslı' gilin evine gelmiştim. Üzerinde, İsa Türkoğlu yazan zili çalarken nerede ise heyecandan ölecektim.. Derin bir soluk aldım. Ve beş on saniye sonra kapı açıldı..

Kapıyı Aslı açmıştı, hemen arkasında annesi Nuray hanım ve biraz ileride babası İsa bey duruyordu. Üçünün birden beni kapıda karşılaması, bana gurur verdiği gibi, çok kibar bir aile olduklarını gösteriyordu.

- İyi akşamlar efendim,

- İyi akşamlar Kemal bey, lütfen içeri gelin. Diyerek Nuray hanım içeriye davet etti. İçeriye geçip, ayakkabılarımı çıkarırken Aslı, terlikleri hazırlayıp önüme koymuştu.

- Lütfen salona geçelim. Salona geçerken onları şöyle bir süzdüm.

Nuray hanım ; Modern ve çalışan bayanlarımızın vazgeçemediği, tatlı mavi bir tayyör giymişti.

Ceketinin içerisinde kristal işlemeli, yuvarlak yakalı çimen yeşili bir bluz vardı. Ayağında ten rengi bir çorap ve terlikler vardı. Aslı, " Anneciğim 44 yaşında " demişti ama en fazla 37-38 yaşlarında gösteriyordu. Kumral saçlarını omuzlarına kadar dökümlü kestirmiş ve yüzünde çok hafif bir makyaj vardı. Kilolu sayılmazdı. Çok zarif ve çok kibar bir bayandı.

İsa bey ; Parlak, ışıkta rengi değişen, açık kahverengi bir takım elbise giymişti. Beyaz gömleğinin üzerine, mavi renkli, yan kırmızı çizgili bir kravat takmıştı. Şakakları hafif beyazlaşmış siyah saçlıydı. İsa bey, 48 yaşındaydı ama o da 48 yaşında olduğunu göstermiyordu.

İsa beye bakarken, iyi ki ben de takım elbise ile gelmişim, dedim.

Aslı...Aslı tam bir kuğu gibiydi. Yolculuktaki o güzel kız, çok daha güzel olmuş, salonun ortasında göz kamaştırıyordu. O günlerin modası olan geniş paçalı ispanyol modeli, krem rengi bir pantalon vardı ayağında. Yine krem rengi, fitilli,mavi çizgili, vücudunu saran kadife bir ceket giymişti. Tesadüfe bakın ki, Aslı' nın da üzerinde, hakim yaka açık lila bir gömlek vardı.

O sarı saçlarına kuaför eli değdiği belli oluyordu. Dalgalı dalgalı bir şekil verilmişti. Hafif dolgun dudaklarında çok az ruj vardı. Çok güzel görünüyordu.

Salona geçmiştik. L tipi salon çok modern ve uyumlu döşenmişti. Hemen duvarda büyük bir Atatürk resmi göze çarpıyordu. Atatürk resminin yanında Che Guara' nın resmi vardı. Salonun L uzantısında yemek masası bulunuyordu. Masa yemek için hazırlanmıştı bile. Dört kişilik servis yapılmış, masanın ortasında ki vazoda gündüz gönderdiğim orkideler duruyordu. Salon halısı ve perdelerin renkleri koltuk takımlarıyla uyumluydu.

İlk önce İsa bey sonra Nuray hanım ve Aslı kibarca hoş geldiniz deyip elimi sıktılar. Yine kibarca
birbirimizin bayramını kutladık.

Yerlerimize oturmadan hediyelerini vermek istedim. Nuray hanıma ilk önce çiçekleri verdim.

- Bu çiçekler sizin efendim.

- Ay., çok teşekkür ederim Kemal bey. Gündüz göndermişsiniz, niye tekrar zahmet ettiniz.

- Estafurullah efendim.

- Gündüz orkideleri görünce Aslı' cığıma sordum " Orkideleri sevdiğimi sen mi söyledin? " diye ama Aslı' cığım "Hayır " dedi. Siz orkideleri sevdiğimi nasıl tahmin ettiniz?

- Bir kitapta okumuştum efendim. Zarif ve güzel bayanlar çiçeklerin içerisinde en çok orkideleri severlermiş. Nuray hanım, hafif başını sağa yatırarak gülümsedi ve elimi tuttu.

- Çok kibarsınız Kemal bey. Ben hemen hediyesini de uzattım ;

- Bu da sizin için efendim.

- Bizi mahcup ediyorsunuz ama, diyerek hediyesini açtı. Fuları görünce ;

- Ay ne kadar hoş, ne kadar güzel. Zevkinize hayran oldum Kemal bey. Çok teşekkür ederim.

- Güzel günlerinizde kullanınız efendim.

İsa beye dönerek ;

- Bunlarda size efendim. İnşallah beğenirsiniz. İsa bey ilk önce kravatı açtı ve ışığa tutarak baktı ;

- Harika bir kravat, çok beğendim. teşekkür ederim. Aslı babasının elinden kravatı alıp bağlamaya çalışırken, İsa bey ikinci hediye paketini açtı. Pipo ve tütünü görünce ;

- Siz gaip ten haber mi alıyorsunuz yoksa falcı mısınız Kemal bey ? Ben de sigarayı bırakıp, pipoya başlamayı düşünüyordum. Çok isabetli bir seçim yapmışsınız, çok teşekkür ederim Kemal bey.

- Beğenmeniz beni mutlu etti efendim.

O an annemin sözü aklıma geldi. Annem ; " Aslı, annesine babasına karşı seninle gurur duymalı " demişti. Aslı' ya baktım, gerçekten çok mutlu görünüyordu. Babasının kravatını çıkarmış, benim aldığım kravatı takmıştı. Aslı' ya da hediyesini uzattım.

- Bunu da size almıştım. Aslı hemen hediyesini açtı...O güzel yüzünü ilk önce bir şaşkınlık ifadesi arkasından da bir mutluluk ifadesi sardı.

- Ay siz ne yaptınız böyle ? Bu çok pahalı. Ben bu markayı biliyorum ama çok pahalı diye elimi bile uzatamıyordum. Ay çok teşekkür ederim. Diyerek bileğinin iç kısmına sürdü ve kokladı ;

- Kokusu da çok harika. Bakar mısın anneciğim ? diyerek annesinin bileğine de sürdü.

- Gerçekten çok güzelmiş. Niye bu kadar zahmet ettiniz Kemal bey ? Hepimize hediye almanız şart mıydı.? Nuray hanım bunları söylerken, Aslı yanıma gelip annesinin babasının yanında yanağıma bir öpücük kondurdu, ve ;

- Tekrar çok çok teşekkür ederim. Beni çok mutlu ettin.

Nuray hanım ;

- Ayakta kaldık galiba, oturalım mı ? Siz şöyle buyrun Kemal bey. diyerek, bana tekli koltuğu işaret etti. Kendileri ikili koltuğa yan yana oturdular. Aslı' da hediye paketlerin ambalajlarını toplayıp, balkonu açtı ve çöpe attı. Bir sandalye çekip bana yakın oturdu.

- Annem ve babam size selamları ve saygılarını gönderdiler efendim, dedikten sonra olağan sorular başlamıştı. İsa bey ;

- Babanızın ismi ne, nerede çalışıyor Kemal bey ?

- Babamın ismi Doğan efendim. Ayakkabı mağazamız var.

- Çok güzel. Nerede mağaza ?

- Mevlana' ya giden yol üzerinde. Bankayı geçtikten sonraki ilk ayakkabı mağazası. Nuray hanım;

- Anneniz çalışıyor mu ? İsmini öğrenebilir miyim ?

- Annem ev hanımı efendim. İsmi Neriman.

- Kardeşiniz var mı? Kaç kardeş siniz ?

- İki kardeşiz. Ağabeyim Korhan, İnşaat Mühendisidir.

- Nerede oturuyorsunuz ?

- Eski Meram Yolu üzerinde. deyince, Nuray hanım ;

- Oradaki evlerin çoğu bahçeli değil mi?

- Evet efendim. Bizim de iki katlı bahçeli bir evimiz var. İsa bey ;

- Anladığım kadarıyla babanızın ekonomik durumu iyi, Neden Ziraat Meslek Lisesi Kemal bey?

- Ortaokuldan sonra kendimi denemek için, Adana Ziraat Meslek Lisesinin sınavına girdim efendim. Konya Lisesine de kaydımı yaptırmıştık. Ama Adana Ziraat Meslek Lisesini derece ile kazanınca, ailemin karşı çıkmasına rağmen, bir hevesle ben gitmek istedim.

- Kaç yıldır görev yapıyorsun ?

- Üç yıldan beri Giresun' da çalışıyorum.

- Üniversiteyi hiç düşünmediniz mi ?

- Hazırlanıyorum efendim. Meslek Okulu mezunu olduğum için, Giresun' da sınavlara girerek

fark derslerini de verdim. Önümüzdeki yıl Üniversite sınavlarına girmeyi düşünüyorum.

- Herhangi bir hedefiniz var mı ?

- Uluslararası ilişkiler, Hukuk, Veterinerlik ve Ziraat Mühendisliğini düşünüyorum. Ayrıca Bakanlığımız bize hem çalışıp hemde okuma kolaylığı sağladığı için mesleğimden ayrılmadan okuyabileceğim. Bunu özellikle vurgulamıştım. İsa bey ;

- Bak onu bilmiyordum. Sizin açınızdan çok güzel bir kolaylık bu. Sakın üniversite eğitiminden vazgeçmeyin Kemal bey. Önümüzdeki yıllar bir üniversite mezunu olmanın size getirisi göreceksiniz.

Nuray hanımın ;

- Sorularımızla Kemal beyi sıkmayalım hayatım. Hadi yemeğe oturalım.

- Tamam canım, ben bir lavaboya gidiyorum. dedi ve ayağa kalktı.

- Aslı' cığım Kemal beyin ceketini alır mısın ? deyip Nuray hanım da mutfağa gitti. Aslı yanıma gelip ;

- Çok şıksınız, çok yakışıklısınız beyefendi bu akşam, dedi.

- Teşekkür ederim hanımefendi, sizde çok güzelsiniz. Bir kuğu, bir prenses gibisiniz. Göz kamaştırıyorsunuz.

- Teşekkür ederim. dedi ve gülümseyerek ceketimi aldı ve vestiyere astı.

Yemeğe oturduk. İsa beyle eşi yan yana oturunca Aslı' da yanıma oturmuştu. Yemeklerin özenle hazırlandığı belli oluyordu. Yemekler harikaydı. Yemek sonrası Nuray hanıma;

- Yemekler çok nefisti efendim. Elinize sağlık.

- Afiyet olsun Kemal bey.

- Bir kitapçı da, bir yemek kitabının üzerinde okumuştum " Yemek yapmak bir sanattır " diye.

Eğer öyleyse, siz bu sanatkarların en iyisi ve en güzeli siniz.

- Ooo.., Teşekkür ederim Kemal bey. Gurur duydum iltifatınızdan.

- Rica ederim efendim. Davetiniz için, yemek için tekrar çok çok teşekkür ediyorum. İsa bey ;

- Afiyet olsun Kemal bey, kalkalım mı ? Ben yemekten sonra mutlaka bir sigara içerim. Yemekten kalkarak salonun diğer tarafına geçtik. İsa bey sehbanın üzerinden sigarasını ve çakmağını aldı.

- Siz de sigara kullanıyorsanız, size zahmet balkona çıkalım. Malesef Nuray hanım içeride sigara içilmesine izin vermiyor.

- Siz buyrun efendim, dedim. Sigara içmeme rağmen İsa beyin yanında sigara içmem hoş olmayabilirdi.

Aslı ile birlikte mutfağa tabakları taşımakta olan Nuray hanım, İsa beyi duymuştu ;

- Ah hayatım bir de şu sigarayı bir bıraka bilsen, dedi. Eşinin balkona çıkıp, benim yalnız kaldığımı görünce ;

- Aslı' cığım Kemal bey yalnız kalmasın. Sen Kemal beyin yanında otur, bende masayı silip, düzenleyip geliyorum. Ve Aslı gelerek oturduğu sandalyeyi biraz daha yaklaştırdı ;

- Ailenle gurur duyuyor olmalısın, çok anlayışlı, mükemmel bir ailen var, dedim.

- Onlar benim canlarım. Bu güne kadar birbirlerini kırdıklarını hiç görmedim.

- Yarın için bir planın var mı, görüşebilecek miyiz ? dedim yavaşça.

- Yarın görüşemeyiz herhalde...Annemin ve babamın arkadaşlarına bayramlaşmaya gideceğiz.

- Sen gitmesen olmaz mı?

- Ama gideceğimiz yerlerde benim de arkadaşlarım var. Ayıp olmaz mı?

- Haklısın. Peki Perşembe günü. Bayramın son günü Perşembe günüydü.

- Olabilir, telefonlaşırız ve buluşuruz, dedi. Ve İsa bey balkondan içeri girmişti.İsa bey ;

- Hangi gazeteleri okuyor sunuz Kemal bey ? diye sordu.

- Yalnızca Cumhuriyet efendim.

- Bende Cumhuriyet gazetesinden başka gazetelerden zevk almıyorum. Nuray hanımda gelmişti.

Aslı ile bana baktı. ;

- Ya çoçuklar siz sözleştiniz mi böyle, aynı renk aynı ton gömlek giymek için. Yan yana otururken yemekte söyleyecektim ama unuttum. İkinizede yakışmış doğrusu lila renk dedi. Ben ;

- Teşekkür ederim Nuray hanım. Ama Aslı' ya daha çok yakıştığı kesin. Aslı her ikimize de teşekkür etti. İsa bey ;

- Kahvelerimizi kim yapacak? deyince, Aslı hemen ayağa kalktı ;

- Ben yapacağım babacığım. Bana dönerek ;

- Kahveni nasıl içersin Kemal ?

- Az şekerli olsun lütfen.

Kahvelerimizi içtikten sonra saate baktım. 22.40' tı. Ben ;

- İzin verirseniz ben artık gideyim efendim dedim. İsa bey ;

- Daha erken Kemal bey, ama siz bilirsiniz. Hep birlikte ayağa kalktık. Aslı ceketimi getirmişti.

Hepsiyle tek tek vedalaştım. İsa bey ;

- Sizi bırakabilirim Kemal bey.

- Teşekkür ederim efendim. Ağabeyimin arabasıyla geldim.

- Ehliyetiniz var o zaman.

- Evet efendim. Aslı ;

- Yarın seni ararım, dedi.

- Memnun olurum. dedim ve evden ayrıldım.

Bizimkiler evde heyecanla beni bekliyorlarmış. Her biri bir soru soruyordu. Nasıl karşılandığımı, yemeğin nasıl geçtiğini, neler konuşulduğunu tek tek sordular. Hele annemle yengem, ne yemekler yapmışlardı, yemekler güzel miydi, neler giymişlerdi, annesinin üzerinde ne vardı, Aslı ne giymişti, evleri nasıldı diye meraklı meraklı sordular. Hepsine tek tek yanıt verdim. Babam da heyecan duymuştu galiba, o da dayanamadı ;

- Bırakın ne giydiklerini ne içtiklerini, sen şimdi söyle bakalım oğlum, sınıfı geçtin mi ?

- Valla babacığım, yarın belli olacak. Aslı " Ararım " dedi.

Biraz daha oturduktan sonra, yatmıştık. Ama beni heyecandan uyku tutmuyordu. Nasıl bir izlenim bıraktığımı merak ediyordum. Babamın dediği gibi, acaba sınıfı geçmiş miydim.? Sınıfta kalırsam, Aslı ile görüşmemi engelleyebilirler miydi ? Ben bunları düşünürken sabah ezanı okunmaya başlamıştı.

Sabah uyandığımda saat 11.00 e geliyordu. Yataktan fırladım. Yüzümü bile yıkamadan ;

- Beni niye uyandırmadınız, Aslı aradı mı ? diye merak ve heyecanla sordum. Benim heyecanıma annem ve yengem gülerek yanıt verdiler.;

- Hayır henüz aramadı.

- Bu saate kadar nasıl aramaz ya ? Yengem ;

- Beyefendi, sen bile yeni kalktın. Belki de Aslı' da daha uyuyordur. Hadi sen yüzünü yıka da, kahvaltını yap bakalım.

- Babam ve abim nereye gitti.?

- Bahçedeler.

Yengem kahvaltımı getirmişti. Ben de telefonu masaya getirdim.

Kahvaltımı yaparken sık sık saatime bakıyordum. Saat 11.30 a gelmişti. Yengeme ;

- Ben arayayım mı yenge ? Aslı, telefon numarasını kaybetmiş olmasın.

- Aslı ararım demedi mi ?

- Dedi.

- Merak etme arar o zaman. Hem biraz sabırlı ol, kendini ağıra sat biraz yakışıklı kayınbiraderim benim.

- Yaa... sen gel de onu yüreğime anlat.

Saat 12.05 te telefon çaldı. Heyecanla telefonu elime aldım.;

- Günaydın Kemal, Aslı' ydı. Elimle anneme ve yengeme odadan çıkın işareti yaptım.

- Günaydın canım. Nasılsın ?

- Teşekkür ederim. Sen nasılsın ?

- Ben uykusuzum. Nasıl bir izlenim bıraktım diye düşünmekten ve heyecandan uyuyamadım.

- Ben de uyuyamadım.

- Aslı' cığım, ben gittikten sonra, annen baban bir şeyler söylediler mi benim için? Nasıl bir izlenim bırakmışım kendilerinde acaba, konuşmadılar mı hiç ?

- Konuşmaz olurlar mı? Sen gittikten sonra, gecenin 02.30-03.00 e kadar sen konuşuldun bu evde. Annem, övgüyle bahsetti senden hep. O iltifatlarına bayılmış senin. Babam " Çok kültürlü ve kibar, yaşından çok olgun bir delikanlı" diyor Seni çok beğendiklerini ve sevdiklerini söylediler, derken, ben mest olmuştum, sevinçten yüreğim bir ayrı oynuyor, ben bir ayrı oynuyordum.

- Bir defa olsun "Bizim de kızımız güzel demediler " biliyor musun ? Kıskandım seni.

- Ciddi olamazsın?

- Şaka şaka..Seninle akşam gurur duydum. Arife günü eve geldiğimizde, annem çok kızmıştı bana, " Saçmalama lütfen Aslı' cığım, 3,5 saatte insan aşık olur mu ?" demişti. Ama akşam senin için ne diyor biliyor musun ?

- Ne diyor ?

- Bu çocuk karşısındaki insanı etkilemesini çok iyi biliyor, mutlaka şeytan tüyü var bu çocukta diyor.

- Gerek annenin gerekse babanın hakkımda olumlu düşünmelerinden inan ki çok mutlu oldum.

Ben de annenizi babanızı çok sevdim. Çok saygın insanlar. dedim ve ;

- Annem, babam da seni çok merak ediyorlar.

- Tahmin edebiliyorum. Bak ne diyeceğim, bu gün bayramlaşmaya çıkmıyoruz. Ben hemen atıldım ;

- O zaman bu gün buluşabiliriz.

- Yaa..bir saniye dur. Henüz kahvaltı yapmadık.. Saat 12.30. Beni evden 15.00 gibi al. Eğer annem babam izin verirse, annenize babanıza bir süpriz yapabiliriz.

- Ciddi misin ? Şaka yapmıyorsun değil mi?

- Böyle bir konuda şaka olur mu hiç. Yalnız sen ailene söyleme. Annem babam izin vermezse gidemem. O zaman bir iki saat gezeriz seninle.

- Tamam canım, dileğim kabul etmeleri. Kabul ederlerse annem babam çok sevinirler. Sen kahvaltını yap. Ben seni 15.00 te gelir alırım. Öpüyorum. Aslı' da " Bende öpüyorum " demesiyle,

Telefonu kapattım ve " Oley " diye çığlık attım. Annem, babam, abim ve yengem, çığlığımın üzerine oturma odasına girdiler. Babam ;

- Bağırdığına göre sınıfı geçtin herhalde oğlum, dedi.

- Evet baba, hem de takdirle geçmişim. Çok iyi izlenim bırakmışım.
Aslı söyleme demesine rağmen,
- Şimdi sıkı durun. Annesi babası izin verirse, Aslı, saat 15.00 te buraya geliyor.

Herkes şaşırmıştı. Ufak bir sessizliğin arkasından, babam ;

- Her şey çok hızlı gelişiyor. Hayırlısı olsun. Sonu güzel olsun. dedi.

Ama şaşkınlığımız gelen telefonla daha da arttı. Aslı olabilir düşüncesiyle telefonu ben açtım. ;
- Buyrun Küçüktekin' lerin evi.
- Günaydın Kemal bey, ben Aslı' nın babasıyım. deyince, hem korku hem heyecan yaşadım o an. Şaşkınlık ve merak içerisinde ;
- Günaydın İsa bey. Bizimkiler şaşkınlık ve merak içerisinde bana bakmaya başladılar.
- Babanız ev de mi Kemal bey, babanızla görüşecektim. deyince, heyecan gitmiş.., korku, şaşkınlık ve merak kalmıştı.
Ne diyecekti babama " Oğlunuza söyleyin, kızımla bir daha görüşmesin mi? " diyecekti. İsa bey, " Neden " babamı istiyordu.
- Evet efendim, bir saniye veriyorum. diyerek, korku dolu gözlerle telefonu babama verdim.
- Buyrun ben Doğan.
O yıllar sesi dışarıya veren telefonlar yoktu ki, bir tuşa basarak sesi dışarıya verelim. Ancak babamın söylediklerini duyabiliyorduk.
- Sizin de gününüz aydın olsun İsa bey. Babam bir süre sonra yine ;
- Estafurullah İsa bey, o sizin iyiliğiniz..Oğlum hakkındaki düşüncelerinizden gurur duydum... deyince, korkularımı bir rüzgar alıp götürüverdi. Ama hepimiz meraklı gözlerle babama bakmaya devam ediyorduk.
- Elbette İsa bey, biz de sizinle tanışmaktan onur duyarız...Neler oluyordu. Allah kahretsin, bu evde niye bir parelel telefon yok.
- Ne demek isa bey. Bize gurur verirsiniz, başımızın üzerinde her zaman yeriniz var, bekliyoruz, ve ardından ;
- Görüşürüz İsa bey, size de iyi günler, dileyip telefonu kapattı babam. Bize dönüp meraklı ve heyecanlı sekiz gözün baktığını görünce, ilk önce ;
- Gel seni bir öpeyim oğlum, deyip bana sarıldı. Bir babanın, çocukları hakkında duymak istediği en güzel sözleri duyurdun bana. Gurur duydum seninle, deyip iki yanağımdan da öptü. Korhan abimi de çağırdı, ona da sarılarak öptü.;
- Sizinle her zaman gurur duydum zaten. dedi ama annem ;
- Hayatım ne oldu ? Meraktan öldüreceksin bizi...
- Dur Neriman hanım, çocuklarıma doya doya sarılıp, bir gurur duyayım.. Bu mutluluğu bana çok görme..dedi ve anlatmaya başladı...

Aslı, annesine babasına, ailemin kendisini merak ettiğimi söylemiş, " Gitmemin bir sakıncası olur mu ? diye sormuş. " Siz izin vermezseniz, zaten kesinlikle gitmem " demiş. Bunun üzerine İsa bey, " Kemal, çok iyi aile terbiyesi almış bir delikanlı. Ailesi çok değerli insanlar olmalı. Ben de o aileyi akşamdan beri merak ediyorum. O zaman şöyle yapalım. Nasılsa bu gün bayram, hep beraber bayramlaşmaya gidelim. deyince Aslı çok sevinmiş. Ve " Babacığım ben hemen Kemal' e telefon açıp söyleyeyim o zaman " Babası, " Hayır " demiş " Sen telefon numarasını ver, ben babasıyla görüşeyim. Daha uygun olur "
Aralarındaki bu konuşmaları Aslı' dan, gelince öğrendim. İsa bey ise telefonda ;
- Sizi kutluyorum Doğan bey, pırlanta gibi bir evlat yetiştirmişsiniz. Lise de, Kemal'in yaşında benim öğrencilerim var. Daha karşısındaki bir insanla nasıl konuşacaklarını bilmiyorlar. Kemal beyi, öyle yetiştirmişsiniz ki, saygın, kültürlü bir delikanlı olmuş. Onu yetiştiren ailesi olarak sizleri tanımak istiyorum. Oğlunuz, " Annem ve babam da seni merak ediyor" demiş kızımıza. Kızım bizden izin isteyince, zaten bir bayramın içerisindeyiz, ben de " Hep beraber gidelim, Hem bir bayramlaşırız, hem bir kahvelerini içeriz hem de o değerli aileyi tanımış oluruz" dedim Ve babama ,
- Müsaitseniz ve izniniz olursa gelmek istiyoruz, demiş...

Bunları babamdan duyunca, hepimiz birbirimize baktık. Annem;
- Doğan bey, dediğin gibi her şey çok hızla gelişiyor. Neler oluyor böyle. Biz hiç böyle bir şeyler yaşamadık, duymadık. Normal mi bu olanlar ? Ne yapacağız.? Babam ;
- Endişe etme hayatım. Gelsinler bir görelim. Oğlumuzun aklını başından alan kızı bir tanıyalım.
Biri devlet memuru, biri üniversite öğrencisi, bak öğretmen de olacakmış, her halde yalnış bir şeyler yapmazlar. Annem ;
- Biliyorsun hayatım, ben iyi bir tanımadan, benim endişelerim gitmez. Ne zaman geliyorlar ? ;
- Saat 15.00 burada olacaklarını söylediler, ve babam bana dönerek ;
- Oğlum sen arabalarını biliyorsun. saat 15.00 doğru yola çık ve karşıla.
- Tamam babacığım. Bizimkiler bir telaşla karşılama hazırlığına başladılar.

Saat üçe çeyrek kala, ben caddeye çıktım. üçe beş kala arabalarını gördüm. Onlarda beni görmüş olacaklar ki yavaşladılar. Bahçenin kapısı açıktı işaret edince, arabalarıyla birlikte bahçeye girdiler. Evin önünde bütün ailem onları merakla bekliyordu. İlk önce İsa bey indi arabadan, Yine gayet şıktı. Bu sefer üzerinde deve tüyü renginde kadife bir takım elbise vardı. Nuray hanım da kapıyı açarak indi. Oda çok şıktı. Aldığımız fuları göğüs üzerinden düğümleyerek, uçlarını aşağıya sarkıtmış ve fular çok yakıştı kendisine...Siyah süet el çantasını tutuşunda bile bir asillik vardı.
En son Aslı indi. Açık mavi bir takım elbise vardı üzerinde, tatlı bir sarı, klapa yakalı bir gömlek giymişti. Omuzuna astığı çantanın rengi de maviydi. Ailemin bütün gözleri Aslı' nın üzerindeydi. Bize doğru gelirlerken, Aslı, sarı dalgalı saçlarıyla bir tanrıça gibi salınıyordu.. Yengem kulağıma fısıldadı ;
- Anlattığından daha da güzelmiş...

İçeriye salona geçtik. Aileme ilk önce onları tanıttım ;

- Aslı' nı babası İsa bey, annesi Nuray hanımefendi ve Aslı dedim. Daha sonra ailemi tek tek onlara tanıttım.;

- Babam Doğan bey, annem Neriman hanım, ağabeyim Korhan ve Yengem Tülay hanım, diyerek. Samimi bir tokalaşma ve bayramlaşma başladı.

Aslı, çok kibarca ;
- Nasılsınız efendim, diyerek annemin ve babamın ellerini öptü. Abimle el sıkıştılar, yengemle sarılıp öpüştüler.
Annem de hayranlıkla, Aslı' nın her hareketini izliyordu.
Kısa bir sohbetten sonra, yengem bayram ikramlarını yapmak için ayağa kalktı. Yengemin elinde içerisinde şekerler ve kolonya olan gümüş tepsiyi görünce, Aslı hemen ayağa fırladı. Yengemin elinden tepsiyi almak istedi. Yengem ;
- Olmaz siz misafirimizsiniz Aslı hanım. Lütfen oturun dedi. Ama Aslı ;
- Lütfen Tülay hanım, burada en küçük benim. Bu bana düşer, diyerek, yengemin elinden tepsiyi aldı. Bu hareketi ile, annemden ve babamdan ayrı ayrı bir on puan aldı sanırım.

Biraz daha oturduktan sonra, yengem ayağa kalkarak ilk önce Nuray hanıma sordu ;

- Nuray hanım kahvenizi nasıl alısınız ? İsa beye de aynı soruyu sordu, yanıtlarını alınca mutfağa yöneldi. Aslı da ayağa kalktı ve yengeme doğru yürüdü. Bu kez annem ;

- Lütfen otur Aslı kızım. Tülay kızımız yapar kahveleri, dedi. Ben hemen atıldım.

- Ama Aslı harika kahve yapıyor anneciğim.

- Öyle mi, o zaman Aslı kızımızın elinden kahve içmekten zevk duyarım. Aslı, annemin yanına gitti, ellerini tuttu ve yanaklarını öperek ;

- Sizin için kahve yapmak bana onur verir. Seve seve yaparım efendim. deyip, Mutfağa giderken

annem arkasından, mutlu ve hayranlıkla bakıyordu. Aslı bir on puan daha almıştı sanırım...

Kahvelerimizi içtikten sonra, İsa bey, babam ve ağabeyim sigara içmek için bahçeye çıktılar. Aslı ile yengem mutfağa kahve fincanlarını yıkamak için geçince, Nuray hanımla annem tatlı bir sohbete başladılar. Bende rahat konuşsunlar diye mutfağa yöneldim. Aslı ceketini çıkarmış kahve fincanlarını yıkıyordu. Yengem de Aslı' yı seyrediyordu. Beni görmemişlerdi. Yengem ;

- Biliyor musun, Kemal geldiğinden beri bu evde siz konuşuluyorsunuz. Kemal bir dakika bile sizi dilinden düşürmüyor.

- İnanırım Tülay hanım, bizim evde de sürekli Kemal konuşuluyor zira. Yengem ;

- Bana Tülay hanım demeseniz. Sizden yalnızca abla demenizi rica edebilir miyim ?

- Çok tatlısınız. Neden olmasın ablacığım. Siz de bana yalnızca Aslı deyin.

Fincanların yıkanması bitmişti. Beni görmemeleri için hemen diğer odaya geçtim. Pencereden dışarıya baktım. İsa bey, babam ve ağabeyim kamelyaya oturmuşlar hararetli hararetli konuşuyorlardı. Bir süre sonra kalkıp eve doğru yönelince, ben de salona girdim. Üçlü koltukta, Nuray hanım, annem aralarına Aslı' yı almışlar. Bir elini annem tutmuş diğer elini Nuray hanım tutmuş konuşurken görünce, hayranlık ve mutlulukla kendilerine baktım. Babam, İsa bey ve abimde içeriye girmişlerdi. Saat 16.00 olmuştu. Oturmadan İsa bey, izin istedi. Bizimkiler akşam yemeğine kalmaları için çok ısrar etmelerine rağmen, "İlk tanışma için bu kadar kafi " dediler. Ve hep beraber kalktık. En kısa zaman da tekrar birlikte olmak için söz alınarak vedalaşıldı.

Eve girdiğimizde ilk önce annem konuşmaya başladı. Yanıma gelerek ;

- Sen anlatırken kuşkularım vardı oğlum ne yalan söyleyeyim. Ama dediğin gibi çok harika çok değerli insanlarmış. Çok ta samimiler. Aslı' da beğendiğin kadar güzel ve çok hanım bir kız. Çok cana yakın. Babama dönerek ;

- Sen nasıl buldun Doğan bey ? diye sordu.

- Çok mükemmel bir aile.İsa bey, eşi dört dörtlük insanlar. Aslı' da çok saygılı bir kız. Bu kadarını beklemiyordum. Yengem hemen atıldı ;

- Benim elimden şekerleri alıp, ikram edeceğini hiç beklemiyordum. Biraz havalı gibi duruyordu ama hiç te öyle değilmiş. Çok içten sevgi dolu bir kız. Hem biliyor musun babacığım, kahve fincanlarını Aslı yıkadı. Ayrıca çok ta güzel bir kız. Ben ağabeyime döndüm ;

- Sen ne düşünüyorsun abi ?

- Tek kelime ile çok şanslısın. Hem ailesi yönünden hemde Aslı yönünden. İsa bey, mükemmel bir insan. Annem ;

- Ben Aslı' ya hayran kaldım. Tülay' la ikisinin el ele tutuşarak salona girmeleri gözümün önünden gitmiyor.

O akşam yemekte, yemek sonrası hep Türkoğlu ailesi konuşuldu.

Biz bu günde Aslı ile yalnız kalıp konuşamamıştık. Ama olsun, bu gün iki aile süpriz bir şekilde bir araya gelip, kaynaştılar ya...

............................................................................................................................................

Hani bir söz vardı, şu an kim söylemiş bilemiyorum. SEVGİ PAYLAŞTIKÇA GÜZELLEŞİR VE ÇOĞALIRMIŞ.

Sevgi ve saygılarımla.

03.07.2010

KARAMAN

Kemal KÜÇÜKTEKİN

BİR YOLCULUK ANISI -2-

2010-06-30T08:39:00.000-07:00

Bu yazı, gerçek bir anının devamının kaleme alınmasıdır.. Birincisinde yer ve şahıs isimlerinin değiştirildiğini vurgulamayı unutmuşum. Affınıza sığınıyorum

Siz dostlarımdan bu anı denemem konusunda, beklemediğim bir ilgi ve övgüler aldım. Gerek yorum olarak gerekse özelime mesajlarınızla beni onurlandırdınız. Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim. Ve sizlerin ilgisiyle anı denemem " popüler " oldu. Şimdiye kadar güzel olarak gördüğüm şiirlerimin "popüler " olmaması nedeniyle, Keşke anı deneme yazılarıma daha erken başlasaydım diyorum.

Bu anı yazım, kurgu olmayıp, belirttiğim gibi yer ve kişi isimler değiştirilmiştir. Belki de biraz, yaşanılan olayların, olması gerektiği şekilde düşünülerekte yazılmış olabilir.

Bu anı deneme yazısı eşimle birlikte yazılmış ve onayı ile sizlere sunulmuştur...

BİR YOLCULUK ANISI -2-

Güneşin nazlı nazlı gülümsediği Mart ayının son günleriydi. Arkadaşlarla yaptığımız ufak bir günaydın sohbetinden sonra, odama gelmiş, dünkü araziye çıkış görevimin " Görev Dönüş Raporunu " yazmaya başlamıştım. Saat 09.00 gibiydi. Telefonum çaldı. Hemen uzanarak açtım.
Dairemizin santralındaki Fatma hanım ;
- Kemal bey sizi dışarıdan arıyorlar, dedi.
- Teşekkür ederim Fatma hanım, bağlayabilirsiniz.
Bir kaç saniye sonra telefonun uçundaki ses ;
- Kemal bey oğlum, deyince, iliklerime kadar titrediğimi hissettim. Aradan yıllar geçse de bu sesi unutmam olanaksızdı.
- Kemal bey oğlum, ben Nuray annen. Sesi hiç iyi gelmiyordu. Sanki ağlamaklıydı. Heyecanlanmıştım ve farkında olmadan ayağa fırlamışım ;
-Hayırdır Nuray anne. Sesin hiç iyi gelmiyor, Ne oldu ?
- Can yoldaşımı, İsa babamızı kaybettik Kemal bey oğlum.. Duyduklarıma inanamadım, koltuğa oturmamış, koltuğa adeta yığılmıştım.
- Şaka mı bu Nuray anne ? diyebilmiştim ama saçmaladığımında farkına varmıştım.
- Keşke şaka olsaydı Kemal bey oğlum, keşke şaka olsaydı. dedi ama Nuray annem telefonun öbür uçunda hıçkırıklara boğulmuştu. Yüreğim daralmaya başlamıştı. Boğazıma bir şeyler düğümleniyordu. Kısa bir sessizlikten sonra ;
- Ne zaman, Nasıl oldu Nuray anne, diyebildim.
- Dört gün önce kaybettik Kemal bey oğlum. Hiç bilemedik, gizli kalp varmış.
- Neden hemen aramadınız Nuray anne?
- Ah..Kemal bey oğlum ah.. üzüntüden bende bayılıp bayılıp gitmişim. Ama dün aradım sizi, söylemediler mi?
-Söylemediler Nuray anne, unuttular her halde. Bak, bende bu şoktan size başsağlığı dileyemedim. Başın sağolsun Nuray anne. Allah sana sabır versin. İsa babama da Allah rahmetini esirgemesin. Toprağı bol olsun..
- Sağ ol Kemal bey oğlum. Biliyorsun seni çok severdi.
- Biliyorum Nuray anne. Bende İsa babamı çok severdim.
- Biliyorum Kemal bey oğlum. Bu nedenle İsa babamızı kaybettiğimizi senin de bilmen gerektiğini düşündüm.
- Teşekkür ederim Nuray anne. Ben hemen izin alıp geliyorum. Bu akşam Eskişehir' de olurum.
- Sana telefon açarken geleceğinide biliyordum Kemal bey oğlum. "Kemal oğlum duyarsa hemen gelir " demiştim. Ama oğlum... Ben hemen sözünü kestim ;
- Ama sı ne Nuray anne ?
- Aslı..., Aslı burada oğlum.
Aslı' nın ismini duyunca içimden bir şeyler kayıp gitti, kanım çekildi sanki. Boğuluyor gibi oldum.
- Olsun Nuray anne. Hem size bir başsağlığı dilemek hemde İsa babama son görevimi yapmak istiyorum.
- Kemal bey oğlum derken, acısında bile kibarlığından taviz vermiyordu Tam bir hanımefendiydi Nuray annem.
- Kemal bey oğlum, biliyorum geleceğini, çünkü sen çok iyi bir insansın. Ama Aslı ile karşılaşmanızı istemiyorum. Aslı hepimizi yaraladı. En çok ta seni. Aslı, kızım olmasına rağmen, ben senin üzülmeni istemiyorum.
Yine bir mengeneyle sıkıştırdılar yüreğimi, acıyordu yüreğim.
- Teşekkür ederim Nuray anne, ama artık önemli değil.
- Bak Kemal bey oğlum. Aslı Pazar günü çalıştığı il' e, okuluna dönecek. Bir hafta kalıp rapor alıp gelecek. Sen önümüzdeki hafta başı gel olur mu ?
- Tamam Nuray anne. Sen nasıl istersen. Ben seni hiç kırarmıyım.
- Biliyorum Kemal bey oğlum. Sen bizi, yaşadığın bütün olumsuzluklara rağmen asla kırmadın. Hiç birimizi kırmadın... Aslı' yı bile. derken, telefonun diğer uçunda yine hıçkırık sesleri gelmeye başlamıştı. Benim de artık sinirlerim iyice boşalmıştı.
- Tekrar başın sağ olsun Nuray anne. Allah sana başka acılar göstermesin. İsa babamın toprağı bol olsun. Mutlaka geleceğim. Kendine iyi bak, derken gözyaşlarıma artık hakim olamıyordum.
Bir sicim gibi akıyordu.
- Biliyorum geleceğini Kemal bey oğlum, biliyorum. demiş ve telefonu kapatmıştı.

Gözümden yaşlar akarken, yaşadıklarım bir filim gibi gözlerimin önünden geçmeye başlamıştı.
Beynim sanki bir makinist gibi, en ince noktasına o yaşanılanları gözlerimin önüne getiriyordu. Diğer tarafta İsa babam, Nuray annem ve Aslı. Bu tarafta annem, babam, ben ve eşim...eşim Rahime.

İsa babamı; Kültürlü, aydın, demokrat, adam gibi bir adam olarak tanıdım. 48 yaşında babacan bir yapıya sahipti. Güler yüzlü esprili bir insandı. Matematik öğretmeniydi. Onun deyimi ile, Aslı' yla " Ön nişan " yani söz kesimi yaptıktan sonra, kendisine " İsa baba " demeye başlamıştım. O da aynı Nuray annem gibi " Kemal bey oğlum " derken, ağzından bir kez daha, " Kemal bey oğlum " çıkıyordu.
Çok iyi anlaşıyorduk. Üniversite eğitim düşüncesini, İsa babam aşılamıştı bana.

Şimdi ise aradan altı yıl geçmişti. Bu altı yıl içerisinde hayatımın en güzel günlerini.., en korkunç ve en acı günlerini yaşamıştım. Bu telefon konuşmasından sonra, o günleri anımsıyordum ama boğazımda düğümlenen hıçkırıklar artık dışarıya çıkmaya başlamıştı.
Dairede, resmi bir yerde olduğuma aldırmadan hıçkırıklarla ağlıyordum. Bu sırada kapı vuruldu ve açıldı. Başımı kaldırıp, kim geldi diye bakacak durumda bile değildim. Gelen herkimse hiç bir şey demeden tekrar kapıyı kapattı ama aradan bir dakika geçmeden kapı bu sefer hızla açıldı. " Rahatsız edilmek istemiyorum " diyecektim ki, Müdür ve Müdür Yardımcımız içeri girmişti. Ayağa kalmaya çalıştım ama Müdür bey gelerek oturttu beni, ve ;
- Ne oldu Kemal bey, kötü bir durum mu var ? Kötü bir haber mi aldın ? Odacı ağladığını söyleyince hemen geldik, dedi. Bir sandalye çekerek yanıma oturdu. Müdür yardımcısı da
karşımıza oturmuştu.
- İsa babam ölmüş. deyince, Müdür bey ;
- Kayınbederin mi ? diye sordu.
- Hayır, Aslı ' nın babası.
- Aslı da kim ? diye sorunca, mantıksız yanıtlar verdiğimin farkına vardım.
Zaten Aslı' yı da, İsa babamı da bilmelerine olanak yoktu. Giresun' da olmuş olsam, Başta Müdür bey olmak üzere, dairedeki arkadaşlarım Aslı' yı ve İsa babamı bilirlerdi. Aslı bir defa tek başına gelmiş, ikincisinde ise ailecek gelmişlerdi.
Ama şimdi Kırşehir' deydim. Tayinim Kırşehir' e çıkmıştı. Bu nedenle ne Aslı' yı ne de İsa babamı bilmelerine olanak yoktu. Müdür beyin " Aslı' da kim " sorusunun üzerine ;
- Çok değer verdiğim, çok saygı duyduğum bir insandı İsa babam dedim. Aslı' nın babası, Aslı 'da eski nişanlım.
Müdür Yardımcımız ;
- Bilmiyorduk, dedi. Şİmdi mi haber aldın ?, diye sordu.
- Biraz önce eşi Nuray annem aradı. O söyledi.
Müdür bey ;
- Eski nişanlının anne ve babası madem ki senin için çok değerliler, gitmeyi düşünüyorsun herhalde, dedi. Ben başımı salladım " Ama 4-5 gün sonra gitmeyi düşünüyorum. " diyemedim.
Bunun üzerine Müdür bey, telefonu açarak sekreteri aradı ;
- Zeynep hanım, Kemal bey için hemen üç günlük bir izin dilekçesi yazın. Ben Kemal beyin odasındayım, bekliyorum. dedi.
Biraz sonra Zeynep hanım izin dilekçesini getirmişti ama bu acı haber dairede hemen duyulmuş ve odama arkadaşlar da dolmuştu. Dilekçe de izin yerinin Konya değil de Eskişehir olması gerektiğini de söyleyememiştim. O kadar da önemli değildi.
Müdür bey ;
- Araban burada mı ? diye sordu.
- Hayır.
- O zaman şoförlerden biri seni hemen garaja bıraksın. Rahime hanıma biz söyleriz Kemal bey. Akşama da lisede ki kızımı Rahime hanımın yanına gönderirim. İkisi güzel anlaşıyorlar. Lise de senin eve yakın nasıl olsa. Sen gelinceye kadar siz de kalır. dedi ama eşimin Eskişehir' e gideceğimi benden duyması gerekirdi. Belki de eşim kabul etmeyebilirdi.
- Sağ olun Müdür bey, dedim. Ama eşime benim söylemem daha iyi olur. Eşim de İsa beyi ve Aslı' yı tanıyor ve biliyor. Ama gitmemi istemezse hak veririm ve eşimi asla kırmam. Yani Eskişehir' e gitmeyebilirimde. Siz yine de bana bir araba verin sayın Müdürüm. Ben eve gideyim. Zaman kaybetmeyeyim. Gitmezsem geri dönerim. Şayet gidecek olursam size telefon açarım. Kızınızı da eşimin yanına gönderirseniz sevinirim, dedim.
Müdür bey hemen şoförlerin odasını aradı ve ben de aşağıya inmeye başladım.

Arabanın içerisinde düşünmeye başlamıştım. Eşimle hiç konuşmadan, Nuray anneme " Gelirim " demiştim ama eşimin " Hayır " deme olasılığı çok azdı. Zira ;
İsa babamı eşim de tanımıştı. Aslı' nın psikolojisinin bozulması ve bunun sonucu ayrılmamızın ardından, benim de psikolojim bozulmuştu. İçine düştüğüm bunalımı atlatamıştım. Giresun' daki Müdürüm beni çok sevdiği için durumumu, telefonla babama da anlatmış, " Kemal' in durumunu hiç beğenmiyorum, büyük bir çöküntü içerisinde diyerek, mutlaka tedavi edilmesi gerekir, değilse Kemal bey burada iyice alkolik olacak. Sürekli olarak gözetim altında bulunması için Konya' ya gönderiyorum " demiş. Müdürüm bana iki ay rapor ayarlayarak beni Konya' ya gönderdi. İşte Konya ' da, Psikiyatrist Doç.Dr. Osman Oğuzeli tarafından tedavi edilirken, eşim doktorun yayında çalışıyordu.
Seansların devam ettiği bir gün, benden sonra İsa babam doktorun yanına çıkmış. Son hasta çıkıncaya kadar beklemiş ve doktorun yanına girmiş. Rahime hanımda doktorun yanındaymış. Kendisini tanıtmış ;
- Ben İsa Türkoğlu. Matematik öğretmeniyim. Hastanız Kemal beyin eski nişanlısının babasıyım.
deyince, Doç.Dr. Osman bey ;
- Aslı' nın babası mı ? diye sormuş... Zira, doktor bey yavaş yavaş, kurcalaya kurcalaya benden her şeyi öğrenmişti.
- Evet. demiş, İsa babam. Doktor ;
- Ne istiyorsunuz, neden geldiniz.? diye sormuş.
- Kemal beyin bu duruma düşmesine kızım neden oldu, biz neden olduk...Hepimiz suçluyuz.
Kemal bey oğlumu, hala çok seviyorum ve takdir ediyorum. O bulunmaz bir delikanlı... Onun için, lütfen tamamen iyileşmeden onu göndermeyiniz. Bundan sonra ne gerekiyorsa ben yapacağım ve sizin ücretinizi ben karşılayacağım. diyerek, doktorun önüne 1.000 lira bırakmış.
- Bu da kartım, diyerek kartını da uzatmış.. Bu para yetmezse lütfen beni arayın. Doktor ;
- Ben siz den para alamam. Kemal beye ve babasına nasıl anlatabilirim bu durumu.
- Bundan sonra ki seanslar kontrol amaçlı, para almıyorum dersiniz.
- Olur mu öyle şey ? İnanmazlarsa...
- Lütfen siz dediğimi yapın.Ben uzaktanda olsa Kemal bey oğlumun durumunu takip ediyorum. Almış olduğu raporun süresi de bitmek üzere. Tam olarak iyileşmesi ve çalıştığı yere dönmesi için, bir- iki ay daha ya siz rapor verin ya da ayarlayın demiş. Daha sonra sesi boğuklaşmış ;
- Size yalvarıyorum doktor bey. Kemal bey oğlumun iyileşmesi benim için çok önemli. Ne gerekiyorsa yaptığınıza inanıyorum. Ama buradan onun eski Kemal olarak ayrılmasını istiyorum sizden. Doktorum ;
- Kemal beyde sizi çok seviyor, hala sizden övgüyle bahsediyor,. demiş.
- Biliyorum, yaşı çok genç ama çok olgun birisi o.
- Kemal beyi merak etmeyin. Beklediğimden de kısa zaman da çok iyi sonuç aldık. Alkolü tamamen bıraktı. En fazla 5-6 seans sonra, artık bana ihtiyacı olacağını sanmıyorum.
- Ne olur doktor bey, ne gerekiyorsa yapın. Gerekirse daha fazla gelsin size. Ama rapor olayını mutlaka halledin. Giresun' da çalışıyor biliyorsunuz. Tek başına kalıyor. Yine bunalımlara düşmesin. İyice iyileşmeden Kemal bey oğlumu göndermeyelim.
- Tamam sayın hocam, siz hiç merak etmeyin. Rapor olayınıda halledeceğim. Doktor, masanın üzerindeki parayı almış ve tamamını İsa babama iade etmiş. Ve gülerek ;
- Bundan sonra ki seanslar kontrol amaçlı..Ne sizden ne de Kemal beyin babasından para almayacağım, demiş ve ilave etmiş.
- Kızınız.., Aslı nasıl ? Öğrendiğim kadarı ile büyük bir aşk yaşanmış... Aslı' nın da burada olmasını, kızınızı da dinlemeyi çok isterdim. Kızınız nerede şimdi ?
- Uşak' ta öğretmen. Kızım da aylarca tedavi gördü doktor bey. Bizim tek hatamız, kızımızı çok sevmemiz ve elinden tuttuğumuz gibi doktora götüremeyişimiz.
- Kemal bey sizi uyarmiş her halde. " Aslı' nın psikolojisi günden güne bozuluyor " demiş size.
- Evet, söylemişti Kemal bey oğlum. Ama biz dediğim gibi hata yaptık. Kızımızda değişikliği bizde gözlemliyorduk ama öğretmen olmasının heyecanı ve gittiği yerde yalnız başına kalacak olmanın stresi ve evlilik stresi diye düşünüyorduk. Çok yanıldığımızı yaptığı hatalar zincirinden sonra anladık. Kızım da tedavi gördü ama artık iş işten geçmişti.
Bunları söyledikten sonra, doktordan müsade istemiş. Doktorum ;
- Sizi tanıdığıma memnun oldum. Siz çok iyi bir insansınız hocam. Her zaman beklerim, oturur bir çay içer sohbet ederiz. diyerek, kapıya kadar uğurlamış.
Ve doktor lavobaya girince Rahime hanım koşmuş arkasından ;
- İsa bey, İsa hocam bir dakika, diyerek. İsa babam durmuş ve;
- Evet kızım bir şey mi söyleyecektiniz ?
- Sizin kadar güzel bir insan görmedim ben. Sizi çok takdir ettim, size çok saygı duydum.
- Teşekkür ederim kızım.
- Doktorumunda dediği gibi Kemal beyi iyileşti olarak kabul ediyoruz. Yalnız Kemal beyin bize söylemedikleri olabilir mi diye doktorumunda benim de kuşkularımız var...Yarı saat 11.00 bir uğrayabilir misiniz ? Size bir kaç sorumuz olacak. Bu soruların yanıtları, belki Kemal beyin kendisini daha da iyi hissetmesini sağlayacak. deyince, İsa babam bana daha çok yardımcı olabileceğini düşünerek ;
- Tamam kızım. Maden öyle düşünüyorsunuz. yarın seve seve gelirim...

İşte İsa babamla eşimin tanışması böyle olmuştu. Ama İsa babam nereden bilecekti, ertesi günkü hakkımdaki soruları, Rahime hanımın kendisi için sorduğunu....

Eve gelmiştim. Kapıyı açarak içeri girdim. Kapının açıldığını duyar duymaz 27 aylık oğlum ;
- Babam geldi diyerek, kuçağıma atıldı. Oturma odasında eşimin sesi geldi ;
- Hayatım sen mi geldin ?
- Evet canım, bir lavaboya uğrayıp geliyorum. Lavaboda elimi, yüzümü iyi bir yıkadım. Oturma odasına geçtim. Eşim sırtına bir kırlent dayamış, ayaklarını uzatmış, oturuyordu.
- Biraz sağı solu temizledim belim ve sırtım ağrıdı aşkım. Eşimin belinin ve sırtının ağrıması normaldi.
Zira ; Eşim, ikinci bebeğimize yedi aylık hamileydi.
- Kendini fazla yormasaydın canım.
- Yormadım zaten. Sen niye erken geldin canım, hem yüzünde bir hoş senin. Bana bir bakar mısın sen ? Yüzümü, gözlerimi incelemeye başladı. Ellerini tuttum ;
- Kemal kötü bir şey mi oldu yoksa ? Sen bu saatte hiç eve gelmezdin ? diye korku ve heyecanla sordu.
- Hayatım sakin ol..
- Kemal çıldırtma insanı ? Konya' dan kötü bir haber mi var yoksa ? Eğilip yanağına bir öpücük kondurdum ;
- Hayır hayatım. Ne senin ailenden ne de benim ailemden bir kötü haber var. Yalnız..
- Yalnız ne ?
- İsa bey vefat etmiş.
- Yaaa...dedi, bir an sustuk. Eşiminde anıları gözünün önüne gelmişti sanki. Bir süre sonra ;
- Kim telefon etti, ne zaman vefat etmiş.?
- Nuray hanım aradı. Dün de aramış. Dört gün olmuş...
- Ne yapacaksın, gidecek misin ?
- Seninle konuşmadan ben o an gelirim demiştim, özür dilerim... Ama "Gitme " dersen gitmeyeceğim. Eşim bir an sustu, daha sonra ;
- Git hayatım, gitmen en doğru hareket olur. İsa bey çok değerli bir insandı.
- Ama Aslı oradaymış.
- Senin için farkeder mi ?
- Etmez.
- O zaman git. Hatta ben bu durumda olmasam " Beraber gidelim " diyebilirdim sana...
- Çok iyisin bir tanem. Ben senin zaten bu güzel yüreğini sevdim.
- Bak sen..., beni sevmedin de yüreğimi mi sevdin sen ?
- Olur mu öyle tatlı karıcığım benim. Seni doktorun yanında görünce bu kız benim eşim olmalı dedim. Ama biliyorsun yüzük takıyordun. Seni nişanlı zannediyordum. Olmazsa kaçırırım ben bu kızı diye düşünüyordum.
- Vayy.., bana hiç söylemedin kaçırmak istediğini...Ama kaçırmana hiç gerek yoktu ki, " Hadi gel, gidiyoruz " dediğin an, ben hemen gelirdim. Hem kaçırmana da gerek kalmadı zaten, bembeyaz gelinliğimle geldim ben sana aşkım, deyince birbirimize sarıldık. Bizi böyle mutlu bir şekilde gören oğlumuzda gelip sarılmıştı bize...
- Ne zaman gitmeyi düşünüyorsun?
- Akşam orada olmayı düşünüyorum. Bu nedenle hemen çıksam iyi olur, dedim ve ;
- Ben bir daireye bir de garaja telefon edeyim. Şayet gidersem Müdür bey kızını gönderecek senin yanına, öyle konuşmuştuk.
- Çok iyi olur. Korkmam hiç olmazsa. Sen daireye ara da, garajı arama.
- Neden aşkım?
- Hayatım, hem otobüsle zaman kaybetmezsin hem de baktın moralin bozuluyor, gece de olsa atlar arabaya dönersin.
- Haklısın hayatım, en iyisi arabayla gitmek. Daireye telefon açtım ve eşimle vedalaştım. Eşim ;
- Sana güveniyorum ama sen yine de dikkat et yollarda. Bak artık seni üç kişi bekliyor. Arama fırsatı bulursan Ankara' dan da ara ve Eskişehir' e varınca mutlaka ara, olur mu ? Merakta bırakma beni.
- Mutlaka ararım hayatım.

Kayseri-Ankara karayolu Kırşehir' in içerisinden geçiyordu. Yola çıktım, yol çok tenha idi ve saate baktım tam 11.00 di. "16.30-17.00 de Eskişehir' de olurum " dedim içimden.

Arabada kendimle başbaşaydım. Beynim yine sinema makinistliğini yapmaya başladı... Yaşadığım olayları en başa sarmış, bir filim şeridi gibi yine gözlerimin önüne getirmişti.

Hani o rüya gibi yolculuk sonrası, Konya otogarında Aslı ve ailesi ile vedalaştıktan sonra, ben hemen bir taksi tutarak, Konya' nın en büyük alışveriş merkezine gittim. Babama, anneme, abime ve yengeme hızlı bir şekilde hediyeler aldım. Yaşadığım bu güzel yolculuğu aileme anlatmak için sabırsızlanıyordum. Yine taksiyle Meram yolu üzerindeki, iki katlı evimize geldim.
Üst katta abim oturuyordu. Altta ise annemle babam. Evin zilini çaldığımda kömürlükten de koçların sesi geldi.
Kapıyı açtıklarında heyecanla birbirimize sarıldık. Müthiş bir sevgi yumağı oluşmuştu. Annem o kadar özlemiş ki beni, sarılıp sarılıp öpüyordu. Hepsine tek tek hediyelerini verince oturabildik.
Ben hemen yolculuğumu anlatmaya başladım. Beni dikkatle dinliyorlardı. Gerek annem gerekse yengem sık sık sözümü kesip Aslı' yı soruyorlardı. Ben ;
- İşte böyle bir yolculuk yaşadım. Aslı beni fena çarptı. dedim, ve ;
- Bayramın ikinci günü beni yemeğe davet ettiler deyince, herkezin ağzından ;
- Yaaa .., diye bir şaşkınlık ifadesi çıktı. Abim ;
- Oğlum bu ne şans böyle, annem ;
- Ne şansı, benim oğlum dünyaların yakışıklısı, baksana Aslı vurulmuş, dedi ama annemi bir telaş sardı.. Valizimi açmaya başladı ;
- Takım elbise getirdin mi yanında ? Hediye aldın mı ? diye peş peşe sorular sordu.
- Hayır anne, takım elbise getirmedim. Hem hediyelerinizi verdim ya...
- A benim tecrübesiz oğlum, bize değil, onlara hediye aldın mı ?
- Hayır. deyince, annem ;
- Saat kaç ?
- 17.30 dedim. Annem ;
- Hadi kalkın, hep beraber gidiyoruz. Mağazalar kapanmadan bir şeyler almalıyız. İlk önce Kemal' e bir takım elbise alalım. Daha sonra hediyelere bakalım. Ben ;
- Anne ne gereği var hediyenin, takım elbisenin, deyince
- Hiç öyle şey olur mu oğlum ? Bizimde onurumuz gururumuz var, onlarında onuru gururu var.
İlk defa bir yemeğe gidiyorsun, şık gitmen lazım. Aslı, annesine babasına karşı seninle gurur duymalı. Vereceğin hediyelerle de onların gururunu okşamalısın ki, gözlerine girebilesin.
Annemin bu düşüncesine ve yaklaşımına hayran kaldım. Kalkıp ;
- Anlayışlı anneciğim benim, diyerek yanaklarından öptüm.

Babama telefon açtık, arife günü olduğu için ayakkabı mağazamızı kapatamamıştı. " Biz geliyoruz. Gelecek olsan bile, gelme bizi bekle hayatım " dedi annem. Ve hep beraber abimin arabasıyla çıktık.

Mağazaları gezerken, annem çok titiz davranıyordu. En sonunda açık maviye yakın, çizgili bir takım elbise beğendik. İçerisine açık lila bir gömlek ve koyu lila bir kravat aldık.
Hediyelik eşya mağazalarına geçtik. Yengem Aslı' ya öyle bir parfüm beğendi ki, neredeyse benim maaşım kadardı.
- Olmaz.., bu çok pahalı desem de, bana ;
- Sen karışma, dediler.
İsa beye, canlı renklerin ağır olduğu, desenli bir kravatla, tütünüyle birlikte bir pipo ve Nuray hanıma, gökkuşağı gibi renkli, ipek bir fular aldılar. Benim birbuçuk maaşım gitmişti ama abim ve annem gözlerini bile kırpmadan o parayı harcamışlardı.Ve oradan babamın yanına geçtik.
Mağaza varınca, içeride hala müşteriler vardı. Babamla iyi bir kuçaklaştık. Ben saygı ile elini öperken, annem ;
- Hayatım, Kemal' e ayakkabı almaya geldik.
- Hayırdır, ayakkabısız mı gelmiş benim aslan oğlum ? diye şaka yaptı.
Annem yengeme sarılarak ;
- Oğlumuz, bu kızıma arkadaş getirecek galiba. deyince, babamın sevincini bir görmeliydiniz.
- Ciddi misiniz ?
- Akşama herşeyi öğrenirsin hayatım dedi ve biz kahverengi bir ayakkabı seçerek mağazadan ayrıldık. Babam daha bir-iki saat mağazayı kapatamıyacak gibiydi.

Babamda gelince yemeğe oturduk. Yemek neşe içerisinde geçti. Herkesi çok özlemişim.
O gece bana defalarca yolculuğu anlattırdılar.

Ve bayramın ikinci günü...Bir gün önce Aslı' ya telefon açmış, dakikalarca konuşmuş ve evlerinin adresini almıştım. O akşam yengemin yardımlarıyla çok şık olmuştum ve abimden arabayıda alarak, Nalçacı caddesindeki Sıla apartmanını üçüncü katına çıkmıştım. Elimde, hediyelerle birlikte, Konya' nı en güzel orkideleri vardı. Üzerinde İsa Türkoğlu yazılı zili çalarken, nerede ise heyecandan ölecektim.....
........................................................................................................

Ne şansızlık değil mi ? Anı deneme yazımın birinci bölümüde burada bitmişti.....

Sevgi ve saygılarımla.
01.07.2010
Kemal KÜÇÜKTEKİN.